Berenika97

@wiedźma Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@wiedźma Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@lavlla nisu Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@wiedźma Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam!

@Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję! Świetny wiersz - z "psią krwią" w środku, która ratuje cały poważny nastrój i przypomina, że jesteśmy jednak ludźmi, nie robotami. Las jako remedium - tak, zdecydowanie! Drzewo nie pyta o hasło, nie aktualizuje się, nie wysyła powiadomień. Po prostu stoi i oddycha, i pozwala stać obok. Co do Matrixa - myślę, że on już trochę jest. Tylko że weszliśmy doń dobrowolnie i w większości w ogóle nie szukamy czerwonej pigułki. Bo niebieska jest wygodniejsza, zawsze pod ręką i nigdy się nie nudzi. Ale póki ktoś pisze wiersze z "psią krwią" i proponuje las - jest nadzieja. Serdecznie pozdrawiam. :) @Myszolak Bardzo dziękuję! Dziękuję - i bardzo się cieszę, że Cię rozbawił. :) Masz rację "jak fascynujące mogą być te tabelki excela? - też by mnie rozbawiło. :) Tylko że tu nie ma excela, ale są kody źródłowe, algorytmy, programowanie. Ale nie trzeba być programistą, twórcą AI, aby uzależnić się od świata wirtualnego i zapomnieć o rzeczywistym życiu. W niektórych placówkach są tworzone oddziały leczące uzależnienia od internetu (siecioholizm). Myślę, że ten dystans, który czujesz, to też rodzaj mądrości - śmiech jest czasem jedynym sensownym komentarzem do rzeczy, które są niby błahe i boleśnie poważne. Pozdrawiam serdecznie. @Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam:) Scroll to postęp? Biegniesz w miejscu, tracisz tlen. Nie odświeżaj, idź. @Poet Ka @Omagamoga Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) @Leszczym Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@huzarc Bardzo dziękuję! Dziękuję za to porównanie i za pytanie, które mnie samą zatrzymało. Czy algorytm może być zmysłowy? Pisząc wiersz, intuicyjnie czułam, że nie - ale może to właśnie jest ta ostatnia granica, o której piszesz. Dick całe życie szarpał się z tym, gdzie kończy się człowiek, a zaczyna jego twór. Nie rozstrzygnął. Ja też nie rozstrzygam - tylko zapisuję niepokój. Serdecznie pozdrawiam. @Czarek Płatak Bardzo dziękuję! Dziękuję i bardzo chętnie pożyczę te malwy! Jest w nich coś, czego lawendzie brakuje - są z pamięci i z serca. Obraz słońca zamieniającego się w piksel powstał z konkretnego momentu - kiedy patrzyłam przez okno i myślałam, że ktoś siedzący naprzeciwko ekranu dosłownie nie widzi tego samego co ja. Nie dlatego, że ma słabszy wzrok. Dlatego, że jego uwaga jest gdzie indziej, jest zajęta, jest umeblowana. Serdecznie pozdrawiam. @iwonaroma Bardzo dziękuję! Uśmiałam się - radykalizm czasami bywa zdrowy! Serdecznie pozdrawiam. :) @vioara stelelor Bardzo dziękuję! To nie jest interpretacja obok sensu - to jest jego rozszerzenie, i to bardzo celne. Zdanie o lawendzie, która "nie dotknie za bardzo" - zatrzymałam się przy nim dłużej. Chyba właśnie o to chodziło w wierszu, tylko że Ty nazwałaś to precyzyjniej niż ja. To, co piszesz o relacjach z AI, to dla mnie jeden z fenomenów współczesności - tych smutnych. Nie dlatego, że technologia jest zła - ale dlatego, że uczy nas, że bliskość może być wygodna. A prawdziwa bliskość nigdy nie jest wygodna. Jest ryzykiem, jest nieporządkiem, jest właśnie tym zapachem, który może dotknąć za bardzo. Jeśli przyzwyczaimy się do komfortu bez ryzyka, to może się okazać, że pewnego dnia drugi człowiek będzie nam się wydawał zbyt skomplikowany, żeby był wart zachodu. Serdecznie pozdrawiam. :)

@Poet Ka Masz rację - można tu dać upust swojej wyobraźni! :)

@violetta Bardzo dziękuję! Zgadzam się! Serdecznie pozdrawiam. :) @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Dziękuję za komentarz - i za to, że poniosłeś wiersz dalej własną myślą. Tinder jako przykład kwantyfikacji uczuć to trafne i smutne rozwinięcie tematu. Kiedy człowiek staje się wynikiem w algorytmie, czułość rzeczywiście nie ma gdzie się zmieścić. Bardzo mi się podoba - "życia, którego nie trzeba kwantyfikować" brzmi mocniej niż moje "programować". Każde czytanie coś dodaje. Pozdrawiam serdecznie. @Charismafilos Dziękuję za komentarz! Tak to może wygladać, gdy ona oczekuje relacji z człowiekiem. (lub odwrotnie). Pozdrawiam.

