Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



1. Wielkie dzięki, czas poświęcony na komentarz jest w tym przypadku nie do przecenienia.
2. Nie odpowiadam za całe forum.
3. " Tendencja " ( jeżeli jest ) nie powstała w wyniku odgórnego zarządzenia. Ludzie tak tu po prostu piszą. Chcesz ich wymienić ?
4. Ocenianie czytelników jest niesmaczne, bzdurne i nie na temat.
5. Brak oryginalności, zaburzenia, niedopowiedzenia i domysły - mogę się zgodzić.
6. Intensyfikacja/ przerysowanie/ niesmak - rzecz dyskusyjna i nie do rozstrzygnięcia. Traktuję czytelnika jak " dorosłego " i nie staram się prowadzić za rękę.
7. Sfera domysłu - można ją też nazwać " niedotykalną ", wymykającą się słowom, mniej wynikającą z nich bezpośrednio - bardziej z ich wzajemnych relacji.
8. Przeimitowanie ( grawitacja widzialnego ) - przesada, to zupełnie poczciwy zwrot.
9. Pierwiastki prywatne/ tendencyjne - nie ma " żywego " wiersza bez prywatności.
10. Ostatni trójwers ( obowiązkowo z trawą ), to dla mnie kluczowa, najważniejsza część wiersza. Korekta oznaczałaby konieczność pisania wiersza na nowo.

Jeszcze raz, dzięki Michale - wydaje mi się, że org zyskał cennego komentatora. I to nie, zgadzanie się z nim ( lub nie ) jest tu najważniejsze ale możliwość dyskusji.
: )
  • Odpowiedzi 47
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

i ja napisałam o świetle, a raczej jego braku - tylko nie pospieszyłam z rozgrzeszeniem.
skupiłam uwagę na poincie, z trzech zredukowałam do kwintesencji dwuwersowej i to co Pan Michał poddał pod analizę - jako dyskusyjne/wątpliwe, a póżniej zaakceptował w ramach zony czytelniczej - czyli wtórnego wszystkiego - albo do zaakceptowania w ramach powtórek językowych.
- tylko że ja silikonowe wypełniacze odrzucam - mnie one zamulają przekaz.
rzecz gustu.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



silikony nie, ale zbytnia liposukcja też nie

"od szeroko nagle okien
powiało świeżym do nazwania"

o tym dokładnie Michał Gomułka z czym sie zgadzam i na co też zwróciłem uwagę. ale to temat na dyskusję panelową a nie pod wierszem doktora, bo mu liczbe nabijamy;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •     Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach




×
×
  • Dodaj nową pozycję...