„Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale” to wodewil z muzyką Jana Stefaniego do libretta Wojciecha Bogusławskiego, wystawiony po raz pierwszy 1 marca 1794 roku w Teatrze Narodowym w Warszawie. Utwór, określany później jako pierwsza polska opera narodowa, łączy konwencję komediowo-miłosną z elementami ludowymi, muzyką taneczną i aluzjami patriotycznymi czytelnymi w realiach schyłku Rzeczypospolitej, tuż przed insurekcją kościuszkowską i trzecim rozbiorem. Akcja rozgrywa się w podkrakowskiej Mogile i przedstawia konflikt między Krakowiakami a Góralami, spleciony z historią miłości Stacha i Basi, której na drodze stają zazdrosna Dorota oraz Góral Bryndus. Ważną postacią jest student Bardos, który dzięki wiedzy, sprytowi i machinie elektrycznej wywołuje tytułowy „cud mniemany”, odzyskuje porwane bydło, zapobiega walce i doprowadza do zgody zwaśnionych stron. Dzieło Bogusławskiego i Stefaniego ma znaczenie nie tylko teatralne, lecz także kulturowe: wprowadza na scenę stylizowany język ludowy, polskie tańce, motywy wspólnoty, wolności, zgody i przywiązania do ziemi, dzięki czemu stało się jednym z najważniejszych utworów polskiego teatru oświeceniowego.