Berenika97

@obywatel Gdy sensu nie ma, po co szukać? Paradoks sam zamyka krąg. W niedopowiedzeniu prawda puka - wypuść jej ciężar z rąk. :)

@W głębi duszy Wiersz zaskakuje fajnym pomysłem mitologicznym - puszka Pandory jako zamknięte serce to odwrócenie, które działa. W oryginale kryje nieszczęścia, tutaj kryje zdolność do miłości, sugerując, że otwarcie się na drugiego człowieka jest równie niebezpieczne. Bardzo mi się podoba. :))

@Czarek Płatak Bardzo dziękuję! Przeczytałeś ten wiersz dokładnie w tej temperaturze, w jakiej był pisany. Taki był salonowy dekadentyzm w wyższych sferach - przesadny. Przynajmniej ja tak to widziałam. :) Serdecznie pozdrawiam. :)

@bazyl_prost Teraz rozumiem, dzięki za wyjaśnienie. Pozdrawiam. :)

@Wiechu J. K. Bardzo dziękuję! To "słodkie" mnie zastanowiło - trzeba czasami osładzać sobie życie, nie tylko miodem. :) Pozdrawiam. :) @LessLove Bardzo dziękuję za te słowa, myślę podobnie. :)) Pozdrawiam. :)) @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Cieszę się, że wiersz trafił do fana Witkacego. Bung, pani Akne, opium jako ratunek przed spleenem - to niezłe towarzystwo. :) Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za tę ucztę z uczty. :)

@Christine Bardzo dziękuję za ciekawy komentarz. :) Serdecznie pozdrawiam.

@Łukasz Jurczyk I bardzo słusznie! :)))

@viola arvensis Bardzo dziękuję za tyle komplementów! Umiarkowanie w przyprawach to najtrudniejsza sztuka - miło wiedzieć, że tym razem ręka nie zadrżała nad solniczką. :)))) Serdecznie pozdrawiam. :))) @Poet Ka Bardzo dziękuję! Zawstydziłam się. 🫣 Od Ciebie takie słowa smakują inaczej, bo nadal uczę się czytając Twoje wiersze. Serdecznie pozdrawiam. @Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! Też tak uważam - żar bez blizn - to jedyny ogień, który warto rozpalać. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Wiechu J. K. @Robert Witold Gorzkowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Christine Bardzo dziękuję! Skoro rozbawił - to dobrze, bo taka jest rola limeryków. :))) Serdecznie pozdrawiam. :) @Gra-Budzi-ka @jan_komułzykant @Poet Ka Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Poet Ka Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@iwonaroma Pięknie poukładane! Przekombinowane? Poniekąd, ale przecież potężnie porusza. (poniekąd - bo na "p") :))) Skoro pole dla duszy jest tak pewne jak w banku, to ja wchodzę w tę inwestycję w ciemno! Bardzo uroczy, lekki wiersz z genialnym autokomentarzem na końcu. Klasa!

@iwonaroma A ja odczytuję to inaczej. :) Przejście od domu z ogrodem na skraju lasu do metaforycznego „skraju dzikości” nadaje tekstowi inny wymiar. Dom i ogród to ład i bezpieczeństwo a las to, co pierwotne i wolne. Bohaterowie są na granicy tych dwóch światów - i nie wybierają. Czyli znaleźli swoje miejsce. :)

@obywatel Zapowiedziałeś, że skomentujesz jak Ci się znudzi, ale ja nie czekałam na nudę i komentuję już teraz! Pięknie uchwycony kontrast między tym, co pędzi (newsy, reklamy, ekrany), a tym, co po prostu jest i koi (wiosna, powietrze, chłodek). Niezły, autentyczny klimat. Zostawiam serducho!

@Leszczym Ciekawy wniosek, ale w erze cyfrowych mediów chyba awykonalne. Ale o wiele lepszy jest wspólny spacer. :))) Wówczas można zajrzeć głęboko w oczy, zauważyć "mowę ciała", doktnąć i powąchać. :) Pozdrawiam.

