Berenika97

@iwonaroma "Głupia mina" - fajne określenie. Wszyscy myślą, że są wyjątkiem, że ich to nie spotka. A potem - zdziwienie. :)

@Migrena Jacku, bardzo dziękuję za te słowa - czytam je z ogromnym wzruszeniem. To, co napisałeś o „napięciu między materią a tajemnicą", trafia w sedno tego, co próbowałam wyrazić. Rzadko zdarza się, żeby ktoś tak dokładnie i czule odczytał każdy element wiersza. Twoja uwaga o „przystaję w sobie" szczególnie mnie poruszyła - to właśnie ten moment ciszy, o którym piszesz, był dla mnie kluczowy. Dziękuję, że poświęciłeś tyle uwagi i serca na przeczytanie i zrozumienie. To bezcenne. Często też wracam do tego tekstu: " Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadał wszelką wiedzę, i wszelką możliwą wiarę, tak iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym niczym. (1 Kor 13, 1-3) Z wdzięcznością i serdecznością pozdrawiam. @andrew Bardzo dziękuję! Jakie piękne obrazy! Szczególnie „krwiobieg jak górska rzeka". Pozdrawiam. :) @bazyl_prost Tak, dokładnie - bez niej wszystko tylko funkcjonuje, ale nie żyje. Dziękuję! :) Pozdrawiam. @petros @Leszczym @piąteprzezdziesiąte @APM @violetta @FaLcorN Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Dokładnie tak - ta „martwa tkanka przyzwyczajeń" to chyba coś, co wszyscy znamy. Pozdrawiam. :) @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Tak, to smutne, jak wielu ludzi tkwi w tym mechanicznym trybie. Mam nadzieję, że wszyscy kiedyś znajdą miłość, która rozświetli ich codzienność. Dziękuję za refleksję i pozdrawiam serdecznie! :)

@Leszczym Świetna ta mieszanka melancholii i sarkazmu. Poeta jako ktoś zmuszony do grania roli wyklętego, bo innej gry system nie przewidział. A ta konkluzja o empirystach - cios w samo serce pseudo-obiektywności. Gorzkie i celne.

@vioara stelelor Intryguje mnie ta świadomość granic - własnych i drugiego człowieka. Ten wiersz mówi o miłości jako o przestrzeni, w której się uczymy świata i siebie. "Nienapisana litera na wietrze"- jakby miłość była czymś, co musi pozostać niedopowiedziane, by nie stracić swojej mocy. I ta paradoksalna wdzięczność za znikanie, za "spuszczenie zasłon" - bo nadmiar też może zniszczyć. Piękny wiersz!

@Waldemar_Talar_Talar "Podziwiać wielkość małą, która na ziemi ogromna"- to chyba esencja szczęścia - umieć dostrzec cuda w tym, co zwyczajne. Pozdrawiam. :)

@APM Pamięć i wyobraźnia przywracają życie. Poruszające i piękne!

@Łukasz Jurczyk Wiem, że będzie świetny! Zawsze czekam na ciąg dalszy. :) Pozdrawiam.

@Wiechu J. K. Przepiękny obraz starości, która nie gasi wewnętrznego ognia. Ten kontrast między siwizną a młodością ducha, między laską a psotnym umysłem - to jest właśnie mądrość przeżytego życia. Szczególnie dotyka mnie obraz magicznych marzeń "upartych w obłokach" - bo czy prawdziwe marzenia kiedykolwiek umierają?

@MIROSŁAW C. Ten wiersz ma w sobie coś hipnotycznego - jakby balansował między snem a jawą, dzieciństwem a dorosłością. "Babki z wyciętym sercem z papieru goryczy i zachwytu" to niezwykły obraz - ta niewinność zabawy przeplatana ze złożonością uczuć. I to pogodzenie się z przemijaniem na końcu - spokojne, bez buntu. Piękne!

@Łukasz Jurczyk Ten fragment poematu to przejmujący, surowy obraz klęski i traumy wojennej, widziany oczami człowieka, który walczy za żołd. Pierwsza zwrotka uderza pytaniem retorycznym- „Dlaczego żyję?” - narrator nie widzi w swoim ocaleniu heroizmu ani boskiej opieki. A potem wyjaśnienie - życie żołnierza nie zależy od jego męstwa, ale od ślepego losu i „ryku machin”. Szturm na mury - pierwsze szeregi to „mięso armatnie”. Mur „pamięta kolejność”, co nadaje mu cechy niemal nieludzkiej kroniki cierpienia.„Straszny język” - to krzyk bólu i agonia. W obliczu śmierci znikają podziały na Greków, Persów czy Macedończyków. Cierpienie jest jedynym prawdziwie uniwersalnym językiem ludzkości. Część 7. - to najbardziej gorzki fragment. Dowództwo liczy „złamania w murze” (straty strategiczne), ignorując „złamania w ludziach”. Człowiek jest wart mniej niż kamienna fortyfikacja. Wiersz jest studium uprzedmiotowienia żołnierza. Narrator nie wspomina o honorze czy zwycięstwie - mówi o mechanice umierania, logistyce zniszczeń i traumie, która sprawia, że łatwiej śnić z bronią w ręku niż bez niej. Świetny tekst!

@Wochen Nie wiem, czy to o jesieni, o kimś konkretnym, czy o ucieczce przed bliskością - i właśnie ta wieloznaczność czyni ten wiersz pięknym. Każdy może w nim znaleźć coś swojego.

