Berenika97

@iwonaroma Już samo czytanie jest głębokim, świadomym oddechem. Pokazałaś, że najwyższe punkty w naszym życiu to tylko krótkie przystanki, a najważniejsze kryje się w powrocie do tego, co ciche i bliskie - dolin, ruczajów i snu. Piękne!

@piąteprzezdziesiąte Przeszłość wyryta w skale, przyszłość jak pole bitwy, a my - samotni, bezbronni, ale ze słowem - Świetne! "Trwanie jest naszym zaszczytem" - to piękna myśl. Pozdrawiam.

@andrew Pięknie piszesz o granicy między tym, co zbadać można, a tym, co tylko przyjąć. Nauka jak dziecko bez klocków - świetny obraz. A łotr na krzyżu... ten, który zrozumiał wszystko sekundę przed końcem.

@Nata_Kruk Nic nowego chyba nie napiszę, niż to, co przeczytałam w komentarzach. Ale muszę wysłowić swój zachwyt. Bo to niezwykle zmysłowy i sugestywny wiersz. Świetna jest ta gra słów między "koniczyną" a "kończynami" , która pozwala na subtelne przejście od natury do cielesności. Trzecia zwrotka robi na mnie największe wrażenie. Ten kontrast między "dudniącym na bruku" czasem a kruchą nadzieją ukrytą w "zakątkach zieleni" jest fantastyczny. To pięknie ujęta myśl, że zło po prostu nie przystoi naturze czasu - nadaje wierszowi bardzo kojący wymiar. Świetny wiersz!

@aniat. Widzimisię, które okazuje się mądrością. Czasem najważniejsze jest po prostu móc leżeć w słońcu i wiedzieć, że to dar.

@Marek.zak1 Masz checklistę? Świetnie, brawo! Ja mam swoją - równie fajną. Punkt pierwszy- bądź wyrozumiały, punkt drugi- nie bądź idealny, punkt trzeci (najważniejszy) - czasem odpuść, bądź zwyczajny.

@Poet Ka Wiersz jest świetny - ma surrealistyczny klimat! Jego największą siłą jest ogromny kontrast - mroczny i egzystencjalny cytat z Soundgarden (nie znałam tego utworu, ale już poznałam , a nawet wysłuchałam :) zderza się tu z absurdalną sytuacją i kulinarną grą słów ("kopara" , "kaparów"). Ta "pizza równoległa do czasu zagięcia" - świetnie oddaje poczucie aberracji i odrealnienia, o którym wspomina tytuł. Po prostu czysta fizyka kwantowa w gastronomii. (To już nie moje :) )

@Myszolak Dziękuję za komentarz raz jeszcze. Chyba znam takiego, czyli istnieją. :) @Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Chciałabym , chciałam ..... jak piekniej by się żyło. Serdecznie pozdrawiam. :) @Proszalny Bardzo dziękuję! Jezioro pomiędzy nami trzyma melodię jak sekret. Nucisz po swojej stronie, ja nucę po swojej. A woda? Woda milczy, bo wie więcej niż my oboje. To ja jestem szczęściarą. :) Serdecznie pozdrawiam.

@Proszalny Przeczytałam go wczoraj, w "trzech odcinkach" , ale było warto. :) To fascynujący tekst. Właściwie to proza poetycka - zwłaszcza na początku. Bardzo klimatyczna. Zbudowałeś hipnotyczną atmosferę zawieszoną między jawą a snem. Rozmyłeś granicę między rzeczywistością a wyobraźnią. Do końca nie wiem, czy Lyanne naprawdę przeżyła katastrofę, czy John Doe istnieje, czy jest duchem. Ta wieloznaczność podoba mi się. Są tu świetne motywy - latarnia, albatros, morze, sztorm i mgła - zacierają granice między światami. Silna jest warstwa psychologiczna. Można ten tekst odczytać jako opowieść o winie i odkupieniu, o samotności, traumie i o niespełnionej miłości. Ale najciekawsza jest pętla czasowa - czy cała historia to powtórzenie, udręka, która rozgrywa się w nieskończoność? Czy John skazany jest na wieczne przeżywanie tej samej tragedii? Czy John i Lyanne są duchami? Na te pytania nie mogę jednoznacznie odpowiedzieć - niech zostaną pytaniami retorycznymi. :) Od czego jest wyobraźnia. :) ps. Zauważyłam pewne podobieństwo do E.A.Poe, np. śmierć kobiety, morze jako siła destrukcyjna, melancholia i poczucie nieuchronnej zagłady u tytułowego bohatera, morderstwo i rozszczepienie rzeczywistości. To wszystko na duży plus.

