Berenika97

@MIROSŁAW C. "Czaruję dłonią w drżeniu, przenoszę na twoją skórę" - dotyk jako magia, która wynosi ponad ciemne czasy. Karmelowe trawy na końcu jak ciepłe lądowanie. Czułość ratująca.

@leszek piotr laskowski Brzmi jak manifest pokolenia, które widzi koniec dziewiczego piękna natury. Wampir nocnego miasta pełznie nie z zewnątrz - my go wznieśliśmy. I przechwalamy się nim, mimo zwątpienia. Wiersz-oskarżenie, gęsty od metafor.

@Eretharos "Pójdę z tobą, pójdę szeptem" - czułość w prostocie. Obietnica towarzyszenia mimo zwiędnięcia, mimo oddalonych gwiazd. Miłość jako ciche trwanie.

@vioara stelelor To metapoezja najwyższej próby. Wiersz o wierszu, który rozciął życie na przed i po. "Sens trwa, niezniszczalny" - słowa wypuszczone w świat żyją własnym życiem, nawet gdy poeta chce je unicestwić.

@huzarc Most między dniem a nocą, dotykiem a bólem - balansujemy na granicy wszystkiego. Nie możemy napisać historii bez dżumy, bez bólu, bez ołowiu w deszczu. To byłaby inna historia, nie nasza. A ta nasza? Zastygnie, niesłyszalna. A potem cisza. Kamienie z myślami, do których nikt nie przyłoży ucha.

@Lenore Grey Piękny surrealizm - "dziobek wiotki pada cieniem dzioba albatrosa" - świetna gra skalą, perspektywą. Miniatura rzucająca cień olbrzyma. :)

@Stary_Kredens Bezradność obserwatora. Widzisz kogoś przygniecionego, ale ty też musisz iść. "Powierzam go nawet nie za bardzo wiem komu" - cała nasza niemoc wobec cudzego cierpienia.

@Marek.zak1 Ale pod koniec życia będziesz tak brzydki, że zaczniesz się ludziom podobać - z litości! :)

@Marek.zak1 A to ci dopiero historia! :) Trzeba ostrożnie prowadzić interesy z Amerykanami. :) @Myszolak Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Christine Bardzo dziękuję! Ja również liczę sylaby w haiku. :) Serdecznie pozdrawiam. :)

@Christine Bardzo dziękuję! Tak , dom będzie czekał - na spadkobierców, dawnych domowników lub ... Serdecznie pozdrawiam.

@Christine Bardzo dziękuję! Trafiłaś, bo pierszy mój zamysł był właśnie taki, ale później pomyślałam o czyś szerszym. Serdecznie pozdrawiam.

@Christine Bardzo dzięuję! Cieszę się. :) Pozdrawiam.

@Omagamoga No tak - precz i widnie. Nieźle bawisz się słowami. :)

@Christine Bardzo dziękuję! Masz rację, większości uchodzi to na sucho. Serdecznie pozdrawiam. :) @iwonaroma Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Naukowcy z branży farmaceutycznej. Aż boję się zapytać, czy takie manipulowanie ludzkim życiem - a właściwie skazywanie na śmierć to tylko fikcja, czy to na podstawie podobnej afery. Bo to, że koncerny prowadzą nieczystą grę to możemy się domyśleć. Ale organizowanie takiego festynu "śmierci" to mnie trochę przeraziło. Bardzo ciekawa jest Twoja książka o tak niewinnym tytule - "Bieg". Nie mogę jej szybko doczytać do końca, bo moja mama ją też czyta - ma problem z cholesterolem. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @piąteprzezdziesiąte @APM Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Krzysztof Pokrzywiec Niezły kontrast - od romantyzmu do cynizmu w kilku wersach. Romeo jako rekruter castingowy to obraz, który zostaje. Już prawdziwych zalotów brak? :(

@andrew Cisza jako język. Piękne. "Na tych samych falach" - kiedy milczenie łączy mocniej niż rozmowa.

@Andrzej P. Zajączkowski Bardzo mi się podoba! Czuję atmosferę Lovecrafta. :)

@monon Balladowa atmosfera, baśniowa struktura, a w środku bardzo ludzki dramat.

@Clavisa "Złodziej ognia" - jakie to trafne. Cień, który chce być światłem, ale może tylko odbijać, kraść momenty. To o kimś, kto żyje cudzym życiem? Kradnie uwagę, bo własnego blasku mu brakuje? Piękny i smutny obraz.

@jan_komułzykant Bardzo dziękuję! Oby! Niektórzy są tak odporni, że zaprzeczają nawet istnieniu grawitacji. Mam na myśli np. polityków. Serdecznie pozdrawiam. :) @Wakss Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@iwonaroma Wszystko się zgadza - jest południe, słońce i nie ma smutków! Trafione!

@Omagamoga Bawisz się metaforą ogrodu jako tekstu literackiego - każda warzywo to inna forma wypowiedzi. Ogórki i pomidory to tylko krótkie formy, bo są dodatkiem. Ziemniaki to "cały wiersz" - podstawa. Topinambur prozą , bo rośnie jak chce. Pasuje do prozy, bo nie ma tak takich rygorystycznych zasad jak w poezji. ?

@Omagamoga Trudna ta zagadka. :) Słowa majaczą:) Udało mi się odkryć pod koniec "komu owada" czyli trzeba czytać też w obie strony. Czy to wiersz opowiadający o nawiedzeniach, szaleństwie a tekst naśladuje umysł w takim stanie? Bo w takim razie forma pasuje do treści.

@Łukasz Jurczyk:) Nasze pieczęcie wciąż są z czystego złota. Odciskamy je w wosku z namaszczeniem, potwierdzając władzę nad ziemią, która do nas nie należy.