Zmartwychwstanie

[adolf]

Już pyłem w czas żałoby posypali głowy
Przywdziali czarne szaty, odmówili kadisz
gdy doszedł ich krzyk straszny, nie z grobowej groty
że nagle wszyscy ludzie zmartwychwstali w dali.

i w srebrnych płaszczach światła wypłynęli z ziemi
wody po nich ściekały srebrnego Jordanu
jednego wśród nich jednak nie widzieli cieśli:
króla Nazarejczyka z Nowego Kananu.

Lecz wtem Bóg gołębicą, sfrunął w jasnym świetle
"Oto już więc się stało" zawołał do ludzi.
"Jezus zaspał by człowiek mógł uwierzyć w siebie
Jutro Tomasz Niewierny pójdzie go obudzić"

[Jacek_Suchowicz]

treściowo ciekawe odwrócenie - ludzie sami zmartwychwstają a Tomasz budzi Jezusa - poecie wszystko wolno
7/6 budowa
może bez ich w trzecim wersie pierwszej strofy np krzyk straszliwy
4 wers pierwszej strofy - nieudolnie - wrzeszczy

pozdrawiam Jacek

[Tali Maciej]

tematyka od pra czasów podejmowana, wałkowana, mielona,, w szacie klasycznej
nie moja estetyka, nie moja tematyka

subiektywnie nuda
ale myślę, gusta więc i pewnie może się podobać

pozdrawiam

[Rachel_Grass]

świat się zmienia, ale nie Adolek :D

[Gość]

Adolf, dość już z tymi klasykami, przestań czytać namietnie Słowackiego ;D Wygrzeb z barłogu poezji NOWOCZESNEJ coś dla siebie, może tak będzie lepiej dla twojego pisania, bo zadatki masz widoczne, ale lecisz nieustannie wsteczną poetyką, jakbyś faktycznie żył w wieku XIX ;D

[Goliard]

czytałem.
pozdrawiam

[Aleks Kleks]

Interesująca anegdota bo tak odbieram ten tekst jako anegdotę, ale mam dziwne odczucie, że lepiej by się czuła w jakimś lżejszym formalnie kształcie, tu nieco się dusi w patos dykcji ubrana
pozdrawiam

[a._mrozinski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Słowackiego i ja nie lubię, jednak wolę poezję klasyczną niż nowoczesną (może to mój konserwatyzm). Jednak słabość tego wiersza nie jest spowodowana klasyczną konstrukcją, lecz po prostu kiepskim jej wykorzystaniem. Nie da się odłączać treści od formy, ale gdybym próbował to uznałbym, że wiersz oddaje problem XX wieku. "By człowiek mógł uwierzyć w siebie". Dziś wszyscy są uwierzyć w siebie, chcą sami osiągać doskonałość, sami się zbawiać, sami, sami, sami... straszliwy egocentryzm ludzkości. Jako że mam przerwę w pracy, wkleję fragment, który właśnie przeczytałem:

"Podczas Warsztatów osoby indywidualne lub małe grupy słuchaczy z kilku krajów zbierają się razem w celu doświadczenia innowacyjnej sytuacji uczenia się w środowisku wielonarodowym, co umożliwia im rozwój osobisty i zaspokojenie indywidualnych potrzeb związanych z uczeniem się."

I znów: rozwój osobisty, indywidualne potrzeby itd. itp... szkoda, że po romantykach odziedziczyliśmy najlepiej właśnie ten przeklęty indywidualizm.

Arek