Berenika97

@andrew „Najwięcej Ci co są daleko" - piękne, mądre słowa.

@MIROSŁAW C. Ten wiersz działa jak muzyka. :) Obrazy dymu, rosy, czarki w dłoniach, ciemności - to wszystko trafia gdzieś głębiej niż rozum. I to ostatnie - „coś w duszy gra" mówi dokładnie to, co czuję po przeczytaniu. :)

@Stukacz Pięknie! Lubię średniowiecze. :)))

@Charismafilos Pytanie o to, co wystarczy, by żyć, dotyka samej istoty. Skoro nie możemy dodać chwili do swego wieku, to znaczy, że nasze "jestem" nie należy tylko do nas. Jak czytamy w Dziejach Apostolskich: "W Nim bowiem żyjemy, poruszamy się i jesteśmy" [Dz 17,28]. Może więc żyć to nie tylko szukać świadka w drugim człowieku, ale uznać, że już jesteśmy zanurzeni w Obecności, która nas podtrzymuje bez wysiłku z naszej strony?

@Alicja_Wysocka Bardzo mi przykro z powodu przyjaciółki.

@Migrena To taki wiersz o momencie, w którym dwoje ludzi jest ze sobą tak blisko, że zwykły dotyk czy przytulenie to wręcz... za mało. Bardzo podoba mi się ten fragment o tym, że między nimi jest za mało miejsca, by „powstało ciało”. To trochę tak, jakby ta więź była czystą energią. To „tuż przed” jest magiczne. To ten moment, kiedy wiesz, że zaraz coś się wydarzy, ale boisz się poruszyć, żeby nie zepsuć tej idealnej chwili. Jakbyś wstrzymał oddech, bo jest tak pięknie, że aż nierealnie. Ten fragment, że dłoń „wie”, że nie powinna się ruszyć, jest bardzo wzruszający. To taka mądrość serca wiemy, że niektóre chwile są tak kruche, że trzeba je po prostu zostawić takimi, jakie są. To piękny wiersz o bliskości dusz. O tym, że czasem najwięcej dzieje się nie w działaniu, ale w samym „byciu” obok siebie. To bardzo nastrojowy wiersz, idealny na taki wieczór, jak teraz. Kiedy słucham mnóstwa ptasich głosów wśród pięknej natury i mam ochotę na chwilę refleksji nad tym, co w życiu najważniejsze.

@Charismafilos Może to tylko następna interpretacja - ale wyrażasz tu "potrzebę świadka" , bo nasza egzystencja go potrzebuje. Bez drugiego człowieka, który patrzy, słyszy i odpowiada, nasze "jestem" staje się pytaniem bez odpowiedzi.

@jjzielezinski Piękny i poruszający wiersz. Oby ten "gorący maj" był dla nas lekcją budowania, a nie burzenia. Patriotyzm to czyn, a nie tylko słowo, To myśl o przyszłości, co wschodzi na nowo. Więc stańmy w jedności, ramię przy ramieniu, Wierni tradycji i swemu sumieniu.

@P.Mgieł To jest wiersz, który działa jak sen, z którego nie możesz się obudzić. Świetne wersy - "drzwi nie oddzielały dwóch przestrzeni, oddzielały dwa złudzenia". Wiersz jak horror - "to coś było w środku od zawsze" - robi wrażenie.

@Kuba Maryszczak Widzę tu teatr nie od sceny, tylko od lóż, gdzie siedzą ci, którym cudze cierpienie smakuje jak dobre wino. Publiczność nie przyszła się wzruszyć, ona przyszła się... najeść. "Qu'il nous nourisse de suffrance" - niech nas nakarmi cierpieniem. Im bardziej aktor się męczy, tym lepiej smakuje wino. Ten refren "Encore, Encore" brzmi coraz bardziej złowrogo z każdym czytaniem - jak rozkaz. Niezwykle ciekawa jest strofa o spojrzeniu za trybuny. Światło, które powinno dawać nadzieję, jest tutaj „złudne”. Świetne są te wersy - "Nim do swych wrócą villi - Ktoś inny Ich będzie oglądać." To genialne memento mori. Hierarchia w teatrze świata jest płynna - dziś jesteś jurorem, jutro będziesz sądzony. Dla mnie to bardzo ciekawy wiersz.

@Na liniach czasu Zmysłowy, intensywny i bardzo cielesny. "Pachną moim ciałem" powtórzone jak obsesja, której nie można się pozbyć. I to odwrócenie na końcu - z początku "mijasz mój trop", na końcu już "galopujesz dzikim tropem". Coś tu wyraźnie się rozgorzało.

