Berenika97

@KOBIETA Obrazy w Twoim wierszu są bardzo zmysłowe i trochę rozbite - jak sama przyroda na granicy zimy i wiosny. "Puszczę się z nurtem rzeki, pokryta drobniutką rzęsą"- piękny, erotyczny obraz.

@Stary_Kredens To "a co?" na końcu jest genialne. Ciepło o zwyczajnym, spokojnym życiu. Serdecznie pozdrawiam. :))

@MIROSŁAW C. Interesujące zestawienie jak dla narodowca - jedzenie jako kod kulturowy i polityczny. A finałowe wezwanie Peruna zamyka to wszystko w słowiańskim kręgu. Pozdrawiam z uśmiechem. :)))

@Andrzej_Wojnowski Ta cisza pod jednym dachem to chyba najgłośniejsza z ciszy. Szczególnie poruszył mnie ten ostatni wers - "szukam Ciebie w swym pokoju" - kiedy ktoś jest obok, a jednocześnie jakby go nie ma. Pięknie napisane.

@andrew Piękne to porównanie z ptakiem na gałęzi - bliskość, ale ulotna. A koniec - "już nie pytasz , co u mnie" -bolesny. Wzruszający wiersz.

@Starzec Cieszę się! Ależ nie ma za co przepraszać - czy ta forma nie jest tu przyjęta? Jeden użytkownik zwrócił uwagę, że to niestosowne - był szczery i jest o.k. Pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk Dziękuję za tak wnikliwy komentarz! "Sekcja zwłok związku" - to brutalne, ale trafne określenie. Czasem nie ma wygranych, tylko dwie prawdy, które się nie mogą spotkać. Bardzo się cieszę, że forma dialogu zadziałała! Pozdrawiam serdecznie! @Marek.zak1 "Nudzą się i wzajemnie opatrują" - świetne! Dokładnie tak - porcelana niby nienaruszona, ale pustka w środku. Bardzo dziękuję za tak wnikliwe czytanie. To dużo dla mnie znaczy! Serdecznie pozdrawiam. :))) @Whisper of loves rain Dziękuję z całego serca za ten komentarz. Rzadko ktoś tak precyzyjnie wypunktuje wszystkie warstwy tekstu. To "uprzedmiotowienie" - jak ludzie stają się funkcjami w życiu drugiej osoby - to sedno. Twoja analiza naprawdę wiele dla mnie znaczy. Pozdrawiam serdecznie! @Stary_Kredens Bardzo dziękuję! Zastanawiałam się nad tym ostatnim wersem - może i przegina, ale tak czasami kończą się zwiąki - czasami jedna ze stron "przegina". Serdecznie pozdrawiam. :)) @infelia @Trollformel @piąteprzezdziesiąte @Charismafilos @Wochen @Rafael Marius @Starzec @huzarc Serdeczne podziękowania! Pozdrawiam:)))

@Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję za serduszko! Jestem bardzo ciekawa Twojego wiersza. :) Pozdrawiam serdecznie. @Kwiatuszek Bardzo dziękuję Ci z całego serca za te słowa! To niesamowite uczucie wiedzieć, że wiersz tak do Ciebie przemówił. Twój komentarz dał mi ogromną radość i motywację do dalszego pisania. Pozdrawiam serdecznie! @Andrzej_Wojnowski Dziękuję za tak trafny komentarz! To "układ funkcjonalny" - świetne określenie. Pozdrawiam serdecznie! @hollow man Najlepsza terapia to ta, która kończy się szczerością. :))) Bardzo dziękuję! @widelec Masz rację. Czasem to, czego nie mówimy na głos, krzyczy najgłośniej w naszych głowach. Dziękuję za komentarz! Pozdrawiam serdecznie. @Christine Bardzo dziękuję! Nie wiem, co powiedzieć. Pozdrawiam serdecznie. @bazyl_prost Ale początki zawsze są piękne, o ile są to związki zawierane z miłości. :) Czy wówczas pamięta się o przyziemnych "układach"? Dziękuję za czytanie i pozdrawiam. @tie-break Myślę, że rozmawiali - tylko o rachunkach, obiedzie, codzienności. Ale nie o tym, co naprawdę czują. To wymaga odwagi, której zabrakło... do końca. Dziękuję za czytanie i komentarz! @Papierowy Lis Bardzo dziękuję! "Dialog bez słuchania" - to świetne określenie, same monologi obok siebie. Pozdrawiam. :)

@Christine Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) @bazyl_prost Ale to będzie różne pamiętanie, mimo, że dotyczy tego samego zdarzenia - emocje nie są identyczne. :) Dziękuję za czytanie. :) @huzarc Serdecznie dziękuję! :) Pozdrawiam.

@Leszczym Jak to usunie? Za mój komentarz? Dlaczego? Rzeczywiście, ostatnio zauważyłam, że znikają wiersze i teksty . Jak można zdobyć takie uprawnienia do usuwania tekstów na tym portalu? :))) Pozdrawiam.

@andrew Bardzo dziękuję! Może coś czujemy ale się często nie rozumiemy? Pozdrawiam. :)

@piąteprzezdziesiąte Dowcipnie o ironii losu z puentą, która przewraca całą rozmowę do góry nogami. Świetnie pokazujesz, że wszyscy jesteśmy słabi, wszyscy szukamy znaków (każdy swoich), i wszyscy mamy swoje „dwa tygodnie do wypłaty". Pozdrawiam. :)))

@Lenore Grey Bardzo dziękuję! Tak, to rozstanie.

