pędziwiatr

[emil_grabicz]

myśli wplątane gdzieś we włosy
jak babie lato w oczeretach
tajemny podmuch niby-wiatru
roztańczył nagle jak poeta

barwną tonacją polnej łąki
porwał poezję wprost w ramiona
tańcząc strofami w pięciolinii
zamienił nuty w czułe słowa

zakręcił ziemią jak ruletką
zielenią lasów dmuchnął w świat
czerwienią maków się ukłonił
po co to zrobił? kto by zgadł

[Sylwester_Lasota]

Moim zdaniem, to jest bardzo udany utwór. Aż dziw, że jeszcze nikt nie pochwalił (albo objechał, w zależności od gustu :-))
Pozdrawiam.

[Waldemar Talar]

Wydaje mi się że pierwsza i ostatnia bez drugiej
to bardzo zwiewny wiersz.
Osobiście trzecia najbardziej przypadła .
Faktycznie zbyt mało tu zajrzało nas .
No ale to już sprawa gustu - prawda ?
pozd.

[Anna_Para]

Baaardzo! I mocno pod wpływem dobrej poezji Skamandra, może Leśmiana? Pozdrawiam.

[Oxyvia]

Bardzo mi się podoba, uwielbiam takie sentymentalne, melodyjne piosenki - to cały urok mowy i marzeń! Bardzo ładnie napisana wiosna czy też lato.
Emilu, zabieram Cię do ulubionych Autorów, bo jak na razie wszystkie Twoje wiersze mi się podobają.
Pozdrawiam.
Oxy.

[Judyt]

podoba się; J.

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

aż nagle mocno się zakręcił
tworząc ku niebu wielki lej
kradł ludziom wszystko ta jak leci
i cwaniak schował pośród kniei

i choć go wszyscy sobaczyli
on odpowiadał z dziką zwadą
ja pędziwiatr - jacy mili
teraz to ze mnie jest tornado

[Almare]

To jest bardziej ciepłowiaterek, zefirek, powiew, tak to widzę.
Pędziwiatr zaś to:


Jakby muzyk szalony
przejął niebieski batut -
wyrwał z ręki banknoty
lichwiarzowi na targu,
konarem rzucił w audi
proboszcza i pastora
a dziewuchom w parafii
sukienki poturbował!

Wreszcie dopadł żebraka
na przykościelnych schodach
i... zawył zrozpaczony
bo nie miał za co złapać.


autor: Boski Kalosz.

[Sylwester_Lasota]

A na końcu chyba powinien być pytajnik? Ale to wtedy z interpunkcją. A jeśli bez, to tego wcześniej też nie powinno być.