Berenika97

@Poet Ka Świetny pomysł z „wierszem w wierszu”. W drugiej strofie pięknie tłumaczysz naszą potrzebę szukania w literaturze stałych, bliskich punktów oparcia (jak ta kawa czy gazeta). Mogą udźwignąć nasze emocje. Przywołanie Różewicza nie jest przypadkowe - oszczędność słowa , która jednak kryje w sobie mnóstwo ciepła i melancholii. Ostatnia zwrotka domyka całość i to niedopowiedzenie jest najlepsze. :) Świetne!

@Charismafilos Bardzo dziękuję! Do terapii , ale też do i do uwolnienia się ze sztywnych ram narzucanych przez innych. Serdecznie pozdrawiam. :)

@Gra-Budzi-ka @Leszczym @Omagamoga @viola arvensis @Andrzej_Wojnowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Podoba mi się ta interpretacja z wiatrem. :) Serdecznie pozdrawiam. @violetta Bardzo dziękuję! Masz całkowitą rację! Serdecznie pozdrawiam. @Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! "Mocno przytulić To małe, nagie stworzenie. To jesteś ty sam. - dziękuję - czasem komentarz dopowiada to, czego nie zdążyłam napisać. Serdecznie pozdrawiam. :) @Poet Ka Bardzo dziękuję! Pięknie napisałaś! Serdecznie pozdrawiam. :) @andrew Bardzo dziękuję! Dziękuję za piękny wiersz, za motyle i tę śmiałość, którą mi podarowałeś. Serdecznie pozdrawiam. :)

zanim uwierzymy, że to już my dobrze wyjść pod wiatr i powoli guzik po guziku rozpiąć to, co było nam przypięto niech leci dziewczynkę wypuśćmy z pudełka niech biegnie z brudnymi kolanami i śmieje się bez pytania chłopcu zdejmijmy z ramion ciężar nie musi być skałą może się bać i ryczeć w poduszkę a potem mocno przytulmy to, co zostanie

@wiedźma To świetny i emocjonalny wiersz. Ma ciekawą strukturę - zderzenie "kluczy pierwotnych" (surowych, bezkompromisowych) z "kluczami dorabianymi", które brzmią jak czuły głos rozsądku i akceptacji dla własnych słabości. Przejście od radykalnych zasad do dawania sobie przestrzeni i czasu bardzo mi się podoba. A puenty w obu częściach są genialne!

@jan_komułzykant Bardzo dziękuję! Jastem wielce zaszczycona takim komentarzem. Serdecznie pozdrawiam. :)

@Achilles_Rasti Bardzo dziękuję! Twoje słowa to najlepsza nagroda dla mnie. Serdecznie pozdrawiam. :)

@obywatel Nie utożsamiam, spokojnie. Robię w swoich wierszach dokładnie tak samo. :)

@obywatel Zielone myśli, sensualne słowa, czyżby ta gra miała zacząć się od nowa? :)

@obywatel Prawda nie waży nic, gdy jest szczera, czasem tylko oddech na chwilę zabiera. Krąży tu z nami, w wersach się chowa, ot, taka nasza ze sobą rozmowa. Więc sensu nie stracę, Pan również go ma, póki poezja z nami w zielone gra. :)

@obywatel Tekst z nutą egzystencjalną. A pójście spać bez kolacji o 23:55 to jest próba uniknięcia nocnego podjadania. Trzymam kciuki za silną wolę do północy! Skoro bez kolacji idziesz spać, To o północy może zacząć w brzuchu grać. Przyklej się więc mocno do poduszki, Niech ci się przyśnią schabowe i kluski!

@obywatel ..tak, mój drogi, kiedy milczysz jak głaz, nawet zwykły przecinek mógłby uratować nas.. :))

@Poet Ka Świetna refleksja nad końcem ery słowa drukowanego. Ta końcowa "tafla szkła" idealnie oddaje chłód współczesnej digitalizacji.

@Leszczym Zostaw kawałek tortu dla AI, bo inaczej zaprogramuje Ci w tym Fordzie jazdę tylko do najbliższej cukierni! :)

@obywatel Ależ ja się nie złoszczę. Ja też nie lubię szufladek i nie wierzę AI do końca. Potrafi nie tylko robić błędy ale i manipulować. Ale przynajmniej wiem, jak masz na imię, Jacku! :))))

@Marek.zak1 Mistrz ma rację - wiersz powinien być jak schronienie, w którym każdy może przeczekać własną burzę. Gdy na świecie dym i wieczna zawierucha, Czytelnik w poezji chce schronienia szukać! Wiersz ma być jak daszek, co przed burzą chroni, A nie pamiętnikiem o tym, jak cię w boku boli.

@obywatel Mnie bardziej interesuje Twoja opinia, niż maszyny. Ale wniosek jest taki - my, dziewczyny mamy niezłą, swoją inteligencję.

@Stukacz Bardzo ciekawy tekst. Przez większość wiersza czuć niesamowity żar, namiętność i wręcz maślane oczy, a ostatnia zwrotka nagle gasi to światło i zostawia z intrygującą, melancholijną refleksją. Fajnie się słucha. :)

@Andrzej_Wojnowski Bardzo poruszający wiersz. Bije z niego niezwykle szczera melancholia i rozliczenie z przeszłością. Czuć w tych słowach ciężar uciekającego czasu i samotności, która dotyka najbardziej w ciszy własnego mieszkania. Piękna, choć bolesna lekcja o tym, co w życiu naprawdę ważne. Przepiękny!

@Michal_Moldrzyk To mocny wiersz - końcówka jest naprawdę przygnębiająca.

@andrew Piękny wiersz! Czuć w nim ciepło i uważność na świat - tę rzadką umiejętność zatrzymania się przy czymś, co zwykle mijamy bez słowa.

@Toyer Urzekła mnie ta personifikacja wiersza - palący papierosa, lekko bezczelny, ale lojalny wobec autora. Pokazuje to niesamowitą relację, jaka łączy poetę z jego tekstem. Piękne życzenie na końcu! :)

@obywatel Bardzo podoba mi się metafora płynącego czasu i sztuki jako nieuchwytnego żywiołu (woda, której nie da się zatrzymać w dłoniach) . Świetna jest puenta - ten przeskok od kosmicznych żywiołów (lawa, lód) do banalnego „odświeżacza” . Łatwo próbujemy zbanalizować wielkie, trudne emocje, żeby nad nimi zapanować. Tak to rozumiem. :) Pytałeś, co teraz czuję... I już wiem. Czuję zapach morskiej bryzy z nutą egzystencjalnego niepokoju. Płynie czas, fizyka drży, Wizja wielka, że aż strach! Myślę - dramat, łzy i mgły... A tu nagle - Ambi Pur w sprayu!

@szyba płacz Czuć w tym w tym wierszu fizyczny ból tworzenia - jakbyś opisał moment, kiedy sztuka przestaje być ucieczką, a staje się kolejnym źródłem ran. Mocne.