@Stary_Kredens Jest w tym wierszu taki spokojny smutek kogoś, kto dużo widział i jeszcze więcej czuł. Czytam i myślę, że życie potrafi być naprawdę nieoczywiste, nawet kiedy wydaje się zwyczajne.

@wiedźma Ostatnie trzy wersy zostają ze mną. A to - "Wniosłam ją do środka" - to chyba najpiękniejsze zdanie o kontakcie z naturą, jakie ostatnio czytałam. Coś bardzo osobistego i jednocześnie powszechnego. Bardzo mi się podoba. :)

@Leszek Piotr Laskowski Tłum na piasku, słońce parzy, Tyle typów, tyle twarzy! Dajmy spokój już tej liście - Było barwnie, oczywiście! Plaży szczerze nie miłuję, Więc tam z nimi nie koczuję. Świetna puenta! Pozdrawiam. :)

@Poet Ka „Sosjerka de Saussure’a” to absolutne mistrzostwo świata! Genialnie pokazane, jak za pomocą teorii języka można sobie „legalnie” zrobić krwistą ucztę w środku postu. Bajgiel z mureną zamiast łososia brzmi jak kulinarna prowokacja - niby ryba, a jednak czuć w tym konkretne mięcho. Fajnie wypunktowałaś to nasze oszukiwanie się, że ryba to nie mięso. Końcówka z krwawym mięsopustem daje do myślenia, że z tym językiem to jednak trzeba uważać. Czyta się to z apetytem. :)

@viola arvensis To przepiękny wiersz! Czytam go i od razu czuję,że właśnie tak jest, kiedy ktoś ci tak zawróci w głowie. Piękne jest to porównanie z odpinaniem guzika w głowie - to brzmi jak taki moment, w którym puszczają wszystkie hamulce i zaczynasz po prostu "płynąć". I te szare komórki lewitujące, nabierające barw - czyli dzięki tobie mój świat staje się bardziej kolorowy, a przed tobą było szaro, teraz jest muzyka i światło. Niezwykły jest koniec - jakbyś mówiła - „fajnie jest, nie budźcie mnie, ale wiem, że to tylko chwilowe”. "Jestem lecz nigdy się nie zdarzam" - to jest chyba najpiękniejsze i najboleśniejsze zdanie całego wiersza. Ta miłość jest jednocześnie intensywna i nieuchwytna jak iluzja. Śliczny tekst, napisany z dużą wrażliwością.

@Jacek_Suchowicz Genialny wniosek płynie z tego wiersza - czasami lepiej niedowidzieć. Wyobraźnia jest często dużo lepsza niż to, co spotykamy na ulicy. Wiersz pokazuje, że nasze oczekiwania to jedno, a życie to drugie - i czasem to właśnie „sfera marzeń” jest najbezpieczniejszym miejscem dla naszych zachwytów. Czyli jeśli widzisz kogoś, kto z tyłu wygląda jak milion dolarów, czasem lepiej nie zakładać okularów i po prostu pozwolić mu zniknąć za rogiem. Dla własnego spokoju ducha! :)))

@jjzielezinski Więc sypnij mu listków, nie żałuj mu suszu, Aż od zapachu zagra mu w podbrzuszu, Bo zdrowie jest cenne - wie to każde zwierzę, A on za wizytę... tylko „gram” bierze - szczerze!

@hollow man "Piję pot z Twojej skóry” – to zdanie sprawiłoby, że Sanepid zamknąłby obiekt w trybie natychmiastowym. Rozumiem, że to ma być głębokie, ale to brzmi jak prosty przepis na odwodnienie i skurcze łydek. Pij izotoniki, nie pot. :)))

@Marek.zak1 To prawda, mądre słowa, Lecz warto spróbować od nowa, Bo w lęku przed zranieniem, Życie staje się tylko cieniem. :)))

@Annna2 Bardzo dziękuję! Jak najbardziej! Serdecznie pozdrawiam. :) @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Oj, tak! Logicznie rzecz biorac, to ma rację! :)))) Serdecznie pozdrawiam.

@Corleone 11 Bardzo dziękuję! Tym bardziej, że dłuższe teksty prozatorskie nie są chętnie czytane, właśnie ze względu na ... długość. To opowiadanie podzieliłam na trzy części, by szybciej się czytało. :)) Sama się łapię na tym, że rzadko zaglądam do działu "proza" bo ciągle brakuje czasu. Może uda mi się to w jakiejś części zmienić. :) Serdecznie pozdrawiam. :)

@jjzielezinski Dziękuję za odpowiedź i wzajemne szanowanie różnych perspektyw. Życzę dalszej twórczej drogi! :)

@Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! Wiosna czasami czyni zawrót głowy. :))

@Charismafilos „Z głębokości wołam do Ciebie, Panie, Panie, wysłuchaj głosu mego!” [Ps 130, 8]