Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

opadły zmęczone powieki
jak liście na wrzosowisko
w mózgu rodzi się poezja
kreując rzeczywistość

myśli kłębią się w koło
ciemność okryła światłość
szary pył z nich pozostał
i strzępy porwanych słów

amnezja wszystko zatopi
w zakamarkach umysłu
na pocieszenie zostaną
liryczne kryształowe łzy

Opublikowano

Krysiu czasami mam tak , że rym wpada przez przypadek, albo jak go nie ma to kiepsko się czyta, czyli załamuje się rytm i nie mogę znależć równoważni, ale jeżeli chcesz zmienić to nie ma sprawy, gdyż ja już nie podołam temu wyzwaniu.

dziękuję za odwiedziny i sugestie

13

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



co zauważyłem czytając Twoje wiersze, że poezja jest częścią nie tylko twojego życia ale Ciebie samego a potwierdzają to Twoje komentarze - z nich też wiem że masz urwanie głowy z klawiaturą stąd podejrzewam wkradła się literówka "która kreuje rzeczywistość
chyba że pogubiłem sens
1 czy poezja kreuje rzeczywistość? - wtedy może 3w: w mózgu rodzi się poezja
2 czy poezję kreuje rzeczywistość?

sorki za zamieszanie

szacuneczek
Opublikowano
zmęczone powieki
opadają jak liście
mózg rodzi poezję
kreując rzeczywistość

kłebek myśli i ciemność
okrywa światło
tylko szary pył po nich
oraz strzepy słów

zatopi amnezja
w zakamarkach umysłu
pociechą kryształowe
liryczne łzy


sorry 13!
nie bierz tego pod uwagę...wiersz mi się podoba,
więc za Twoim przyzwoleniem troszkę z nim...
hehe..."pohasałam" :)))

pozdrówki na dobry dzień :)
Krysia
Opublikowano

Pablo miło Cię gościć

Myślałem nad 3 wersem i nawet już chciałem zmienić na taką formę jak Ty przedstawiłeś, ale jednak nie zmieniłem. Chyba formalnie to masz rację, ale nie ma tego złego. Z tym ,, kreuje" , to szukałem czasownika niedokonanego i wyuzdanego, a może zamiast roić myśleć itp można w myślach kreować świat sam nie wiem, ale tak mi podpowiada intuicja, gdyż pisząc nie sięgam po słowniki i leksykony.

serdecznie dziękuję za odwiedziny i cenne sugestie, gdyż zawsze je poważnie rozważam, a co kilka głów to nie jedna i można się wiele nauczyć i dużo zyskać z konkretnych komentarzy

serdecznie

13

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



a może tak jak proponuje Teresa
"mózg rodzi poezję
kreując rzeczywistość" (albo kreującą rzeczywistość)
wtedy zostanie zachowany Twój zamysł i poprawność

szacuneczek
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Poskromicielu witam Cię miło

teraz ogólnie myślę , że jest ok, ale rację miała Krysia i Pablo, gdyż czytasz już po zmianie ostatniego wersu 1 strofy, ale bardzo dziękuję za tak miły koment i za wpis pod wierszem.

Człowiek istota omylna , a dobre rady zawsze są w cenie

serdecznie

13
Opublikowano

Grażynko dziękuję za miły koment aż mnie uniosło z fotela przez tak sympatyczne słowa, które mnie zaskoczyły w pozytywnym kierunku obym tylko skrzydeł nie dostał
dzięki

cieplutko i serdecznie

13

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dziękuję Krysiu za pomoc, jak i Pablo i co ja bym bez Ciebie zrobił:):):)

Lubię Cię , gdyż zawsze można na Tobie polegać, miłej nocki i super weny życzę

serdecznie i cieplutko

13 ????????

