Berenika97

@Posem "Warczenie czegoś, czego jeszcze nie poznałem" - to świetne zdanie -samo w sobie jest wierszem.

@Poet Ka Lubię te gry słowne ukryte między wierszami. Przetarcie kurzu, żeby „spamiętać”, brzmi jak proces wywoływania starej kliszy. W Twoim wydaniu fotografia to nie tylko obraz, może też zmaganie się z materią słowa i czasu. :)

@Wochen Pokazujesz mechanizm psychicznego uwięzienia - im bardziej uciekasz od słów i uczuć, tym głębiej w nie wpada. Karuzela z ostatniej strofy to genialnie prosty obraz - wirowanie, które wygląda jak ruch, a jest tylko powtarzaniem tego samego miejsca.

@Poet Ka Pisać o czarnym łabędziu w tak nie-czarno-biały sposób to sztuka. Twoje słowa mają wielki ciężar właściwy - ten heban i kobalt osiadają na dnie wyobraźni i nie dają o sobie zapomnieć. Bardzo atramentusowe!

@Natuskaa Trzy strofy jak trzy oddechy po czymś, czego nie da się łatwo powiedzieć. Najpierw widziałam. Potem czułam. Teraz - opowiem ci o nadziei. Wiersz czyta się jak powolne wychodzenie z ciemności na światło.

@MIROSŁAW C. Ten "rozmokły śnieg" i "ścieżki ze szczęścia i strachu" genialnie oddają kruchość tej ucieczki. Z jednej strony fizyczne wycieńczenie, z drugiej metafizyczny triumf nad losem. Wielki wiersz w niewielu słowach.

@Kwiatuszek Rozmarzyłam się , a za oknem szaro, wilgotno i zimno. A Twój wiersz oddaje chwilę zatrzymania wśród letniej polany - zmysłowy,ciepły, piękny. Tylko ta cicha melancholią ostatniego wersu jest niepokojaca. "Nim przyjdzie jesień" brzmi jak przeczucie końca, nie tylko pory roku.

@Stukacz Klimat średniowiecznej ballady z bardzo współczesnym smutkiem. Z przyjemnością słuchałam. Świetne!

@Simon Tracy Świetna jest ta personifikacja wraku. Porównanie ludzkiej psychiki do niszczejącej karoserii, którą "zżera rdza ludzkich słów" jest genialne w swojej surowości. Zakończenie z prochem nad lipcowymi łąkami daje przejmujące domknięcie.

@Poet Ka @MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@wiedźma Serdecznie dziękuję! Lubię wiosnę i zmiany. :))) Uściski majowe.:)))

@Waldemar_Talar_Talar Pięknie napisałeś o tych przyjaciołach z dzieciństwa, którzy nigdy nas nie oceniali. Miś jako jedyny powiernik - bez słów, bez osądów, bez zdrady. Super! :))

@Nata_Kruk pierwsze - bardziej obrazowe i żywe drugie - bardziej symboliczne, metafizyczne Oba piękne, bardzo ciekawe i bardzo różne - takie to Twoje! :)))

@Duilla Małżonka rzeźbiarza z Lizbony, Tym darem jest dość przytłoczona, Z trwogą zerka na szafkę, Gdy mąż woła na kawkę - „Kuchnia będzie dziś zmiażdżona!”

@lena2_ Bardzo dziękuję! Cieszę się, że dostrzegłaś tę subtelność. :)) Sedecznie pozdrawiam. :)

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Lenore Grey @.KOBIETA. @Posem @Simon Tracy Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. Zawsze utwierdzasz mnie w przekonaniu, że pisanie jest rozmową, nawet gdy wydaje się monologiem. :))) Ból jest wspólnym językiem. Przez szczeliny wpada światło - dziękuję, że też czujesz. @Jacek_Suchowicz Bardzo dziekuję! Serdecznie pozdrawiam. Być, znaczy cierpieć i chłonąć zachwyty, W pierwszym oddechu los jest ukryty. @Annna2 Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. Człowiecze - właśnie to słowo! Nosimy je razem w skórze, każdy w swojej, każdy sam. @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Rzadko zdarza się komentarz, który jest jednocześnie i interpretacją i osobnym tekstem literackim. Twój jest właśnie taki. Trafiłaś w sedno tego, co chciałam powiedzieć - że ból na początku nie przekreśla życia, tylko je funduje. Bardzo dziękuję za te piękne i mądre słowa. Serdecznie pozdrawiam. @Poet Ka Bardzo dziękuję! Ale potem przychodzi la joie de vivre. :) Serdecznie pozdrawiam. @andrew Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. Szkoła bez końca - każdy ból nową lekcją - zdajemy trwając. @Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Zgadza się - życie się czuje, i to jeszcze jak! Serdecznie pozdrawiam.

@Waldemar_Talar_Talar Pięknie napisałeś o Mamie - "ta żywa fotografia" zarobiła na mnie wrażenie. Pozdrawiam. :)

@andrew Wiersz o dwojgu ludzi, którzy są razem, choć każde w swoim świecie - i właśnie w tym jest ich bliskość. A koniec, to zawieszone "czy to... to już to" - to pytanie, które zawiera w sobie ogromny ładunek emocjonalny.

@Gra-Budzi-ka Świetne! :)))) W Bzowie, pod krzakiem, gdzie zapach odurza, ucichła nagle ta bzygów burza. I zlot powraca, lecz w nowym wydaniu, przy bzowskim soku i wspólnym śniadaniu.

@Migrena Genialny wiersz z antropomorfizacją przedmiotu. Przekuwasz mechaniczne usterki w egzystencjalne lęki i robisz to wyśmienicie! Fragment o kontrolkach, które nie informują, lecz oceniają („check engine” jako rachunek sumienia), to absolutny majstersztyk metafor. A metafora orkiestry dętej spadającej ze schodów to jeden z najbardziej obrazowych opisów pracy silnika, jakie w życiu czytałam. Ten wiersz to bolesna, a jednocześnie niesamowicie błyskotliwa diagnoza naszej wiary w to, że panujemy nad przedmiotami, podczas gdy to one - niczym toksyczny partner - emocjonalnie i finansowo nas eksploatują. Tekst bawi, ale zostawia też osad gorzkiej refleksji. Chapeau bas!

@Annna2 Niesamowita zabawa formą! Stworzenie spójnego tautogramu na literę "M" to nie lada wyzwanie, a Tobie udało się zachować przy tym wyjątkową melodyjność. "Myśli marszczone malachitowym momentem" - to absolutnie mistrzowska metafora. Ten tekst ma w sobie coś z malarstwa impresjonistycznego - dużo tu barw i nastroju , co idealnie oddaje naturę miłowania. Piękny! :)

@Leszek Piotr Laskowski Wprowadzenie postaci przybysza z innej planety w końcowych strofach nadaje wierszowi niemal bajkowy charakter. „Wystarczy nam zamknąć oczy, obserwując gwiazd miliony, by zobaczyć, jak on kroczy, gwiazdami przyozdobiony"- ten fragment ma w sobie coś z „Małego Księcia” - jest przepiękny!

@lena2_ Przepiękny wiersz! Tytuł z myślnikiem ukrytym w słowie to majstersztyk - poezja jako "ja", jako tożsamość, nie tylko gatunek literacki. No i podpisuję się pod komentarzami poprzedników. :)))