@Leszczym Ciekawa i głęboka rozkmina. Sama nie korzystam z mediów społecznościowych, więc rzadko patrzę na to z tej strony, ale to, co piszesz o wiadomościach czy historiach połączeń, ma sens. Rzeczywiście, mając to wszystko zapisane czarno na białym, łatwiej wpaść w pętlę ciągłego analizowania. :) To nie mój "świat" . :)

@obywatel „Drapieżne pnącza utkane sumieniem” i haczyki z pragnień tworzą niesamowity, niemal malarski klimat. Podoba mi się ten brak zgody na sztuczną zmianę samego siebie na siłę, nawet za cenę „zostania u bram”. Napisałeś coś strasznego - czystą prawdę bez wykrętów, Gdy u rajskich bram wybierasz swój powszedni, ludzki brud. Skoro wyrok już ogłosił koniec - koniec żalów i lamentów, Zostań tam i bądź człowiekiem - w tym się kryje cały cud.

@Leszczym Ten tekst jest lekki, a jednocześnie niesie ze sobą głęboką, uniwersalną mądrość o relacjach i procesie tworzenia. Świetnie pokazuje, że czasami warto wymienić status "wybitnego, ale udręczonego artysty" na zwyczajny "święty spokój". Cieńszy zeszyt, ale grubsza kreska odcinająca to, co toksyczne. Poezja zadziałała tu jak autoterapia. Poetka musiała zobaczyć swoje emocje czarno na białym, żeby zrozumieć, w czym tkwi. To dowód na to, że nasza intuicja i podświadomość często komunikują się z nami poprzez twórczość szybciej, niż dopuszcza to do siebie nasz racjonalny umysł. Bardzo podobają mi się takie sformułowania jak "dżentelmen nie do końca", "nie nazbyt pan" czy wiersze "absolutnie rozchwiane" - mają w sobie cudowną ironię. To fantastyczny tekst! :))))

@Poet Ka Piękny, pełen ciepła wiersz. Urzeka mnie to, jak płynnie przechodzisz od zmysłowego, wręcz malarskiego opisu polskiego lata - z ukłonem w stronę Mickiewicza - do głębokiej metafory w finale. Porównanie krystalizacji miodu do dojrzewania i formowania się słowa w ustach poety to genialna puenta. Wiersz zamyka w sobie smak i zapach lata, zostawiając czytelnika z poczuciem harmonii. Cudnie! :)

@wiedźma Gorzka diagnoza współczesności. Przeraża mnie (w pozytywnym, artystycznym sensie), jak zderzasz tu świat ludzkich emocji z językiem czysto korporacyjnym i transakcyjnym ("kontrakt", "feedback", "paragon"). Pokazujesz, że w świecie algorytmów i filtrów przestaliśmy szukać człowieka, a zaczęliśmy konsumować jego historię. Świetny tekst!

@JakubK Ciekawi mnie wybór słowa "chronić" na końcu - czy układ nerwowy nas chroni, czy tylko symuluje, że to robi? Zostaje otwarte dla każdego czytelnika.

@Stukacz Wiersz dobrze oddaje tę specyficzną torturę nieodwzajemnionego (albo tylko nienazwanego) uczucia - zazdrość, troska, marzenie i brak odwagi w jednym. Ostatnia strofa to puenta - podmiot wolałby, żeby ona powiedziała pierwsza, bo sam - mimo całej tej burzy - nie potrafi. Ale jeśli ona też nie potrafi, to oboje stracą tę miłość.🤔 Ciekawi mnie strofa o sercu "na łańcuszku" - czy to obraz posiadania, czy raczej ochrony? Bo można go czytać dwojako. Pozdrawiam.

@andrew Wiersz buduje napięcie między naturą a duchowością, a łączy je wspólny motyw - źródła. Bardzo ciekawy jest wers z "fast foodem" jako metaforą złego słowa- nagle sacrum zderza się z bardzo współczesnym obrazem. Super! Pozdrawiam i życzę miłej niedzieli. :)

@bazyl_prost "Bez radowych cząstek alfa" - to zdanie, które wyrywa z tej sielanki. Czy celowo zostawione na końcu jako ostrzeżenie, że spokój jest możliwy tylko przy pewnych warunkach?

@Waldemar_Talar_Talar Bardzo wzruszający!

@viola arvensis I to się nazywa prawdziwy "romans". Maj faktycznie potrafi rozkochać w sobie bez pamięci. Pięknie ujęłaś ten stan, kiedy człowiek rzuca w kąt "sztywne zwyczaje" i po prostu cieszy się życiem na łonie natury. Przez cały czas trzymałaś mnie w napięciu, budując obraz niesamowitej, wręcz namiętnej miłości. A w tle - cudowne opisy natury. Puenta jest genialna! Przepiękny, niezwykle zmysłowy wiersz!