@Migrena To wiersz o desperackiej próbie odnalezienia drugiego człowieka w betonowej matni, która przypomina rzeźnię. Wiersz zaczyna się od brutalnej personifikacji. Miasto nie jest martwą strukturą - ono żyje, ale jest to życie chorobliwe. Miasto ma "strupiałą skórę", "krwawiący beton" i "śliskie trzewia kanalizacji". Budowa ulic (wykopaliska pod kable czy rury) jest porównana do rozcinania brzucha nożem. Relacja między dwojgiem ludzi jest opisana językiem przemocy i mechaniki, co podkreśla ich desperację. Mówisz wprost: "To nie jest czułość. To odruch przetrwania". Ich zbliżenie przypomina walkę szczurów w kanale. Użycie słowa "łom" w kontekście dotyku czy "zdzieranie skóry zębami" sugeruje, że tylko przez taką intensywność są w stanie poczuć, że jeszcze żyją. W świecie zdominowanym przez beton, ciało drugiego człowieka jest ostatnim bastionem biologii, jedynym miejscem, które nie jest jeszcze twarde i martwe. Ich spotkanie to "kabel bez izolacji" - to bolesne, niebezpieczne, ale daje energię. Bohaterowie uprawiają seks w zaułku, bo boją się, że świt ich "wymaże". Miasto jest tu przedstawione jako siła, która "zliże ich ślady jak krew". Istnieją tylko tu i teraz, w tym brudnym, ciasnym zaułku. Zakończenie wiersza przynosi gorzką refleksję nad ulotnością. Czas w tej przestrzeni jest czymś zepsutym, niechcianym. Choć miasto ich "przełknie", a świt zabierze emocje, jedynym trwałym śladem pozostaje pamięć tkankowa. To, co przeżyli, nie zapisało się w słowach (bo "usta nie mówią"), ale w mięśniach i bólu. To brutalne studium samotności w tłumie. W nowoczesnym, zurbanizowanym świecie jedyną drogą do autentyczności jest powrót do brutalnej fizjologii - do bólu i pulsu, bo wszystko inne zostało już zmechanizowane i "zabetonowane". To niezwykły wiersz - brutalny, lepki, hipnotyczny - wspaniały!

@Czarek Płatak Miałam na myśli, że ważny - nie w sensie emocjonalnym, bo narodziny dzieci są najważniejsze, ale ważny, bo pojawiłeś się na planecie Ziemia :)

Może miłość to tylko kod zapisany w drżeniu moich komórek? Boję się ją zamykać w samej definicji ciała. Przystaję w sobie i miewam to przeczucie, że bez niej wszystko by umilkło. Życie mogłoby wtedy zakrzepnąć w martwej tkance przyzwyczajeń. Odruch zacząłby wypierać wolę, a ja... stałabym się tylko gestem, bez końca powtarzanym.

@Czarek Płatak 20 lipca - to bardzo ważny dzień, a dla Ciebie najważniejszy w życiu. :)

@andrew Wzrusza mnie, że mimo błądzenia i upadków, wiersz kończy się zaufaniem. To świadectwo wiary, która przeszła przez doświadczenie, nie omija je. Pozdrawiam. :)

@piąteprzezdziesiąte Tu nic nie przemija - ani czwartek, ani jego konsekwencje. Świetna gra słów z klasykiem kina!

@Czarek Płatak Bardzo dziękuję! Czyli lipcowy z Ciebie Pan. :))) Pozdrawiam serdecznie ! :)))

@Wiechu J. K. Staram się! Bardzo dziękuję! Pozdrawiam jako Wodnik. :) @Marek.zak1 Chyba nie ma takiego kierunku, może są przedmioty około tego tematu. Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) @Christine Bardzo dziękuję! Dokładnie tak, jak piszesz. Dziękuję! :) @Czarek Płatak Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Czarek Płatak Twój wiersz przypomina mi fotografię o bardzo małej głębi ostrości - postać jest rozmyta, widać tylko kontury, a najważniejsze dzieje się „pomiędzy” słowami. Tytułowy „brak” może oznaczać brak granic między „ja” a „światem” lub po prostu brak tej drugiej osoby, którą próbuje się odtworzyć z zapachu i wilgoci nocy. To nastrojowa i piękna liryka.

@Christine Brdzo dziękuję! Staram się dotrzymywać danego słowa! :) Pozdrawiam. :) @piąteprzezdziesiąte Serdecznie dziękuję! Wysłuchałam dwukrotnie - świetny ten utwór! Pozdrawiam. :))) @Wiechu J. K. Bunsch fajnie pisze, z szerokim kontekstem społecznym, historycznym. Pozdrawiam. :)

@bazyl_prost Przecież nikt nie napisał, że bieda jest smutna - "bieda i smutek" - dwa oddzielne pojęcia.

@lena2_ To "rozgościć się w sobie" brzmi jak najprostsza i najtrudniejsza rzecz jednocześnie. Piękna myśl. :)

@Waldemar_Talar_Talar Paradoks tego wiersza jest piękny - chcemy uporządkować życie przed odejściem, ale jednocześnie to brak tego "uprzedzenia" sprawia, że żyjemy tak, jak żyjemy. Z całym tym chaosem dobra i zła. :) Pozdrawiam.