„Słoń” to groteskowe opowiadanie Sławomira Mrożka, napisane w latach 50. XX wieku, będące satyrycznym obrazem rzeczywistości Polski Ludowej. Akcja rozgrywa się w prowincjonalnym zoo, którego dyrektor, chcąc przypodobać się władzom i zaoszczędzić pieniądze, zamiast prawdziwego zwierzęcia sprowadza gumową atrapę słonia. Nocą woźni napełniają ją gazem, by rano zaprezentować „nowy nabytek” uczniom przybyłym na lekcję biologii. Wbrew oczekiwaniom, słoń – symbol kłamstwa i pozorów – unosi się w powietrze i odlatuje, kompromitując wszystkich dorosłych, w tym nauczyciela, który dotąd uchodził za autorytet.
Mrożek w sposób ironiczny i absurdalny ukazuje mechanizmy działania systemu totalitarnego: biurokratyczną głupotę, karierowiczostwo, zakłamanie i brak odpowiedzialności. Groteska służy tu obnażeniu nonsensu życia w świecie pozorów, gdzie wartość ma nie prawda, lecz „planowe uzupełnianie braków”. Utrata zaufania dzieci do dorosłych symbolizuje demoralizujący wpływ propagandy i obłudy władzy. Słoń to nie tylko satyra na PRL, ale i uniwersalna przypowieść o ludzkiej bezmyślności, ślepym posłuszeństwie oraz o skutkach życia w społeczeństwie opartym na fałszu.