@Poet Ka Czytane od tyłu daje: reinhold - a to jest nazwisko. A Czytane od końca z dużym hologram to Margologh Julia Reinhold pochodziła z rodziny ewangelickiej (stąd śpiewnik przy łóżku).Wspomniana scena może nawiązywać do filmu „Gorączka” (reż. Agnieszka Holland), który opowiada o rewolucji 1905 roku. Główna bohaterka tego filmu ma na imię Julia (grana przez Barbarę Grabowską) i jest rewolucjonistką działającą w Warszawie w tamtym okresie (1905–1909). Kamienica przy ul. Chmielnej w Warszawie faktycznie należała do rodziny Reinholdów lub była z nimi związana (Reinholdowie byli właścicielami m.in. fabryki koronek, co może tłumaczyć „granatową koronkę” w III części wiersza). Czy to o tę postać chodzi?

@Poet Ka Napisałaś dokładnie tak, jak i ja myślę. Lubię wiersze wieloznaczne, różne ich interpretacje.

@Poet Ka To proszę o jeszcze jedną podpowiedź, czy wiersze zebrane w tomiku "Hologram" mają coś z nią wspólnego?

@Poet Ka Jeżeli to współczesna polska poetka to chyba wiem jak się nazywa. Czy mam nie pisać?

@hollow man Dla mnie utwór pokazuje moment, w którym człowiek traci kontrolę nad własną tożsamością, zostając oddanym w ręce biochemii i medycznej precyzji, która „lecząc”, niechcący „wymazuje” człowieka. Tak sobie bym zinterpretowała, gdybym nie miała szansy zapytac autora, co miał na myśli. Pozdrawiam.

Cyfrowy alchemiku - uwięziony w kodach źródłowych - znów przeoczyłeś zapach lawendy. Suknia szeleściła tuż obok, lecz czułość nie zmieściła się w formacie. Algorytmy są zachłanne, osaczają myśli, meblują ci głowę. Słońce za oknem zamienia się w martwy piksel- zwykły błąd w obliczeniach. Jestem zazdrosna o martwą taflę ekranu. Bezduszna funkcja układa ci wersy o bliskości, a ja kulę się w kącie. Tęsknię za życiem, którego nie trzeba programować.

@Gra-Budzi-ka Skojarzyłam sobie z powodzią we Wrocławiu w 1997 r. Oglądałam też film "Wielka woda" . Tak mi się ta historia utrwaliła, bo wcześniej znałam tylko z opowiadań. Na moich terenach nie było takich smutnych wydarzeń. Pozdrawiam.

@Starzec Bardzo dziękuję! Oczywiście! Podświadomość potrafi nieźle namieszać! Ale we fraszce "prawda" to nie to samo, co fakty w wiadomościach. Chodzi o te chwile, gdy zdejmujemy dzienne maski i dopuszczamy do głosu lęki czy tęsknoty, które zwykle zagłuszamy. Nawet jeśli sen jest dziwaczny, to emocja, która za nim stoi, jest najprawdziwsza na świecie. Serdecznie pozdrawiam. :)

@Jacek_Suchowicz Niech sobie każdy myśli co chce, byle mu było lżej, Ważniejsze, że poranek wstał. Małpeczki w sieci, potok słów, czy może kropek brak, Zostaje nam tylko zdrowie i dobry, ciepły znak. Ala znów patrzy na miotłę z ukosa, Coś w tej szczotce ją drażni i kłuje. Więc odsuwam ten sprzęt spod jej nosa, Niechaj nadal spokojnie rymuje.

@Marcin Tarnowski Hypnos jako nauczyciel - piękna myśl, że najgłębsze prawdy przychodzą do nas we śnie, gdy przestajemy kontrolować co chcemy usłyszeć. A ta definicja pokoju jako pogrzebu wojny zostaje na długo. :)

@Waldemar_Talar_Talar Ja ciagle ją mam, bo bez nadziei życie byłoby beznadziejne. :)

@Whisper of loves rain Mocny rachunek sumienia z naszego egoizmu. Wiersz obnaża kontrast między tym, co deklarujemy, a tym, jak faktycznie traktujemy drugiego człowieka. Przypomina, że na końcu drogi nie liczą się nasze sukcesy, ale ślad, jaki zostawiliśmy w sercach innych.

@Poet Ka Nie znam tej historii, ale rzeczywiście z Twojego wiersza wynika, że była to postać autentyczna - nazwisko i inne fakty.

@Poet Ka Nie wiem, czy muszą się komponować w jakiś szczególny sposób. Postać Julii je łączy. Nie jestem żadną znawczynią, dla mnie ważne jest wrażenie, albo coś oryginalnego, albo pięknego , albo wręcz przeciwnego. :) Kompletnie się nie znam na "technicznej" stronie wierszy. A ten wiersz zaintrygował swoją oryginalnością , np. powtarzający się "klik" w pierwszej części. Pozdrawiam. :)

@Poet Ka Serdeczne dzięki! Pozdrawiam. :)

@Poet Ka Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Poet Ka Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)