@Florian Konrad Baśń dla dorosłych - o pamięci, ucieczce i potrzebie wspólnoty. :)

@A.Between Bardzo dziękuję! To dla mnie bardzo ważna uwaga. Czasem forma musi ustąpić miejsca emocjom, żeby pozostały one autentyczne, dlatego dziękuję, że postawiłeś treść na pierwszym miejscu. Serdecznie dziękuję!

@Lemert Motyw zimy nie jest tu tylko porą roku, ale gestem - próbą osłonięcia świata przed tym, co zbyt bolesne i zbyt szybkie. Piękny obraz matki okrywającej biedę dzieciny własnymi dłońmi - jest w nim bezradność, ale i ogromna czułość. Podoba mi się. :)

@Sylwester_Lasota Acha, bo trochę inaczej zrozumiałam. :) To tylko dlatego, że "spodek" jest rodzaju męskiego i ma określoną z góry funkcję. :) Ale to działa w dwie strony. :)

@Radosław Świetny wiersz, który otwiera wiele znaczeń. Zimno i zaspy budują tu nie tylko tło, ale stan zawieszenia - jakby wszystko zostało zatrzymane w pół ruchu. Motyw króla i damy przysypanych talią kart działa wyśmienicie - jest w nim i gra pozorów, i przypadek, i ciężar ról, które narzuca się z góry. Pytanie o to, kto jest głową, kto szyją, a kto bałwanem, czytam jako ironiczny, ale też gorzki komentarz do relacji władzy i odpowiedzialności.

@Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Starałam się trochę urozmaicić. :) Serdecznie pozdrawiam. @Sylwester_Lasota Bardzo dziękuję za serduszko, czytanie i szczerość. :))) Pozdrawiam.

@Gosława Piękny, choć gorzki spacer po Toruniu. Niezwykłe zderzenie sacrum i profanum oraz przeszłości z nowoczesnością. Przejmujący jest obraz "srebrnego Jezusa" kontrastujący z "klimatyzowanym chłodem" galerii handlowej. Metafora "cieniutkich żyłek", które krzyczą "zostaw", to mocne zakończenie. Wiersz o próbie odnalezienia tożsamości w świecie, który na miejscu stokrotek stawia beton i luksusowe marki. Pozdrawiam. Ps." jakbym" - to zapewne literówka.

@Sylwester_Lasota Aktualne jak nigdy. "Skalkulowane przez chorych ludzi nowe powszechne szaleństwo"-widzę w tym ostrzeżenie przed tym, jak łatwo społeczeństwo może dać się prowadzić ku katastrofie, tracąc krytyczne myślenie.

S: „Kocham cię” to nie zgoda, żebyś sięgała po mnie tylko wtedy, gdy drżysz. F: A moje „kocham” nie jest schronieniem, dla twoich wahań ukrywanych pod słowem troska. S: Nie jestem podstawką pod twoją samotność, ani miejscem, gdzie zsypujesz okruchy swego lęku. F: Nie szukam kogoś, kto mnie uniesie, tylko kogoś, kto nie odstawi, gdy zobaczy pęknięcie. S: W tym duecie nie chcę być spodkiem, przesuwanym tam, gdzie akurat ci pasuje. F: A ja nie chcę być filiżanką, którą się stawia ostrożnie, ale nigdy nie bierze do ust. S: Relacja to nie blat stołu, na którym muszę stale uważać, żebyś ty czuła się stabilnie. F: Ja tylko próbuję nie spaść z krawędzi, kiedy ty milczeniem studzisz wszystko, co jeszcze jest gorące. S: To, co nas łączy, nie jest już miłością, tylko mapą miejsc, które kruszysz ciężarem twoich potrzeb. F: Moim błędem było wierzyć, że dasz mi ciepło, którego sam nigdy nie umiałeś utrzymać. S: Nie jestem naczyniem do napełniania. Jestem tym, co zostaje, gdy przestajesz pić i odstawiasz mnie na bok. F: Nauczyłam się, że mogę stać bez ciebie. S: Nie zauważyłem momentu, w którym przestałem być potrzebny. F: Bo zawsze byłeś potrzebny - tylko nigdy obecny. Po prostu - jesteś już zbędny.

@infelia Ten wiersz to ciepła, intymna scenka małżeńska. Kontrast między przyziemnym początkiem (serial, ziewanie, poduszka) a lawiną wspomnień, która nagle wybucha. To bardzo realistyczne - właśnie w takich chwilach, na granicy snu, wracają najważniejsze obrazy. Koniec jest świetny - on śpi (albo udaje), a ona „powspomina smak pierwszego całusa" - i zaraz wraca do prozaicznego „oddaj kołdrę". To, co jest między romantyzmem a codziennością to istota długiego związku. Wiersz pełen ciepła o miłości. Bardzo mi się podoba! :)

@hollow man Bardzo poruszający wiersz. Czyta się go jak strumień świadomości, który momentami boli, a momentami dziwnie uspokaja swoją szczerością. Obrazy są gęste, cielesne, prawdziwe - szczególnie te o chaosie „w szpiku” i o głosie, który przestaje być własny. Zostaje we mnie ostatni wers - bardzo zabolał!

@Waldemar_Talar_Talar Może życie to właśnie wszystko naraz - i długa droga, i ulotna chwila, i ta ładna pogoda? Pozdrawiam.