Berenika97

@obywatel „Drapieżne pnącza utkane sumieniem” i haczyki z pragnień tworzą niesamowity, niemal malarski klimat. Podoba mi się ten brak zgody na sztuczną zmianę samego siebie na siłę, nawet za cenę „zostania u bram”. Napisałeś coś strasznego - czystą prawdę bez wykrętów, Gdy u rajskich bram wybierasz swój powszedni, ludzki brud. Skoro wyrok już ogłosił koniec - koniec żalów i lamentów, Zostań tam i bądź człowiekiem - w tym się kryje cały cud.

@Leszczym Ten tekst jest lekki, a jednocześnie niesie ze sobą głęboką, uniwersalną mądrość o relacjach i procesie tworzenia. Świetnie pokazuje, że czasami warto wymienić status "wybitnego, ale udręczonego artysty" na zwyczajny "święty spokój". Cieńszy zeszyt, ale grubsza kreska odcinająca to, co toksyczne. Poezja zadziałała tu jak autoterapia. Poetka musiała zobaczyć swoje emocje czarno na białym, żeby zrozumieć, w czym tkwi. To dowód na to, że nasza intuicja i podświadomość często komunikują się z nami poprzez twórczość szybciej, niż dopuszcza to do siebie nasz racjonalny umysł. Bardzo podobają mi się takie sformułowania jak "dżentelmen nie do końca", "nie nazbyt pan" czy wiersze "absolutnie rozchwiane" - mają w sobie cudowną ironię. To fantastyczny tekst! :))))

@Poet Ka Piękny, pełen ciepła wiersz. Urzeka mnie to, jak płynnie przechodzisz od zmysłowego, wręcz malarskiego opisu polskiego lata - z ukłonem w stronę Mickiewicza - do głębokiej metafory w finale. Porównanie krystalizacji miodu do dojrzewania i formowania się słowa w ustach poety to genialna puenta. Wiersz zamyka w sobie smak i zapach lata, zostawiając czytelnika z poczuciem harmonii. Cudnie! :)

@wiedźma Gorzka diagnoza współczesności. Przeraża mnie (w pozytywnym, artystycznym sensie), jak zderzasz tu świat ludzkich emocji z językiem czysto korporacyjnym i transakcyjnym ("kontrakt", "feedback", "paragon"). Pokazujesz, że w świecie algorytmów i filtrów przestaliśmy szukać człowieka, a zaczęliśmy konsumować jego historię. Świetny tekst!

@JakubK Ciekawi mnie wybór słowa "chronić" na końcu - czy układ nerwowy nas chroni, czy tylko symuluje, że to robi? Zostaje otwarte dla każdego czytelnika.

@Stukacz Wiersz dobrze oddaje tę specyficzną torturę nieodwzajemnionego (albo tylko nienazwanego) uczucia - zazdrość, troska, marzenie i brak odwagi w jednym. Ostatnia strofa to puenta - podmiot wolałby, żeby ona powiedziała pierwsza, bo sam - mimo całej tej burzy - nie potrafi. Ale jeśli ona też nie potrafi, to oboje stracą tę miłość.🤔 Ciekawi mnie strofa o sercu "na łańcuszku" - czy to obraz posiadania, czy raczej ochrony? Bo można go czytać dwojako. Pozdrawiam.

@andrew Wiersz buduje napięcie między naturą a duchowością, a łączy je wspólny motyw - źródła. Bardzo ciekawy jest wers z "fast foodem" jako metaforą złego słowa- nagle sacrum zderza się z bardzo współczesnym obrazem. Super! Pozdrawiam i życzę miłej niedzieli. :)

@bazyl_prost "Bez radowych cząstek alfa" - to zdanie, które wyrywa z tej sielanki. Czy celowo zostawione na końcu jako ostrzeżenie, że spokój jest możliwy tylko przy pewnych warunkach?

@Waldemar_Talar_Talar Bardzo wzruszający!

@viola arvensis I to się nazywa prawdziwy "romans". Maj faktycznie potrafi rozkochać w sobie bez pamięci. Pięknie ujęłaś ten stan, kiedy człowiek rzuca w kąt "sztywne zwyczaje" i po prostu cieszy się życiem na łonie natury. Przez cały czas trzymałaś mnie w napięciu, budując obraz niesamowitej, wręcz namiętnej miłości. A w tle - cudowne opisy natury. Puenta jest genialna! Przepiękny, niezwykle zmysłowy wiersz!

@Łukasz Jurczyk Wiem dokąd zmierzasz - do pana B. :) Ciekawa jestem, jak go podasz do poetyckiego stołu. :)

@Christine Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak wnikliwą lekturę. "Towarzyszenie w upadku" - to najdokładniejsze określenie podmiotu, jakie usłyszałam. Nic nie obiecuje, bo dekadencja nie składa obietnic - tylko kusi. Serdecznie pozdrawiam. :) @Mitylene Bardzo dziękuję! Cieszę się, że tak odebrałaś wiersz. Serdecznie pozdrawiam. :) @.KOBIETA. @Lenore Grey @Stukacz @Poet Ka Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Dziękuję za Baudelaire'a i za tercet , który pięknie domknął wiersz. :) Sedecznie pozdrawiam. :) @Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję! "I tyle" - i aż tyle! Ten eliksir smakuje różnie, ale racja - mało kto wychodzi z życia bez chociażby łyku. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Migrena Bardzo dziękuję! "Oberwałem" - to najlepniejsza recenzja, jaką mogłam dostać. Oparzenia fin-de-siècle'u goją się długo, ostrzegam. No i najlepsze zaklęcia działają na tych, którzy się nie uchylają. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @LessLove Dziękuję za tę precyzję. Nie wiedziałam, że piszac "ciężki kryształ" trafiłam tak dosłownie. Trucizna w pięknej formie - to chyba najkrótsza definicja kaprysu. :) @andrew Bardzo dziękuję! Piękny wiersz! Mozaika do jutra - już w niej jest jutro. Dziękuję za kawałek. Serdecznie pozdrawiam. :) @MIROSŁAW C. Bardzo dzięuję! Przednia poezja i kęs - to zobowiązuje do następnej uczty. :))) Serdecznie pozdrawiam. :)

