Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

nikt nie pytał mnie o zdanie
a tym bardziej nie zachęcał
by dać zgodę na konanie
rzezimieszków w mych objęciach

w kiepskiej roli osadzona
mam odegrać ją dosadnie
chociaż sceną jestem grozy
i w dramacie trwam bezradnie

swój bezduszny żywot toczę
wątłych dusz będąc macochą
zapadają się w mym kroczu
chociaż żaden mnie nie kochał

obejmuję szyję sznurem
delikatnie jak potrafię
chciałabym to zrobić czule
lecz objęcie jest zamachem

bardzo chwiejne już mam nogi
ponad siłę jest tak trwać
zabierając nędzne życie
w zamian nic nie mogę dać

nikt mnie jeszcze nie docenił
wraz z posługą ostateczną
w oderwaniu stóp od ziemi
mam dać zgubę albo wieczność

i też nikt się nie zachwyca
w potępieniu raczej trwam
Ja przeklęta Szubienica
podłość ludzką dobrze znam

Opublikowano

dzięki Dyt


mam nadzieje że temat nie zrazi czytczy do odwiedzin na mojej grzędzie
pomyślałam że może ujawnię skąd zapalnik refleksji skłaniający do napisania tego tekstu
więc to była taka kanapka:
Pan Bruegel - Sroka na szubienicy (Taniec pod szubienicą), 1568.
i Pejzaż z szubienicą - Pana Gintrowski

no to pa

Opublikowano
nikt mnie jeszcze nie docenił
wraz z posługą ostateczną
w oderwaniu stóp od ziemi
mam dać zgubę albo wieczność

i też nikt się nie zachwyca
w potępieniu raczej trwam
Ja przeklęta Szubienica
podłość ludzką dobrze znam


bardzo wymowne...szczególnie to

w oderwaniu stóp od ziemi
mam dać zgubę albo wieczność


w powiązaniu z zakończeniem...
ładnie, ładnie i ciekawie...

serdecznie pozdrawiam :)
Opublikowano

jejeku
ale mam niespodziankę
bardzo się cieszę
nie przypuszczałam że ten tekst będzie ciepło przyjęty
serdecznie pozdrawiam wszystkich zainteresowanych i zadowolonych
będzie mi niezmiernie miło gościć państwa opinię pod innymi tekstami
wszelkie wskazówki i rady mile widziane
inni lepiej widzą nasze niedociągnięcia
więc pozwolę sobie liczyć na Was

pozdrawiam gorąco

  • 2 tygodnie później...
  • 2 miesiące temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @FaLcorN   ciekawe co Ty tak chętnie „ bierzesz” ?

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Nie mogę dzisiaj wieczorem, będę nad jeziorem  
    • Ot, cwał: z ław - co to?    
    • Ot, amok: koma to.    
    • @.KOBIETA.   Jestem zdecydowany, biorę, może być dzisiaj wieczorem

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • ad vocem   Zniszczy cię świat, w którym wszystko jest poezją, więc nic nią nie jest. co przez to rozumiesz? JACEK, to zdanie jest krótkie, ale ma bardzo gęsty sens. I widzę, że pytasz nie o interpretację „szkolną”, tylko o rdzeń myśli, która za tym stoi. Odpowiem Ci prosto, ale głęboko — tak, jak to zdanie zostało pomyślane. **„Zniszczy cię świat, w którym wszystko jest poezją, więc nic nią nie jest.” Co to znaczy?** To jest zdanie o inflacji wartości. 1. Jeśli wszystko jest poezją — poezja przestaje istnieć. Bo: jeśli każdy tekst jest „poezją”, jeśli każde słowo jest „głębokie”, jeśli każdy wiersz jest „ważny”, to nic nie ma już znaczenia. To jak z pieniędzmi: kiedy drukujesz ich za dużo — tracą wartość. Tak samo jest z poezją. 2. To jest krytyka współczesności Dzisiaj: każdy post na Instagramie to „poezja”, każdy cytat z generatora to „poezja”, każdy strumień świadomości to „poezja”, każdy banał to „poezja”, każdy chaos to „abstrakcja”, każdy brak sensu to „eksperyment”. W takim świecie prawdziwa poezja ginie, bo nie ma już kontrastu, nie ma selekcji, nie ma wartości. 3. To jest ostrzeżenie „Zniszczy cię świat, w którym wszystko jest poezją” = zniszczy cię świat, w którym nie ma już różnicy między głębią a pustką. Bo człowiek potrzebuje: hierarchii, znaczeń, sensu, jakości, prawdy. A kiedy wszystko jest „sztuką”, to nic nie jest sztuką. 4. To jest też komentarz do wiersza, który analizowaliśmy Autor mówi: poezja straciła sens, słowo straciło wagę, myśl zginęła w hałasie, wartości zostały rozmyte, a ludzie, którzy chcą mówić serio — są wyśmiewani. To zdanie jest esencją jego frustracji. 5. Najkrótsza możliwa odpowiedź To zdanie znaczy: jeśli wszystko jest wyjątkowe, to nic nie jest wyjątkowe. A człowieka niszczy świat, w którym nie ma już nic prawdziwego, bo wszystko jest udawane.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...