„Zabobonnik” to komedia obyczajowa autorstwa Franciszka Zabłockiego, jednego z najważniejszych dramatopisarzy polskiego oświecenia. Utwór powstał w drugiej połowie XVIII wieku i został doceniony przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, który nagrodził autora za jego walory literackie i satyryczne. Komedia wpisuje się w nurt oświeceniowej krytyki przesądów, zabobonów oraz irracjonalnego myślenia. Zabłocki wykorzystuje humor i intrygę dramatyczną, aby ukazać społeczne przywary oraz ośmieszyć łatwowierność ludzi ulegających astrologii, wróżbom i innym formom zabobonności.
Fabuła utworu koncentruje się na historii Damona i Melissy, którzy zawarli potajemne małżeństwo bez zgody ojca młodzieńca – Anzelma. Mężczyzna, znany ze swojej przesądności, sprzeciwia się temu związkowi i zamierza doprowadzić do rozwodu. W odpowiedzi słudzy i sprzymierzeńcy młodej pary przygotowują intrygę polegającą na wykorzystaniu zabobonów Anzelma – przekonują go, że grozi mu ciężka choroba i nieszczęście. Kolejne sceny ukazują serię komicznych sytuacji, w których bohater daje się zwodzić fałszywym wróżbom i diagnozom. Ostatecznie Anzelm odkrywa podstęp, lecz godzi się na małżeństwo syna, a komedia kończy się pojednaniem bohaterów i ośmieszeniem przesądnej postawy.