@Simon Tracy Bardzo dziękuję! Dlatego napisałam "posmak" :))) Serdecznie pozdrawiam. @aniat. Bardzo dziękuję za miły komentarz. Serdecznie pozdrawiam. :) @wiedźma Bardzo dziękuję! Pisząc ten wiersz raczej nie myślałm o kontunuacji, ale takie skojarzenia zawsze mnie fascynują bardziej niż pewność. Podświadomość pisze swoje, ja tylko zapisuję. Serdecznie pozdrawiam. @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Cieszę się, że wiersz okazał się łaskawszy dla zmysłów niż tamten teatralny incydent. Opium w słowach nie powinno boleć - tylko lekko zawracać w głowie. Serdecznie pozdrawiam. :) @LessLove Bardzo dziękuję! "Miłosne zatracenie" - to może najpiękniejszy tytuł dla tego wiersza. A może dlatego właśnie szukamy tej drugi (pasującej) połówki by stać się "całym człowiekiem". :) Serdecznie pozdrawiam. :)

@Alicja_Wysocka Świetny, charakterny utwór! Bardzo podoba mi się to odczarowanie tradycyjnych, romantycznych klisz za pomocą tak potocznego, żywego języka. Zakończenie z butami i noszeniem na rękach - genialne podsumowanie. Jest tu fajny pazur, ironia i dystans. Kupuję tę kobiecą przekorę! :)

@Mitylene Wiersz gęsty od obrazów, które nie spieszą się z wyjaśnieniem. Latarnia pojawia się tu jako postać - czuła, obecna, trwająca. Pieszczące spojrzenie i niesiona nadzieja to gesty opiekuńcze, a jednak morze, któremu towarzyszą, milczy. Przyjmuje, nie odpowiada. A wszystko dzieje się na pograniczu snu i jawy, nocy i świtu. „Nikły ślad jutra" drży. Nadzieja jest, ale nie jest pewna siebie. Bardzo nastrojowy tekst i piękny!

@MIROSŁAW C. Czysta poezja zmysłów. Słowa malują tu obraz godny renesansowych mistrzów, a neologizm „lirobraźnia” absolutnie skradł moje serce. Wspaniały, nastrojowy spacer brzegiem Arno. Czuję ten klimat i smaki! :)

@jan_komułzykant Świetny tekst - metafory „wycinania głowy ze zdjęć” czy „wmiatania pamięci pod dywan” doskonale oddają dramat samotności. Najbardziej jednak urzeka mnie rytm i dynamika tego wiersza. Powracające jak refren zawołanie „rozdzieraj szarp zdążysz odpocząć” działa jak dzwon, który budzi do życia i nie pozwala się poddać. Piękna poezja z głębokim przesłaniem. Pozdrawiam.

@violetta Wiersz pachnie, świeci i szumi - zmieściłaś cały poranek w kilku słowach. :)

@Waldemar_Talar_Talar Jest coś wzruszającego w tym geście - schować zapach kwitnącego sadu przed wiatrem, przed czasem, przed zapomnieniem. :)

@obywatel pamiętaj, że ziemia nie lubi pustki i choćbyś wzniósł mury z żelaza uczucia wracają po detoksie ciekawe, co wyrośnie tym razem?

@Simon Tracy To i tak długo cokolwiek po tej sekcie przetrwało. Właściwie, to już jest zapomniana historia - ale w domu mam też historyka (tatę), który zna mnóstwo niesamowitych historii i lubi mi opowiadać i odpowiadać. No i tę historię znał, a ja nie. :) Dzięki Tobie - znam również. :)

@Leszek Piotr Laskowski Piękna refleksja nad wyższością natury nad ludzkim rzemiosłem. I niosę ten świt, nasycony przestrzenią, Gdy ludzkie rzemiosło w swych ramach zamiera. Więc niechaj się słowa w milczenie zamienią, Bo tylko ta prawda nam oczy otwiera.

@Lapislazuli Orfeusz dostał mit, pieśni i nieśmiertelność. Eurydyka dostała jeden wers w cudzej historii. W twoim wierszu dostała głos. Świetne!

@Simon Tracy Podoba mi się atmosfera biblijno-cerkiewna. Świetne są te kontrasty - z jednej strony czyste intencje prostego ludu („czyste serce stwórz we mnie”), z drugiej strony brutalna, fizyczna rzeczywistość sekty („kałuże głębokie, pełne wody nie żywej a mulistego grzechu”). Końcówka, w której prorok przywłaszcza sobie rany Chrystusa i krzyczy o nadchodzącym ogniu, idealnie domyka tę podlaską tragedię. Podobno słuch po nim zaginął w 1939 roku jak weszli sowieci. Nie wiem, czy go wywieźli czy zabili. Ale tej zagadki chyba nie rozwiązano do tej pory.