@Proszalny Jakie przekleństwo - To dar! :) Są w prozie - trzeba iść do tyłu. :)

@Łukasz Jurczyk Narrator - operator katapulty, który obsługuje machinę śmierci. Bardzo ciekawie traktujesz technologię tamtych czasów - drewno katapulty pęka „jakby skóra żywego stworzenia”. To nadaje wojnie wymiar biologiczny. Maszyna cierpi razem z ludźmi. Grobla w Twoim opisie nie jest triumfem inżynierii, ale pułapką. „Psy w płonącym kojcu” - to genialne i brutalne porównanie. Żołnierze Aleksandra są stłoczeni na wąskim pasie ziemi, wystawieni na ostrzał z murów i ataki tyryjskich statków. Bardzo plastyczny obraz - widzę tę sytuację. Role się odwróciły - grobla nie jest drogą do zwycięstwa ale "raną" na środku morza. „Strzelam na oślep. Niech bogowie też się domyślają.” - świetne! Brzmi jak egzystencjalny bunt. zbudowaliśmy most żeby śmierć miała po czym przejść suchą stopą smoła kipi woda płonie a my nie mamy gdzie uciec

@Proszalny Bardzo dziękuję! I kto to pisze? Poeta, który prozy poetyckiej używa do opowiadania. :) Po przeczytaniu tekstu o latarniku (wczoraj - ale już nie miałam sił na komentarz) , nie chcę Ci proponować swoich testów - są zbyt proste. Serdecznie pozdrawiam. @Trollformel Bardzo dziękuję! Czas jest bezcenny, ale można go też marnować Serdecznie pozdrawiam.

@Lenore Grey Czarne tło lasu, chude ciała-drzewa, przyjaciel rozmawiający ze słońcem - scena z obrzeży świata. Ktoś czeka, pyta, odtrąca. Czas się zatrzymał. Nie wiem, czy to życie, czy śmierć, czy pomiędzy. I to jest świetne.

@leszek piotr laskowski "Prawdę swą pisz, niech ból się wykrwawi" - autentyczność ważniejsza niż doskonałość. Racja! Napisałeś "Mierząc się z cieniem wielkich poetów" - ale każda epoka zmienia swój kanon, i już teraz "wielki poeta" nie oznacza tego samego dla wszystkich. Dzisiejsi "mali" będą przyszłymi klasykami - oczywiście nie wszyscy. (Tak jak Norwid - doceniony po śmierci, Emily Dickinson - nieznana za życia, dziś klasyk). Przeszłe pokolenia będą mieć własnych klasyków. Potrzebują poetów mówiących ich językiem. Czyli teraz piszący nie powinni oglądać się czy naśladować swoich "wielkich". Oczywiście znać ,( przeciez znamy Homera i Norwida) - aby kod kulturowy dziedzictwa ludzkości i dziedzictwa naszego - polskiego nie zatarł się. Moim skromnym zdaniem. Pozdrawiam.

@hollow man Dziękuję, ale nie przesadzaj! Czasami warto porównać wiersz do logicznej zagadki. Każda informacja i wskazówka ma znaczenie. W bardziej "skomplikowanych wierszach" nie ma przypadkowych słów. Jest zbiór obrazów, metafor i symboli – trzeba odczytać metafory i zrozumieć, co autor próbował przekazać między wersami. Czytanie wiersza to proces jego dedukcji. To tak na chłodno - i oczywiście nie dotyczy to wszystkich wierszy. No i często mam inne zdanie na temat "co poeta chciał powiedzieć" , niż sam poeta. :)

@hollow man Dużo "wiesz" o wiosennych kobietach. :) Wyżej niosą podbródki - może to gest siły, nie kokieterii. A sen o życiu jak o jednym dniu to może żyć tak intensywnie i twórczo, jakby jutra nie było. :)

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Tak, tym razem "kreska" mnie zainspirowała. Ale ten "aforyzm" wymyślił mój małżonek - nieustający, pierwszy recenzent. :) Serdecznie pozdrawiam.

@huzarc Najbardziej zatrzymał mnie ten fragment - "Każda wojna jest inna niż poprzednia i następna" - na ziemi bez dna, gdzie historia niczego nie uczy. To o ludzkiej pamięci - zapamiętujemy fakty, ale nie uczymy się mechanizmów, wzorców. A one są ciągle takie same - dehumanizacja wroga, propaganda, eskalacja, cierpienie cywilów, traumy pokoleniowe. Zmienia się kostium, nie dramat.

