Berenika97

@Na liniach czasu Czereśnie zawsze były owocem niecierpliwości - i właśnie to tu czuć. Smak czegoś, co jeszcze nie zdążyło dojrzeć, a już kusi. Piękny wiersz!

@Leszek Piotr Laskowski Też mam niezły ptasiniec za oknami. :) Patrzmy więc w okno z radością, ciesząc się ich obecnością, bo w miejskim gwarze, w ukryciu, ptaki nas uczą o życiu.

@obywatel "Największym przekrętem jest życie" - mocne - podoba mi się. Skoro nikt "stamtąd" nie pisze, to faktycznie zostaje nam tylko dopić kawę (najlepiej czarną, skoro stawia na nogi tak jak myśl o śmierci) i żyć, aż się wszystko pokręci. :)

@Achilles_Rasti Ta "wersja, którą da się przeżyć" daje bardzo dużo do myślenia o tym, jak często idziemy na kompromisy z własną tożsamością.

@JWF Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@KJm Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@lena2_ Bardzo dziękuję! Dziękuję serdecznie - i cieszę się, że to widać, że ból w tym wierszu jest bramą. Serdecznie pozdrawiam. :) @Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! Jak najbardziej! Serdecznie pozdrawiam. :) @wiedźma Bardzo dziękuję! Cieszę się, bo to również moja ulubiona fraza - ale "następnego" . :) Serdecznie pozdrawiam. @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Dziękuję za te piękne słowa.To niezwykle miłe i ważne, że dostrzegasz obie strony tego doświadczenia - zarówno ten trud, jak i ogromną radość. Takie słowa wsparcia i szacunku mają wielką moc. Serdecznie pozdrawiam. :) @Migrena Bardzo dziękuję! Piękne i przejmujące ujęcie tematu. To prawda - bez tych pęknięć często pozostajemy szczelnie zamknięci w sobie. Dziękuję za to przypomnienie, że ból, choć brutalny, potrafi być rzeźbiarzem ducha. Dziękuję za te mądre słowa. Serdecznie pozdrawiam. :) @Rafael Marius @Stukacz Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Posem "Warczenie czegoś, czego jeszcze nie poznałem" - to świetne zdanie -samo w sobie jest wierszem.

@Poet Ka Lubię te gry słowne ukryte między wierszami. Przetarcie kurzu, żeby „spamiętać”, brzmi jak proces wywoływania starej kliszy. W Twoim wydaniu fotografia to nie tylko obraz, może też zmaganie się z materią słowa i czasu. :)

@Wochen Pokazujesz mechanizm psychicznego uwięzienia - im bardziej uciekasz od słów i uczuć, tym głębiej w nie wpada. Karuzela z ostatniej strofy to genialnie prosty obraz - wirowanie, które wygląda jak ruch, a jest tylko powtarzaniem tego samego miejsca.

@Poet Ka Pisać o czarnym łabędziu w tak nie-czarno-biały sposób to sztuka. Twoje słowa mają wielki ciężar właściwy - ten heban i kobalt osiadają na dnie wyobraźni i nie dają o sobie zapomnieć. Bardzo atramentusowe!

@Natuskaa Trzy strofy jak trzy oddechy po czymś, czego nie da się łatwo powiedzieć. Najpierw widziałam. Potem czułam. Teraz - opowiem ci o nadziei. Wiersz czyta się jak powolne wychodzenie z ciemności na światło.

@MIROSŁAW C. Ten "rozmokły śnieg" i "ścieżki ze szczęścia i strachu" genialnie oddają kruchość tej ucieczki. Z jednej strony fizyczne wycieńczenie, z drugiej metafizyczny triumf nad losem. Wielki wiersz w niewielu słowach.

@Kwiatuszek Rozmarzyłam się , a za oknem szaro, wilgotno i zimno. A Twój wiersz oddaje chwilę zatrzymania wśród letniej polany - zmysłowy,ciepły, piękny. Tylko ta cicha melancholią ostatniego wersu jest niepokojaca. "Nim przyjdzie jesień" brzmi jak przeczucie końca, nie tylko pory roku.

@Stukacz Klimat średniowiecznej ballady z bardzo współczesnym smutkiem. Z przyjemnością słuchałam. Świetne!

@Simon Tracy Świetna jest ta personifikacja wraku. Porównanie ludzkiej psychiki do niszczejącej karoserii, którą "zżera rdza ludzkich słów" jest genialne w swojej surowości. Zakończenie z prochem nad lipcowymi łąkami daje przejmujące domknięcie.

@Poet Ka @MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@wiedźma Serdecznie dziękuję! Lubię wiosnę i zmiany. :))) Uściski majowe.:)))

@Waldemar_Talar_Talar Pięknie napisałeś o tych przyjaciołach z dzieciństwa, którzy nigdy nas nie oceniali. Miś jako jedyny powiernik - bez słów, bez osądów, bez zdrady. Super! :))

@Nata_Kruk pierwsze - bardziej obrazowe i żywe drugie - bardziej symboliczne, metafizyczne Oba piękne, bardzo ciekawe i bardzo różne - takie to Twoje! :)))

@Duilla Małżonka rzeźbiarza z Lizbony, Tym darem jest dość przytłoczona, Z trwogą zerka na szafkę, Gdy mąż woła na kawkę - „Kuchnia będzie dziś zmiażdżona!”

@lena2_ Bardzo dziękuję! Cieszę się, że dostrzegłaś tę subtelność. :)) Sedecznie pozdrawiam. :)

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Lenore Grey @.KOBIETA. @Posem @Simon Tracy Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. Zawsze utwierdzasz mnie w przekonaniu, że pisanie jest rozmową, nawet gdy wydaje się monologiem. :))) Ból jest wspólnym językiem. Przez szczeliny wpada światło - dziękuję, że też czujesz. @Jacek_Suchowicz Bardzo dziekuję! Serdecznie pozdrawiam. Być, znaczy cierpieć i chłonąć zachwyty, W pierwszym oddechu los jest ukryty. @Annna2 Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. Człowiecze - właśnie to słowo! Nosimy je razem w skórze, każdy w swojej, każdy sam. @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Rzadko zdarza się komentarz, który jest jednocześnie i interpretacją i osobnym tekstem literackim. Twój jest właśnie taki. Trafiłaś w sedno tego, co chciałam powiedzieć - że ból na początku nie przekreśla życia, tylko je funduje. Bardzo dziękuję za te piękne i mądre słowa. Serdecznie pozdrawiam. @Poet Ka Bardzo dziękuję! Ale potem przychodzi la joie de vivre. :) Serdecznie pozdrawiam. @andrew Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. Szkoła bez końca - każdy ból nową lekcją - zdajemy trwając. @Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Zgadza się - życie się czuje, i to jeszcze jak! Serdecznie pozdrawiam.