„Syn marnotrawny” to komedia w pięciu aktach autorstwa Woltera, oparta na biblijnej przypowieści o synu marnotrawnym, motywie winy, skruchy i przebaczenia. Utwór powstał w formie wierszowanej, w dziesięciozgłoskowcu, i pierwotnie nosił tytuł „L’Enfant prodigue”. Po raz pierwszy został wystawiony 10 października 1736 roku w paryskiej Comédie-Française, bez wcześniejszych zapowiedzi i afiszy, co było wówczas zabiegiem nietypowym. Spektakl cieszył się dużym zainteresowaniem publiczności i był grany wielokrotnie, a autor oficjalnie przyznał się do jego autorstwa dopiero przy publikacji drukiem w Amsterdamie w 1738 roku.
Akcja komedii przenosi ewangeliczny schemat w realia obyczajowe i społeczne, ukazując konflikt rodzinny, problem dziedziczenia, małżeństwa z wyrachowania oraz moralną ocenę rozrzutności i chciwości. Postać Walerego – utracjusza, który po latach nędzy powraca skruszony – zostaje skontrastowana z interesownym i bezwzględnym Sieciechem oraz z postawą ojca, gotowego do przebaczenia i pojednania. Wolter łączy w utworze elementy komedii charakterów i komedii intrygi, wzbogacając je refleksją moralną typową dla oświecenia. „Syn marnotrawny” ukazuje zwycięstwo miłości i przebaczenia nad egoizmem oraz krytykuje społeczeństwo podporządkowane pieniądzowi, zachowując przy tym lekki, sceniczny ton i wyraźny dydaktyzm.