Berenika97

@Robert Witold Gorzkowski Czytam i nie mogę złapać oddechu. Ból w wierszu jest żywiołem, który dosłownie obala drzewa i kruszy korzenie. Niesamowity jest ten środkowy moment - "ostatnie wyjście przychodzi do głowy" - napisane wprost, a jednak wiersz nie kończy się upadkiem. Zamknięte oczy i Hiobowe jestestwo to rodzaj mrocznego ocalenia - przyjęcie losu, który przerasta człowieka, ale go nie niszczy. Opisujesz moment, kiedy człowiek jest na granicy. Niezwykły wiersz z bardzo silnymi obrazami.

@iwonaroma Fajny wiersz z konkretami - ciało i lista rzeczy do zrobienia. Życie to tylko wielkie miłości i zmienianie świata - to też robienie głupot, „bimbaniu sobie”, błądzenie, a nawet bycie trochę łajdakiem. Świetny jest koniec z karetką - ratujemy każdego „na sygnale”, bo a nuż on jeszcze czegoś nie przeżył. Krótko mówiąc - dopóki mamy ochotę na cokolwiek - choćby na to, żeby posiedzieć i nic nie robić - to warto nas ratować. Bo najgorzej jest wyjść z imprezy, na której jeszcze dobrze się nie pobawiło.

@Sylwester_Lasota Piękne przypomnienie, że bogactwo to nie ilość rzeczy, które masz, ale spokój, który czujesz. Ostatnia strofa szczególnie do mnie trafia! Mam tak samo! :)))

@Sekrett Ewolucyjny rollercoaster, który kończy się na przystanku autobusowym. Lubię ten kontrast między fizyką kwantową a prozą życia. „Kwant wyobraźni” wyznaczający trajektorie świateł to świetny obraz!

@LessLove To ja dziękuję za możliwość posłuchania (już kilkukrotnego) tak pięknego utworu! :)

@Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję w wiarę we mnie, ale lepiej mi w wierszach wolnych. :) Od czasu do czasu może coś porymuję - tylko mi te rymy jakoś gramatycznie wychodzą. :))

@lena2_ Właśnie tak - prawdziwa szlachetność objawia się w ciszy, braku osądu i gotowości do bycia przy drugim człowieku - dokładnie tam, gdzie kończą się słowa, a zaczyna zrozumienie dla ludzkich słabości. Piękny i mądry wiersz.

@LessLove Śliczny utwór - "Z miłości jesteś i do niej powrócisz"- to zdanie robi wrażenie. Pięknie połączyłeś sacrum z codziennością. Utwór mówi o człowieku w całej jego złożoności- z grzechem i cnotą, bólem i rozkoszą - bez oceniania i pouczania. I to jest wspaniałe! Refren to prawdziwa mądrość życiowa - nie wstydzić się błędów, dziękować za porażki. A zakończenie z "Eros i Agape" - miłością zmysłową i bezwarunkową - nadaje całości wymiar filozoficzny. Wszystko jest przemyślane - bardzo mi się podoba. :) Gratuluję!

@Sekrett Bardzo dziękuję! Ciekawy problem poruszyłaś! Ten mechanizm, który opisujesz z mózgiem - to chyba neuroplastyczność w złym wydaniu. Zazwyczaj mówimy o niej jako o czymś pozytywnym, ale jeśli medium naprawdę kształtuje myślenie, to czy scrollowanie przebudowuje nas równie skutecznie, co medytacja? Tylko w przeciwnym kierunku. I zastanawiam się, czy jest jakiś próg - moment, w którym jeszcze można "cofnąć" tę zmianę. Też nie jestem psychologiem, ale pytania zawsze możemy postawić. Serdecznie pozdrawiam.

@Łukasz Jurczyk No tak, rzeczywiście! Powtórzyłam ten fragment historii. Wyprawy na wschód często kończyły się tysiącami ofiar. Pozdrawiam. :)

@Alicja_Wysocka Wiesz, że wierszy z rymem właściwie nie pisuję. :) To dla mnie zbyt trudna sztuka! Jesteś Czaodziejką Słowa i pozostaniesz niezastąpiona! W rymach jesteś bezkonkurencyjna, każda strofa – precyzyjna.!

@Natuskaa Zaitrygowały mnie wskazania czasu opublikowania komentarzy - najpierw jest 21:17, potem 21:15 , a następnie znowu 21:17. Zastanawiające. 🤔 Pozdrawiam. :)

@violetta @Czarek Płatak @Leszek Piotr Laskowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Czarek Płatak Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Rafael Marius Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Migrena Tak myślałam! Czasami lubię się podroczyć. :))) Wybacz! @LessLove Bardzo dziękuję! "Niesprawiedliwe auto da fé" - świetne określenie, które trafia celniej niż niejeden wiersz. Cisza nie jest niewinna, ona sądzi. I za "pędzel" - choć częściej podmiot liryczny czuje się jak ktoś, kto jeszcze szuka właściwego koloru. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Natuskaa Bardzo dziękuję! Niepokój wzrokowca to komplement, którego się nie spodziewawałam - i bardzo się cieszę. Też jestem wzrokowcem :) Obraz miał działać zanim dotrze myśl. Co do bliźniaków - może mają nad nami przewagę. Przyzwyczajone do podwójności, nie muszą się jej bać. :))) Serdecznie pozdrawiam. :)) @Czarek Płatak Bardzo dziękuję! Taki komentarz sam w sobie jest wierszem. "Peknięcie pod żebrami" i "Głód bliskości" – tak, to właśnie te słowa, które trafiają w sedno wiersza. Serdecznie pozdrawiam. :)

@Leszczym Dziękuję za tak precyzyjnie opisane tło, z którego wyrósł ten teledysk. To rzeczywiście coś wyjątkowego w historii teledysków. Jest pięknie zmysłowy.

