Berenika97

@orkan11 Widzę w tym wierszu kogoś, kto naprawdę lubi to, co robi. To ciepły i piękny wiersz - czuć w nim kogoś, kto znalazł sens w towarzyszeniu innym, pewnie w pracy z ludźmi (dziećmi?). To „podążanie na gapę" i „bezbronny uśmiech" są bardzo obrazowe.

@Proszalny czytam nie tłumacząc zostawiam słowa tam gdzie są - na powierzchni metr wody to dużo i mało nie sięgam dna żeby nie mącić

@Proszalny To naprawdę mocny tekst, napisany z dużą samoświadomością i z wyraźnym bólem egzystencjalnym. Spełnienie potrafi boleć bardziej niż brak. Dla mnie, na obecnym etapie życia, konkluzja jest również zaskakująca. Świetna proza.

@Marcin Tarnowski Przyroda daje nadzieję, człowiek zaraz ją komplikuje. Te "pająki intryg" i "płomień wojny" mówią więcej niż opis przyrody. Ciekawa grafika. :)

@Mitylene Wiersz jak szept tuż nad uchem. Malowanie życia dotykiem to najpiękniejsza forma sztuki, jaką można podarować drugiemu człowiekowi. Magiczne zakończenie. Piękny wiersz!

@Waldemar_Talar_Talar To jeden z tych wierszy, które czyta się inaczej w zależności od wieku. Podoba mi się. :)

@Waldemar_Talar_Talar Wiersz, który przypomina żeby czasem zajrzeć na strych. W każdym sensie. Też mam strych pełen klamotów. :) Pozdrawiam.

@andrew Ładny wiersz - zmysłowy, intymny, z tym charakterystycznym niedopowiedzeniem. Dużo się dzieje między wierszami. Wycieczki poczekają. Słusznie.

@andrew Mocne zestawienie - nauka krzyczy "życie!" - patrząc w gwiazdy, a przy początku życia tu, na ziemi, nagle milknie. Daje do myślenia.

@piąteprzezdziesiąte @leszek piotr laskowski @Waldemar_Talar_Talar @Marcin Tarnowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@viola arvensis Bardzo dziękuję! Cieszę się, że wiersz pozwala się zagłębiać - pisząc, czułam, że warstw jest więcej niż gorączka. Dziękuję, że to dostrzegłaś. Serdecznie pozdrawiam. @LessLove Bardzo dziękuję! Ucieszył mnie Twój komentarz, bo lubię mitologię:) Meduza - świetnie, że to wyłowiłeś. Nie myślałam o niej świadomie podczas pisania, ale teraz widzę - włosy-węże, kara za cudzą przemoc, niemożność patrzenia wprost. To wszystko tam jest. Serdecznie pozdrawiam. @iwonaroma Bardzo dziękuję! To naprawdę miłe co napisałaś o wypatrywaniu. :) Ale przyznam się, że ja też to robię. :))) Te włosy były kluczowe - ciężar, który trzeba odciąć. Cieszę się, że zadziałały. Serdecznie pozdrawiam. @Nata_Kruk Bardzo dziękuję! "Tnie na kawałki" - dokładnie tak. Gorączka nie tylko odcina, ona rozszarpuje rzeczywistość na fragmenty, które przestają do siebie pasować. Serdecznie pozdrawiam.

@bazyl_prost Jest w tym wierszu coś, co bardzo lubię - powaga myśli i jednocześnie dystans do tej powagi. "Morze absolutu to nie zupa" to jedno z tych zdań, przy których najpierw się uśmiechnęłam, a potem - właściwie, właściwie dlaczego nie? I ta końcówka o wiosłowaniu jest świetna!

@Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję! Dzieciństwo zbiera i nie pyta czy uniesiesz, potem milczysz albo krzyczysz albo piszesz. Wyrzucam - to znaczy żyję. Serdecznie pozdrawiam.

@Poet Ka Forma tego wiersza robi ogromne wrażenie - ta litania powtarzanych "która", "którażeś" nadaje mu rytm modlitwy. I to jest bardzo trafne, bo wiersz jest właśnie modlitwą - prośbą o wstawiennictwo , żeby wciąż była blisko. Najważniejsze są tu szczegóły - nie ma tu ogólników - są konfitury, siekiera, "Przyjaciółka", jutrznia Karpińskiego. To są rzeczy, które pamiętamy po ludziach - nie to, kim byli w ogóle, ale to, co robili konkretnie, codziennie, po swojemu. I właśnie przez tę konkretność Klaruchna jest bardziej żywa niż niejeden bohater. Bardzo piękny i poruszający wiersz. Klaruchna to piękna kobieta, ze zdjęcia emanuje radością i dobrocią. Nasze babcie i prababcie to były niesamowite osoby. Pozdrawiam.

@LessLove Ja siebie szukam w ciszy gdy Ty milczysz obok może w tym zagubieniu jest jakiś wspólny powód Klucze znajdą się same świat zaczeka spokojnie ważniejsze że nas dwoje gubi się podobnie

@LessLove Zużywam dni z gracją lub bez - nieważne przecież, ważniejsze, że ubywam tam, gdzie i ty ubywasz. Bo może nie ma planu, bo może wszystko psuje, lecz razem łatwiej tracić to, co i tak przeminie.

@JWF Bardzo sympatycznie, ale i refleksyjnie. Chyba wolałabym tańczyć w kałuży . :))) Wolność jest cenniejsza od złotej klatki. Pozdrawiam.

@Whisper of loves rain Ten ślad drobnych stóp w śniegu zostanie ze mną długo. Wiersz napisany z ogromną wrażliwością. Bardzo bolesny.

@Manek Pięknie uchwycone to uczucie, gdy cisza staje się jedynym warunkiem, żeby w ogóle coś poczuć wystarczająco głęboko, żeby to zapisać. Ostatnia strofa szczególnie zostaje z człowiekiem. "Z inkaustu wydrę czerń litery" - świetne! :)

@Nata_Kruk Bardzo poruszający wiersz. Trafnie oddaje ten słodko-gorzki ciężar naszej historii, który wszyscy w sobie nosimy. Końcówka z "twarzami false" zostawia z mocnym niepokojem o to, co dopiero przed nami. Daje do myślenia.

@Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Uwielbiam Twój poemat :)))

@Simon Tracy Bardzo mroczny, ale piękny w swoim smutku wiersz. Czuć tu każdą emocję i każde rozczarowanie. Dobrze, że na końcu mgła bezpiecznie odprowadza do domu, a ujście znajduje się w pisaniu.

@Achilles_Rasti To świetny opis tego, czym jest pisanie i czytanie. Ta gra w chowanego, gdzie żadne z nas nie wie dokładnie, kto kogo szuka. A jednak to działa - zostawiasz słowo, a ono już nie da się cofnąć. Znalazłam cię. I siebie. I to dziwne uczucie, że to jedno i to samo. Między znaczeniami zostawiłeś furtkę na oścież. Weszłam - i już nie wiem, czy to twoje słowa, czy moje myśli. Schowałeś się za dobrze. Ale nie minęłam obojętnie. To coś znaczy.

@Lenore Grey Erotyzm ukryty w dźwięku - szept staje się ogrodem. Piękne - intymność i natura w czterech wersach. :)

@iwonaroma Kontrast między lekkością („dobrze się bawić") a dramatem („umrę albo będę żyć") jest wyraźny. Konstrukcja słowa „z(bawienie)" - zmusza do zatrzymania, do przemyślenia. Lubię grę słów - ta od razu skojarzyła mi się z egzystencjalnym Zakładem Pascala. Pytanie nie o Boga, ale o sposób istnienia. :)