„Cudaczek-Wyśmiewaczek” to klasyczny zbiór osiemnastu opowiadań dla dzieci autorstwa Julii Duszyńskiej, wydany po raz pierwszy w 1947 roku. Głównym bohaterem książki jest tytułowy Cudaczek — maleńki skrzat („licho malusie i cieniutkie jak igła”), który „nie je, nie pije, tylko wyśmiewaniem żyje”. Pojawia się w domach dzieci o złym zachowaniu i żywi się ich nieposłuszeństwem, złością i obrażaniem. Mieszka kolejno u panny Obrażalskiej, pana Złośnickiego, pana Beksy, pana Byle-jak, Kasi czy panny Krzywinosek, wciąż szukając okazji do kpin i drwin z ludzkich wad. W ten sposób opowiadania Duszyńskiej mają charakter dydaktyczny — pokazują konsekwencje złych nawyków i uczą samokontroli, życzliwości oraz odpowiedzialności.
Pod koniec książki Cudaczek przechodzi przemianę. Gdy przypadkiem trafia do lasu i ratuje mrówki, te dziękują mu za pomoc, a on odkrywa, że ma serce i potrafi czynić dobro. Od tej chwili postanawia nie śmiać się z dzieci, lecz im pomagać jako Cudaczek-Śmiejaczek. Cudaczek-Wyśmiewaczek to jedno z najpopularniejszych polskich opowiadań wychowawczych XX wieku, wielokrotnie wznawiane i czytane w szkołach. Dzięki prostemu językowi i humorowi połączonemu z morałem książka do dziś uczy najmłodszych empatii, samodyscypliny i zrozumienia własnych emocji.