Berenika97

@Simon Tracy @MIROSŁAW C. @Stukacz @Rafael Marius @viola arvensis @Poezja to życie Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Dziękuję za przypomnienie M. Gara - rzeczywiście , świetnie grał z tą maską. Ale trzeba być racjonalnym optymistą, aby żadna lampa tak nie wnerwiała. :))) Serdecznie pozdrawiam. :) @andrew Bardzo dziękuję! Napisałeś koniec, którego w wierszu nie było - i który był potrzebny. Nadzieja zawsze jest potrzebna. Serdecznie pozdrawiam. :) @Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! To miło wiedzieć, który moment zatrzymał. :) Serdecznie pozdrawiam. @wiedźma Bardzo dziękuję! "Jakby pod maską nie było już niczego" - to czytałam pisząc, ale nie napisałam wprost. Cieszę się, że to tam jest. :) Serdecznie pozdrawiam. @Wiechu J. K. Bardzo dziękuję! "W poszukiwaniu Arki Noego" - świetne! :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Poet Ka Bardzo dziękuję! Dziękuję - beznadzieja codzienności to dobre imię dla tego wiersza. :) Serdecznie pozdrawiam.:)

@Migrena Bardzo dziękuję! Dziękuję - to jeden z tych komentarzy, przy których nie wiem, czy bardziej się wzruszyć, czy roześmiać. :) Monada w ontologicznym brudzie i wiosenna łąka - to mnie rozbraja. Bardzo się cieszę, że tak to ująłeś. :) "Dystopia" na końcu jest dla mnie osobną, małą poezją. Serdecznie pozdrawiam. :)) @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! To pięknie powiedziane - i wzajemne. :) Serdecznie pozdrawiam. @Czarek Płatak Bardzo dziękuję! A wiesz, że najpierw tak miało być, aby zostawić niedopowiedzenie. :) Ale nie posłuchałam swojej intuicji, zwyciężyła moja druga natura - by tłumaczyć. Cięgle się z tym zmagam. Serdecznie pozdrawiam. :) @Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Lubię takie czytanie, które samo się staje pisaniem. :) Serdecznie pozdrawiam. :))

@Alicja_Wysocka Dla Twoich dzieci - postaram się otworzyć serce jak najrzeszej.

@Alicja_Wysocka Przyjmuję te dzieci pod dach mej ciszy, choć u mnie też wiatr po kątach szlocha, niech każda skarga się tu uciszy, bo każda myśl ma kogoś, kto ją kocha.

@iwonaroma Tekst świetnie oddaje paradoks prokrastynacji – wydaje nam się, że oszczędzamy czas, podczas gdy w rzeczywistości tracimy jedyną walutę, której nie da się odrobić. Puenta "na raz" brutalnie ucina wszelkie złudzenia o "jutrze".

@viola arvensis W wierszu jest niesamowita rytmika. Refren "to ja - przypadek beznadziejny" brzmi jak bicie serca albo uporczywa myśl, od której nie da się uciec. Bardzo mocne obrazy. Metafora "ciachanego bólem chleba powszedniego" - świetna! Oksymoron - "pustka go zżera uczuć pełny" idealnie oddają wewnętrzne rozbicie. To poruszający zapis walki z samym sobą. To smutny, ale jednocześnie piękny wiersz w swojej autentyczności. Każdy z nas ma czasem taki dzień, w którym czuje się "przypadkiem beznadziejnym".

@MIROSŁAW C. Ciekawe jest napięcie między sacrum a profanum, ale nie ma tu konfliktu - raczej przenikanie. Motyl na pajęczynie pocałunków staje się przedmiotem niemal religijnej kontemplacji. Tytuł "ikona liryczna" doskonale oddaje tę dwoistość.

@andrew Obraz kopalni odkrywkowej jako metafora ludzkiej chciwości wobec życia - i to westchnienie na końcu, urwane w pół słowa, jakby modlitwa, której boimy się dokończyć. Dla mnie to mocny wiersz.

@A.Between Piękny wiersz! Niezwykły obraz prawdy, która jest tak zmęczona, że "nie chce już stać na nogach". To jedna z tych metafor, które zrobiła na mnie duże wrażenie. Poruszający jest szczególnie ten fragment o podawaniu uśmiechu jak chleba, gdy samemu jest się głodnym. To bardzo bliskie każdemu, kto kiedykolwiek musiał "grać", żeby przetrwać.

@Poezja to życie Świetne to mini! :)

@Stukacz Czterech świętych, pękająca płyta, czarne słońce - każda strofa dokłada kolejną warstwę mroku, aż zostaje tylko grób i cisza. Klimat gęsty jak wosk ze świecy. Bardzo mi się podoba - świetny utwór! :)

@aniat. Uroczy wiersz! "Strącam z rzęs krople wspomnień i topię je w kałuży" to mój ulubiony obraz - konkretny, zmysłowy i smutny jednocześnie.