@violetta Bardzo dziękuję! Wówczas oprócz chronicznego zmęczenia może być również chroniczne głodzenie. Pozdrawiam.

@LessLove Dziękuję za tę filozofię zmęczenia w pigułce! „Pomęczmy się chronicznie dla człowieczego życia ozdoby" - to chyba najpiękniejsze życzenie, jakie można dostać z okazji tego dnia. :)) Mistrz ceremonii się zbudził, bo czytelnik serce mu wzruszył: „Przed wiecznym spaniem pomęcz się z życiem!" I znów do roboty się ruszył.

@iwonaroma Bardzo dziękuję! Tych dziwnych dni jest rzeczywiście dużo - ale Dzień Limeryków mógłby jednak zostać bez takiego demotywującego współlokatora. :) Pozdrawiam. @Posem @Marek.zak1 @Sylwester_Lasota Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Dziękuję za te fajne przemyślenia (wręcz detektywistyczne) - przyjemnie to czytać. Podoba mi się ten trop oniryczny, bo wiersz rzeczywiście rodzi się w tej szczelinie między jawą a snem, gdzie wszystko jest możliwe i nic nie musi być prawdą dosłownie. Zdradzę Ci małą tajemnicę - ten wiersz nie rodzi się z mojej samotności, lecz z obserwacji bliskiej mi osoby. Pisanie bywa także patrzeniem - uważnym, czułym, czasem bezlitosnym. Ale masz rację, że pokłady samotności są uniwersalne - i może dlatego wiersz działa tak samo, niezależnie od tego, czyją historię opowiada. Dziękuję za dobre słowo o ewolucji - to motywuje. Serdecznie pozdrawiam. @iwonaroma Bardzo dziękuję! Cieszę się, że tak odebrałaś te obrazy - o to mi chodziło. :))) Serdecznie pozdrawiam. @Leszek Piotr Laskowski @Lenore Grey @Sylwester_Lasota @wiedźma Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@viola arvensis Bardzo dziękuję! Dziękuję za te piękne słowa. Kiedy piszę, nie wiem do końca, co zostanie - i właśnie dlatego tak bardzo cieszę się z takich komentarzy. Napisałaś, że wiersz niepokoi i ciekawi jednocześnie, i chyba trudno o lepsze towarzystwo dla tekstu niż właśnie te dwa uczucia naraz. "Łagodne niedomówienie" to określenie, które zatrzymuję dla siebie i będę o nim myśleć przy kolejnym wierszu. Serdecznie pozdrawiam. @violetta Dziękuję! Ale ta "niepasująca" jest bardziej romantyczna. :))) I bardzo mi odpowiada. :) @Robert Witold Gorzkowski Bardzo dziękuję! Hamlet pytał o byt. Ty pytasz czy muza może spojrzeć w lustro i się rozpoznać. Chyba może. :) Chociaż przyznaję, że muza dla siebie samej bywa najbardziej wymagająca. Serdecznie pozdrawiam.

@violetta Bardzo dziękuję! Dokładnie tak! - nie pasuję do 21 wieku. :))) Serdecznie pozdrawiam.

@Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! To pytanie mnie zatrzymało. Myślę, że jedno i drugie. Uprzykrzenie, bo nie daje spokoju. Pocieszenie, bo przynajmniej ktoś jest. Dziękuję za świetny komentarz. Serdecznie pozdrawiam. :) @MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! ..i każda głowa pyta o coś innego. Najgorzej, gdy wszystkie naraz. :) Dziękuję za tę metaforę - świetna! Serdecznie pozdrawiam. @Poet Ka Bardzo dziękuję! :) Oczywiście. Ona ma się znakomicie. @Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) Lecz nadzieja wkradnie się z powrotem - cichą nocą. @Poet Ka Bardzo dziękuję! Piękna interpretacja! Może masz rację. A może wiersz wie o mnie więcej niż ja - i dlatego go napisałam, zanim zdążyłam się zastanowić. To właśnie lubię w pisaniu najbardziej. Dziękuję za ten komentarz – jest jak zwierciadło. Ale masz rację, że chcę pisać różnorodnie - eklektycznie, bo nie chcę być w żadnej szufladce - i to jest właśnie też moja wolność. :) Serdecznie pozdrawiam. :)

@obywatel Bardzo dziękuję! Ha ha, musiałam się uśmiechnąć! I masz rację, to lustro aż się prosi o to pytanie! Chyba każdy z nas ma w szafie jakiegoś takiego "Gościa", który zna nas trochę za dobrze. :))) Serdecznie pozdrawiam. :) @Migrena Bardzo dziękuję! Dziękuję Ci za tę interpretację - trafiłeś w sedno. Ten gość rzeczywiście nie przyszedł z zewnątrz. To właśnie ta "wspólnota doświadczenia", o której piszesz, jest dla mnie w pisaniu najważniejsza - kiedy coś, co wydawało się bardzo prywatne, okazuje się znajome komuś innemu. To największa nagroda. Serdecznie pozdrawiam. A dłonie filozofa - spojrzałeś i jakie są? Czy są z marmuru, zimne i białe? Czy może drżące, bo świat widzą cały? Nie trzymają miecza, nie kują żelaza, Lecz kreślą granice, gdzie myśl się wyraża. Może są chude, atramentem splamione, W wiecznym szukaniu nieco zgubione? Często na brodzie wsparte w milczeniu, Szukając sensu w każdym zdarzeniu? @andrew Bardzo dziękuję! I właśnie dlatego piszemy - żeby wizja nie zgasła zupełnie. Dziękuję za te słowa. Serdecznie pozdrawiam. :)