Główne nieszczęście ludzkości

[Paweł Stawicki]

Główne nieszczęście ludzkości,
Zła nieprzebrane źródło,
Inkubator podłości i nikczemności,
Makabrycznie przytłaczające tło.

Łamiąc intelektu zasady,
Depcze wartości wzniosłe.
Z miernoty tworzy gwiazdy,
W swej pysze żałosne.

Uwikłana w dogmatach,
W szale zabobonu,
W przejaskrawionych szyderstwa szatach,
Oświecenie prowadzi do zgonu.

Przebrzydły bękart prostactwa,
W subiektywizmu zamknięty murach,
Wódz barbarzyńskiego chamstwa,
Gwałci każdego z nas.

Ośmielona ilością,
Pluje w powagę refleksji.
Szczęśliwa swą banalnością,
O trywialności wszechrzeczy śni.

Tłoczy masy ogromne,
Zbutwiałego szlamu.
Szczęście oferując pozorne,
Zalewa nas wszystkich pomału.

Afirmując płyciznę wartości,
Tłumami ślepców kieruje.
Profanując dorobek ludzkości,
Usypia czujność - panuje!

[Bezimienny z Nikąd]

No Pawle super.
No i to słowo ukryte w strofach.
Całkiem porządny utwór.

[Paweł Stawicki]

Dzięki, cieszę się, że się podoba. Rad bym usłyszeć bardziej agresywną krytykę. Niekonsekwencje logiczne, powtórzenia, łamanie się rytmu, banalność rymu, nie wiem co jeszcze, bezsensowna interpunkcja, czy w ogóle brak sensu ;) Na przykład czwarta strofa jest nie bardzo. Trzeci wers wydaje mi się teraz za długi, będę musiał zmienić. Generalnie chętnie wysłucham wszelkich uwag. W rewanżu mogę podjąć się próby krytyki innych utworów, jakąś swoją wizję tego jak wiersz powinien wyglądać mam.