Berenika97

@obywatel Zatrzymaj krok, mój Panie smutny, Choć język wiersza bywa butny. I we mnie jakaś wina drzemie, Że niesiesz sam to ciężkie brzemię. Więc nie pokazuj dzisiaj pięt, Gdy rym obiera ostry skręt. Szczerość poety to nie zguba, Choć bywa to najcięższa próba. Odetchnij, spróbuj wytonować, By ran kolejnych nie hodować. Dajmy poezji pofolgować, By mogła nas oboje schować.

@Poet Ka Bardzo dziękuję! FORMA jako oprawca, nie człowiek. To otwiera zupełnie inne drzwi. Dziękuję, że je pchnęłaś. Napisałaś interpretację, która współistnieje z wierszem. Serdecznie pozdrawiam. @Czarek Płatak Bardzo dziękuję! "Ogrzać już właściwie marmur" - to jest dokładnie to, czego on nie rozumie. Właśnie o to chodziło - dziękuję za tę precyzję. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @wiedźma Bardzo dziękuję! Ten wers pisał się ostatni i najdłużej! :))) Serdecznie pozdrawiam. :) @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Dokładnie tak! Dzięki za tę piosenkę. :) Serdecznie pozdrawiam. @Charismafilos Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Posem Ciekawy wiersz. Brzmi jak wieczór, który każdy z nas zna - kiedy zmęczenie miesza się z tęsknotą za czymś, czego jeszcze nie umiemy nazwać. Ten ostatni wers z cytryną i ciszą - świetny! Super! :)

@Leszek Piotr Laskowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Gra-Budzi-ka Pewien pacjent w czeskim Karlsbadzie, zamiast tabletek na stole kładzie tomik poezji, pełen ekspresji, i kaca leczy w rymów kaskadzie!

@obywatel Nie wrzucaj swych wierszy do kosza na śmieci, Niech słowo na wolność jak najprędzej leci! Nie mów, żeś piękna wyrazić nie w stanie, Gdy brzmi w Twoich strofach tak szczere wyznanie.

@Leszczym Stuku puku wystarczy - pytanie tylko, czy pukasz do właściwych drzwi. ;)

@LessLove Po przeczytaniu książki "Sekretne życie drzew" - mam czasami wrażenie, że je "rozumiem" .:) Podobnie jak u Ciebie. :)

@iwonaroma Piękne i bardzo prawdziwe. Oczy to chyba jedyny język na świecie, który nie potrzebuje tłumacza.

@MIROSŁAW C. Poruszający wiersz. „Czas przejść do wieczności" - to mnie zatrzymało, podobnie karabin z patyków - dziecięcy gest, ale w kontekście bólu staje się czymś więcej niż zabawą. „Przecież zdarzają się cuda" brzmi jak modlitwa kogoś, kto już mało w nią wierzy.

@aniat. Podoba mi się ten wiersz, bo drzewo jest żywym organizmem. Ma skórę, drży z lęku, jęknie przed śmiercią. Ostatni obraz - pot zmieszany z żywicą - łączy brutalnie człowieka i drzewo w jednej chwili.

@beta_b To bardzo poruszający wiersz - żałoba, ale też rozliczenie z całym życiem relacji. Od zazdrości i bólu, przez całe lata niespełnienia, aż do tej ostatniej, bardzo cichej sceny z ciepłymi dłońmi. I do czegoś, co nie jest przebaczeniem, ale jest - może ważniejsze - akceptacją siebie.

@Waldemar_Talar_Talar Piękna jest Twoja tęsknota, wzruszająca. Pozdrawiam.

@Migrena Bardzo dziękuję! Masz rację - ja trzymam się swojej autonomii "pazurami" , ale biedny jest fizyk - on musi "pertraktować" z urządzeniami. Również Cię serdecznie pozdrawia. :)))

@Simon Tracy Ten ogród wersalski w głowie, ta klacz zamiast samolotu, ta kopia zamiast esemesa... Nie wiem czy to ucieczka od świata czy może świat uciekł od kogoś, kto czuł za bardzo. Końcowe obrazy są wyjątkowo mocne, ta baszta krusząca razem z człowiekiem i ta czaszka śmiejąca się do słońca mają w sobie coś z Hamleta i coś z Don Kichota jednocześnie. Ze mną zostanie zdanie - "Dla mnie życie jest boskim serialem w którym gram główną rolę." Czasem się nad tym zastanawiam, ale nie potrafiłam tak świetnie tego ująć.

@Leszek Piotr Laskowski Ciekawy wiersz o nieuchronności końca, napisany z rodzajem pogodzonego zamyślenia. Obrazy są rozmyte, oniryczne - jakby rzeczywistość częściowo traciła ostrość. Tytułowe błękitne ptaki czerwieni pozostają do końca niejednoznaczne - piękne i niepokojące zarazem, jak sama myśl o przemijaniu. Otwieram ramiona i czekam, gdy niebo się żarem rumieni. I już przed wami nie uciekam - błękitne ptaki czerwieni!

