A jak poszedł król...

Autorem utworu jest Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

1
Stach śmiertelną dostał ranę,
Król na zamek wraca zdrowy...
Lecz nim próg przestąpił złoty,
Zahuczały samoloty,
Lecąc rzędem fortec zbrojnych
Nad królewski gród spokojny -
I uderzył pocisk w króla,
Króla Ćwieka, co chciał wojny.

2
Dolo mściwa i surowa!
Zabici król i królowa,
Aż zabrzmiały wszystkie dzwony,
Na słoneczne świata strony.

3
A gdy chłopu dół kopali,
Zaszumiały zboża w dali,
Dzwoniły mu przez dąbrowy
Te dzwoneczki, te liliowe...

Król zaś w trumnie spoczął złotej,
Lecz wróciły samoloty!
Zrzuciły mu nowy pocisk,
Gdy się dumnie w śmierci złocił.

4
Grób królewski, w liliach, w różach,
Dziś dymami się zachmurza.
Wczoraj jeszcze w srebrnych wieńcach.
Dziś gruzami się rozsmęca...

5
Niedostępny zmorom, strachom,
Śpi w swym dole skromny Stacho.
Szumią zboża, dzwonki dzwonią,
Wiatr je lekką trąca dłonią -
Ćwiek zaś, w pysze swej niemocnej,
Cieniem błąka się po nocy...

6
Stach - na wieki zapomniany
Jak polnego nicość kwiatu.
Pamięć króla: kwefy, rany -
I tysiące karykatur.

Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności.
ROZUMIEM