@Łukasz Jurczyk Narrator - żołnierz elitarnej piechoty lekkiej. Mógł swobodnie obserwować pole bitwy ze swojej perspektywy, ponieważ nie był "zamknięty" w falandze. Złote rydwany Persów, nie robią na nim wrażenia - wywołują jedynie „pustkę”. Wydaje się, że popadł w apatię i egzystencjalne zmęczenie. Widzi mocne obrazy bitwy - "koń z poderżniętym gardłem" - jak metafora samej wojny, mechanizm, który raz wprawiony w ruch, toczy się dalej, mimo że życie już z niego uciekło. "Czarne brody, ludzkie oczy" - to moment, w którym wróg staje się człowiekiem, a "brat z procą, który płacze" - to odarcie wojny z mitu odwagi. Podkreśla ważną rolę Aleksandra - "Król wrócił z krzykiem - płomień .." - jego strategiczna decyzja "uratowała zwycięstwo". Metafora łuku, który pęka, idealnie podsumowuje moment załamania się armii Dariusza. Ale nie ma tu radości z wielkiego zwycięstwa Aleksandra. Zakończenie - „Koniec bez słów” - jest bardzo wymowne - sugeruje, że o prawdziwej wojnie nie da się opowiedzieć - można ją tylko przemilczeć. Falanga tnie morze piasku. W huku bębnów kruszy się imperium.

@Migrena Piękny, intymny wiersz, który dzieje się na granicy biologii i metafizyki. Świetne metafory - moje ulubione to - „Imię pod językiem”- to piękny obraz - imię ukochanej osoby staje się czymś fizycznym, co można smakować, co gasi pragnienie. „Miejsce w oddechu” - sugeruje, że miłość zmienia fizjologię - oddychanie robi przestrzeń dla drugiego człowieka. Miłość jest jedyną siłą zdolną do zmiękczenia rzeczywistości. Kiedy pojawia się „ty”, twardy beton i wrogie spojrzenia innych przestają mieć moc raniącą. Wiersz kończy się „ciszą, w której mieści się wszystko”. Słowa stają się zbędne, bo wszystko zostało powiedziane samym byciem obok siebie. Każdy obraz jest jak przestrzeń zrobiona dla kogoś, kto jeszcze nie przyszedł. Niezwykle czuły i subtelny. Bardzo mi się podoba!

@Czarek Płatak Niesamowicie zmysłowy i lekko niepokojący wiersz. Bardzo podoba mi się to przejście od fizycznego, niemal drażniącego odczucia ("chrzęści", "zgrzyta") do kosmicznej skali połykania gwiazd i śmierci. A kończy świadomym aktem tworzenia i interpretacji ("to przecież twój wiersz"). Bardzo intrygujące ujęcie tego, jak nadajemy barwę własnym lękom czy myślom. Mocno działa na wyobraźnię! Moja ulubiona metafora to "połyknij gwiazdę z oceanem" - przepiekna!

@Omagamoga Ciekawe były te lata 80-te, takie "analogowe" :)))

@Poet Ka Wreszcie ktoś odebrał to słowo popkulturze i oddał je poezji. Lśniący powrót do sensu - bez siekiery, za to z ostrą precyzją! Klasa!

Latarnia miga trzeci dzień. Ktoś przestał zgłaszać. Miasto pulsuje jak stan zapalny. On przynosi w kieszeniach cudzy wzrok i lepki kurz - nalot na spojrzeniu. W czterech ścianach zdejmuje twarz. Ostrożnie. By nie przerwać siebie. Wyżyma zmęczenie z koszuli. Liczy, ile ciepła dzień zabrał tym razem. Okna ryglowane ciszą. W dusznej bliskości mebli świat urywa się na progu. Noc - woda bez brzegu. Może wreszcie zatonąć.

@Simon Tracy Bardzo się cieszę! :) Ma ten magnetyzm, który wciaga ..:)))

@TTL Ten wiersz nie tylko się czyta, go się czuje fizycznie - dokładnie tak, jak opisujesz ten ciężar w klatce piersiowej. Bardzo poruszający zapis bezsilności i tęsknoty, która nie chce odpuścić.

@Simon Tracy To świetny tekst z prawdziwym klimatem i osobowością. Wild jako postać to majstersztyk niedopowiedzenia - wiemy o nim tyle, ile trzeba, żeby bać się i chcieć więcej jednocześnie. Czekam na część drugą z niecierpliwością!

@Charismafilos Bardzo dziękuję! Ano można się odnaleźć :))) Serdecznie pozdrawiam. @obywatel Bardzo dziękuję! Zaskakująca interpretacja i bardzo ciekawa! Serdecznie pozdrawiam. :)

@iwonaroma Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :))

@jan_komułzykant Jan w Jankach, miast ruszyć w te szranki, zrobił aneks do ślubnej falbanki. Tak się zdekonstruował, że w tiulach się schował, wplątany w swe senne zachcianki!