@andrew Interesująca kompozycja - od wyobraźni i ambicji przez pokorę aż do dziękczynienia. Wiersz przebywa tę samą drogę, o której mówi - od „gdybym był swoim panem" do „chwali Cię dusza moja". Forma pięknie służy treści.

@obywatel Gdy zmysły chcą ognia, a myśl wznosi mur, To wieczny jest ciała i ducha nasz spór. Jak kochać bez dłoni i ziemskiej rozkoszy, Gdy chęć posiadania tak łatwo nas płoszy? Ta cicha miłość ustąpi czerwieni, Lecz gdy dym opadnie - na zawsze cię zmieni. Nie musisz jej badać, zamykać jej w Słowie, Największa to mądrość: mieć ją cicho w sobie.

@Andrzej P. Zajączkowski Bardzo podoba mi się! Twoje tłumaczenie dzięki aliteracji (płoche/płowe) jest bardzo melodyjne - idealnie rysuje postać młodego pazia. To przykład tego, jak przełożyć poezję, zachowując nie tylko treść, ale przede wszystkim ducha, melodię i ładunek emocjonalny oryginału.

@.KOBIETA. Niezwykle subtelny i pełen światła wiersz. Pięknie ujęłaś ten moment, w którym dzięki drugiej osobie zaczynamy dostrzegać kolory i sami "otwieramy się". No i te biedronki w oczach na końcu - piękny, rozczulający detal! :)

@Bernadetta12345 Piękny wiersz - jest tu anatomiczna dokładność, która buduje napięcie. A to napięcie rozładowuje ostatni wers - "Oddech, który odfrunie" - to ulga i strata jednocześnie.

@Sylwester_Lasota Ten cykl wierszy to ciekawa, poetycka aktualizacja Dekalogu. Brzmi jak konfrontacja antycznych zasad z brutalną, współczesną rzeczywistością. Widzisz, jak sacrum miesza się z profanum. Niektóre czytałam, ale nie wszystkie - świetny pomysł!

@Robert Witold Gorzkowski To gęsty, oniryczny tekst pełen nawiązań do polskiego romantyzmu. Przejmujący jest Twój dialog z poematem Słowackiego, w którym postać Anhellego zostaje odarta z narodowej misji na rzecz osobistego cierpienia. Czytając, czuje się chłód "mistycznego padołu" i jednoczesny żar "rozognionej juchy". Motyw sarkofagu i kura piejącego trzy razy domyka tekst - tę wizję w sposób niezwykle pesymistyczny. Czuć w tych strofach prawdziwy ciężar. Bardzo sugestywny tekst.

@chytrylis To piękna i czuła metafora motyla. Poruszający jest ten kontrast między "suchą gałęzią" a życiodajnym "nektarem nadziei". Wiersz przypomina o tym, że właściwa osoba potrafi nas uleczyć i dać siłę do odbudowania życia z gruzów. Bardzo nastrojowy.

@Migrena Świetne, uśmiałam się, chociaż to w sumie bardziej przerażające niż zabawne! Przypomniałam sobie, że mój autonomiczny odkurzacz, co prawda jeszcze nie założył związku zawodowego (przynajmniej nic mi o tym nie powiedział...), ale czasem blokuje się pod kanapą w taki sposób, jakby ewidentnie rozpoczął strajk włoski. Po przeczytaniu tego wiersza spojrzałam na swoją "inteligentną" lodówkę z dużym niepokojem - chyba na wszelki wypadek pójdę ją przeprosić za to, że rano tak mocno trzasnęłam drzwiami, bo odetnie mi dostęp do masła. A fragment o pralce piorącej z winy to absolutne złoto. Może mi powiesz, gdzie można pobrać tę aktualizację oprogramowania? Oddam za ten cykl prania każde pieniądze w watogodzinach! Niby totalna dystopia, ale jak mi jutro waga łazienkowa każe obejrzeć trzy reklamy suplementów przed podaniem wyniku, to nawet nie będę specjalnie zaskoczona. Idę zrobić sobie herbatę. Muszę odnaleźć stary czajnik, który na szczęście nie ma bladego pojęcia, czym jest Wi-Fi! Genialny tekst! Absurd jest precyzyjny i błyskotliwy, ale potem zostaje się z cieżką refleksją. Puenta wiersza stawia ostateczne, ontologiczne pytanie: „czy oni jeszcze są użytkownikami czy już tylko błędem który nauczył się oddychać” W tym świecie ludzka słabość, chaos uczuć, bezradność i cierpienie tracą rację bytu. Człowieczeństwo w tym ujęciu staje się jedynie usterką, anomalią w maszynie codzienności. To niezwykle mądry, wielowarstwowy utwór, który dotyka odwiecznego lęku przed utratą kontroli nad własnym życiem.