„Summa teologiczna” to najważniejsze dzieło świętego Tomasza z Akwinu, średniowiecznego filozofa, teologa scholastycznego i doktora Kościoła. Utwór powstawał w XIII wieku i miał być uporządkowanym kompendium najważniejszych zagadnień teologii katolickiej. Tomasz napisał go przede wszystkim z myślą o początkujących studentach teologii, dlatego zastosował jasną, logiczną i systematyczną metodę wykładu. Dzieło pozostało niedokończone, ale mimo to uznawane jest za jedno z najważniejszych osiągnięć filozofii chrześcijańskiej oraz jedno z najbardziej wpływowych dzieł średniowiecznej myśli europejskiej.
Treść „Summy teologicznej” obejmuje niemal całość chrześcijańskiej nauki o Bogu, świecie i człowieku. Autor omawia między innymi istnienie i naturę Boga, stworzenie świata, aniołów, duszę ludzką, cel życia człowieka, moralność, prawo, grzech, łaskę, cnoty, osobę Chrystusa oraz sakramenty. Ważnym elementem dzieła jest próba pogodzenia wiary i rozumu. Tomasz z Akwinu korzysta z filozofii Arystotelesa, a jednocześnie podporządkowuje ją prawdom objawionym. W ten sposób pokazuje, że rozumowe poznanie świata może prowadzić człowieka ku Bogu, choć nie zastępuje Objawienia.
Dzieło ma charakter scholastyczny, dlatego składa się z pytań, artykułów, zarzutów, odpowiedzi i rozwiązań poszczególnych problemów. Najbardziej znanym fragmentem „Summy teologicznej” jest pięć dróg, czyli pięć rozumowych argumentów za istnieniem Boga. Tomasz analizuje także ludzkie czyny, wolność, namiętności, źródła grzechu oraz znaczenie cnót moralnych i teologicznych: wiary, nadziei i miłości. „Summa teologiczna” jest więc nie tylko traktatem religijnym, lecz także wielką syntezą średniowiecznej filozofii, antropologii, etyki i teologii, której wpływ widoczny jest w katolicyzmie, tomizmie oraz późniejszej kulturze europejskiej.