@MIROSŁAW C. To jest świetne! Piękna droga - kosz na śmieci - pralka - jacuzzi - kosmos, którego człowiek nigdy nie zobaczy. Cerujemy to, czego nie pojmiemy. :)

@wiedźma Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Migrena To niesamowicie mocny tekst. Grasz motywem popularnej teorii spiskowej, ale tak naprawdę używasz jej jako brutalnej metafory tego, jak współczesny świat karmi się ułudą, konsumpcjonizmem i spektaklem. Niezły egzystencjalny cynizm. Wers "pustka ma kolor siniaka na udzie historii" - jest niesamowity - jak dekadencka groteska. Zrobiliśmy z wszechświata tanią scenografię, żeby tylko nie musieć patrzeć na to, jak bardzo jesteśmy puści w środku - dla mnie to bardzo trafione podsumowanie naszych czasów. Świetny tekst!

@Starzec Bohaterowie wymierają a tchórze się rozmnażają. Ewolucja wybrała ostrożnych - natura jak zawsze ma rację. Ale masę bohaterów spotkasz na Instagramie

Deszcz w tym mieście nie obmywał z grzechów. Spływał po rynnach jak ściek, mieszając się na asfalcie z rozlaną benzyną i krwią. W kabinie toalety, pod migoczącą świetlówką, która bzyczała jak uwięziona mucha, sypał proch na brudne wieczko od puszki. Brał kreskę - białą, ostrą autostradę, która obiecywała ucieczkę. Prowadziła prosto w betonową ścianę. Przez sekundę serce biło mu w rytm jazzu, którego nikt inny nie słyszał, a świat nabierał ostrych krawędzi. Ale euforia to tylko pożyczka na morderczy procent. Od miesięcy był pod kreską. Nie tylko w banku, gdzie czerwone cyfry dawno przestały mieścić się w rubrykach. Był pod kreską u samego siebie. Mieszkał w cieniu debetu, w świecie, gdzie nadzieja była towarem deficytowym, a jutro - kolejną ratą, której nie miał jak spłacić. Wrócił do baru. Barman, gość o twarzy wyciosanej w starym granicie, patrzył na niego bez cienia litości. - Ostatni raz, Max - mruknął, stawiając przed nim mętną whisky. - Znowu bierzesz na kreskę, ale ten zeszyt ma swoją ostatnią stronę. A ty właśnie do niej dotarłeś. Max chciał coś odpowiedzieć, obiecać przelew, który nigdy nie przyjdzie, albo wspomnieć o „pewnym" interesie. Nie zdążył. Drzwi baru otworzyły się z hukiem, wpuszczając do środka chłód nocy. W progu stanął mężczyzna w zbyt dobrze skrojonym płaszczu, który zupełnie nie pasował do zapachu taniego piwa i lizolu. Cień przybysza padł na blat, długi i ostry jak nóż egzekutora. Nieznajomy nie zamówił drinka. Wyciągnął tylko gruby, skórzany notes i srebrny ołówek. Spojrzał Maxowi prosto w przekrwione oczy, po czym spokojnym ruchem wykreślił coś w kolumnie nazwisk. - Bilans musi się zgadzać, Max - głos był chłodniejszy niż lód w szklance - Ktoś cię właśnie podsumował, bez możliwości odwołania. W tym mieście nikt nie dostaje nic za darmo. Zwłaszcza czasu.

@lavlla nisu Bardzo dziękuję! Podobają mi się wewnętrzne rozważania. :) Serdecznie pozdrawiam. @Myszolak Bardzo dziękuję! Wiem, o czym mówisz. Wiem, jak to jest - szukać kogoś, kto spełni choć połowę, i wracać z pustymi rękami. Ale widzisz... Ten wiersz nie miał być listą wymogów do spełnienia. To miało być raczej pytanie - czy w ogóle istnieje ktoś, kto "naturalnie" jest taki? Kto nie musi się starać być rzeką - po prostu nią jest. Lubię Twoje komentarze, bo ukazują inną stronę - o wiele logiczniejszą. Serdecznie pozdrawiam. @Papierowy Lis Bardzo dziękuję! "Wiosenny erotyk duchowy" - piękne określenie. Lekki i ciężki jednocześnie. Mruga okiem, ale wyje sercem. Bardzo lubię Tetmajera - dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. @Rafael Marius Pięknie dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Łukasz Wiesław Jasiński Serdecznie Panu dziękuję! Pozdrawiam.