Jesienny pan

[Ze Gap]

wyobrażam sobie ciebie
w długim, ponurym płaszczu
gdy stoisz po zmroku na mokrej od deszczu ulicy
nieodgadnionym wzrokiem spoglądając
w przyszłość

ja - - w czerń koszuli obleczona
ukrywam się pośród kasztanów
obserwując rudawy blask ich owoców
w świetle lamp rzucających światło
wyblakłe i mętne

zbliżasz się chwiejnym krokiem
lub oddalasz bezczelnie pewnym
ty - - żarząca się wewnętrznie tajemnica
skrywająca ducha minionych epok
w sercu teoretycznie współczesnym
mogę ci tylko wyznać bezgłośnie
iż do walca zaprasza cię moja dusza

pozwalasz mi ująć się za rękę
po czym boleśnie zrywasz więź
uciekając w mroki kasztanów

[kasiaballou]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

kurcze
tak fajnie leciało, ale od "Tamże" spadało i spadło -
jakby inna ręka, inny styl i zakradł się banał.
pomyślałabym nad zmianą tej końcówki, a przy okazji można zrezygnować z interpunkcji, bo tylko przeszkadza przy czytaniu.
może być dobry wiersz.

pozdrawiam
kasia.

[ula]

zgodzę się z przedmówczynią, co do słabszej i wymagającej zmian końcówki i interpunkcji..
od siebie dodam, że jest w tym wierszu coś jakby magnetycznego.. może te kasztany, podobno mają silne działanie energetyczne ;))

pozdrawiam :)

[adam_bubak]

mnie jeszcze denerwuje dusza porywająca na parkiet
reszta jak powyżej
końcówka ciągnie wiersz jak kowadło

[Ze Gap]

Dzięki wszystkim za sugestie :) Przemyślałam, usunęłam znaki interpunkcyjne (faktycznie, jedynie obciążały wiersz), końcówka całkiem wywalona, zastąpiły ją te wersy, które ocalały z pod-końcówki. Duszę na parkiecie zastąpiłam proszeniem do walca, może jakoś się to dogra. Będę dźwięczna za wszelkie dodatkowe uwagi.

[ula]

mimo, że jest już lżej i lepiej, może jeszcze warto byłoby zupełnie pozbyć się wielkich liter i tych podwójnych myślników lub/i zaimków ja, ty? coś w tym rodzaju

wyobrażam sobie
w długim ponurym płaszczu
stoisz po zmroku na mokrej ulicy
tajemnie spoglądając
w przyszłość

w czerń koszuli obleczona
ukrywam się pośród kasztanów
obserwując rudawy blask ich owoców
w świetle lamp rzucających światło
wyblakłe i mętne

zbliżasz się chwiejnym krokiem
oddalasz bezczelnie pewnym
jako żarząca się wewnętrznie tajemnica
co skrywa ducha minionych epok
w sercu teoretycznie współczesnym

mogę tylko wyznać bezgłośnie
do walca zaprasza cię moja dusza

pozwalasz ująć się za rękę
po czym boleśnie zrywasz więź
uciekając w mroki kasztanów

tak tylko grzebię, serdeczności, Ulka ;)

[Ze Gap]

Ostatecznie zdobyłam się na usunięcie wielkich liter i lekkie prze-enterowanie. Wersów jako takich nie będę zmieniać, bo myślę, że te, które są, najlepiej oddają to, co mi w duszy grało; przykro mi to stwierdzić, ale w moim wewnętrznym odczuciu nieco oszpeciłaś mój wiersz swoją propozycją, Ulko ;) Pozdrawiam.

[teresa943]

hmm...tajemniczy "jesienny pan"...fajny wiersz tylko nie rozumiem, co znaczą podwójne myślniki, dla mnie kłócą się z gramatyką; osobiście pozbyłabym się wielkich liter w zaimnkach "Ciebie, Cię" a reszta wg mnie ok :)
nieśmiała, rozmarzona dziewczyna (może także już jesienna) jest zauroczona jesiennym panem, ale cóż...on nie zwraca na nią uwagi, nie nawiązuje więzi... bardzo wymowne są tu "mroki kasztanów" - to tak widzę w skrócie, ale zaznaczam, że mam skłonnosć do nadinterpretacji, więc być może nie trafiłam...

serdecznie pozdrawiam :-)
Krysia

[Ze Gap]

Wiersz powstał dość dawno, a emocje, które wtedy mi towarzyszyły, już straciły kolory. Faktycznie, miałam w sobie nieco marzycielstwa, dużo nieśmiałości i niepewności, jak postąpić. Zauroczyłam się osobowością człowieka, który początkowo dążył do stworzenia ze mną ciepłej, przyjacielskiej relacji, ale do dziś brakuje mu taktu, dojrzałości i zaufania, więc dość gwałtownie dobra znajomość uprościła się do wymiany kilku zdań na tydzień. Pozdrawiam i dzięki za komentarz :)
Ps. faktycznie bez wielkich liter wszystko gra. Co do podwójnych myślników, sama nie wiem - chciałam w pewien sposób podkreślić strony "konfliktu interesów" i spontanicznie wybrałam właśnie taką formę podkreślenia.