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • A tak przy okazji:   Puść życie wolno, przestań nalegać. Przestań narzucać własne wybory. Życie jest większe niż ty - dzieciątko, zrobi co zechce, trochę pokory.   Przyjmij co idzie, choćby niechciane, bo nigdy nie wiesz co z drugiej strony góry - nie widać. Mapy też nie ma. Może tam stok jest nasłoneczniony?   Przyjmij co idzie, choćby niemiłe, nie wszystko musi mieć sens od razu. Zakręt na drodze, świat się odsłania, wiesz po co zmiana już z biegiem czasu.   Autor: beta_b   Styl i forma taka sama i stąd mój wniosek: niektórzy autorzy chodzą na praktyki poetyckie do jakichś mistrzów i należą do jakiegoś związku literatów.
    • Fiolka była tylko do połowy pełna. Lecz dla mnie to wystarczyło. Lazurowy, lekko błyszczący  w ciemni strychu proszek, wysypał się na przygotowaną szalę. Na drugiej z nich spoczywała już niewielka kupka czarno-szarego proszku  o lekkim zapachu spalenizny. Były to starte kości,  wyjęte nie tak dawno z pieca. Oczywiście, były one ludzkie, bo tylko ich można było użyć do tego obrzędu. Skład lazurowego proszku był tajemnicą, miał on jednak tą jedną szczególnie istotną alchemicznie cechę. Przywracał do życia,  lub mógł to życie nadawać. Prawdziwie boski i potężny wynalazek. Szalę wagi równoważyły się idealnie. Porównałem je jeszcze,  mrużąc jedno oko  i pochylając się nisko nad blatem stołu. Były idealnie równe. Doskonała precyzja i równowaga. Rzuciłem pod nosem,  patrząc na osobliwe i ciche audytorium zebrane na krzesłach wokół stołu. Swojej rodziny  nigdy nie mogłem nazwać  prawdziwą rodziną.  Nie było w niej miejsca  na miłość, bliskość, szczerość czy czułość. Były tylko kłótnie, bijatyki, alkohol  i pijackie bredzenia. Musiałem zawsze bawić się  w bezpieczny azyl domu  wraz z moimi drogimi przyjaciółmi  których jednakowoż również nie miałem. Wymyśliłem ich sobie jednak. Od cech wyglądu, głosu  po maniery i status społeczny. Zaczęto ze mnie szydzić  i nazywać szaleńcem. Gdy szedłem rozmawiając głośno  z kimś u swego boku,  kogo nikt inny dostrzec nie był w stanie. A ja naprawdę ich słyszałem i widziałem. Śmialiśmy się, bawiliśmy się,  czasem nawet kłóciliśmy. Było ich wielu. Zawsze co najmniej kilku  chciało spędzać ze mną czas. Pewnego dnia, większość z nich. Zapragnęła być widzialna. Weszli w moje maskotki. Niestety jedynie na tyle  by mówić z ich wnętrza a nie przez nie. Wtedy szykany  na moją osobę trochę przycichły. Rozmawiałem z maskotkami a nie duchami. Byli tacy co potrafili to już jakoś przełknąć. Tłumaczyli to wybujałą wyobraźnią, odrzuceniem, odosobnieniem,  chorobą umysłową, potrzebą zauważenia. A ja przecież doskonale wiedziałem  co widzę i słyszę. Moi pluszowi przyjaciele, wędrowali za mną krok w krok. Przez lata szkoły, uniwersytetu  i początki pracy grabarza. Bo mimo głowy uczonej w zakresie medycyny, uznano ją także jako  kompletnie szaloną i pomyloną. Zakazano mi praktyki  i zesłano na pewną śmierć w głodu  na stopień miejskiego grabarza. Wtedy to z medyka stałem się alchemikiem  a z niego już o krok do geniusza. I dziś miałem potwierdzić ten geniusz. Przyjaciele siedzieli wygodnie wokół stołu. Ich kolorowe futerka, były niczym lampiony  rozświetlone w mroku strychu. Oczy z koralików, szkiełek lub guzików. Nosy z pereł, kamyków  lub zapasowych skarpetek. Jednemu brakowało pół uszka, innemu złamano nóżkę  lub przetrzepano porządnie rączkę,  zwisającą bezwładnie wzdłuż ciała. Mieli blizny po rozcięciach,  przypaleniach czy bójkach. Każdy miał swoje imię i nazwisko  a także wywód zaszczytnego pochodzenia. Nikt nie czuł się inny, gorszy, biedniejszy. Wszyscy byli równi i cenni. W moich oczach. Ich stwórcy. Patrzyli jak wstaje biorąc do ręki wagę. Szalę lekko się zachybotały  lecz proch po obu stronach  pozostał nieruchomy,  jak gdyby zdawał sobie sprawę  z powagi chwili. Dopiero teraz czułem się naprawdę szalony. Szalenie wielki, nieograniczony i szczęśliwy. Oto jest dzień, czas i chwila, w której to spełniam Waszą  najskrytszą prośbę i fantazję przyjaciele. Będziecie żyć!  Ruszą Wasze serca, żyły oraz usta! Śmierć tych których kości mam tutaj, da Wam życie wieczne. Bo tylko przez śmierć jest ono możliwe. Więc zabiłem ich byście żyli. I mogli być mi wdzięczni za ten boski dar. Te prochy muszą połączyć się  na Waszych obliczach. Wtedy będę pierwszy po Bogu  a Wy będziecie dziećmi swego Boga. Ożyjcie dzieci! Rozsypałem prochy w ich zastygłe oblicza. Lecz ze środka dochodziły głosy, bym ich ożywił, pozwolił trwać,  dał im wieczność na własność. Świece pogasły i zapadła grobowa ciemność. Zniknęli mi z oczu. Słyszałem tylko  ciche stękania, jęki i okrzyki. Coś spadło lekko na podłogę, coś szurało, ciche, szybkie kroki. Chichot i jakby zgrzyt kości. A może szczęk zębów? Zapaliłem świecę,  ledwo odnajdując w mroku zapałkę. I zobaczyłem armię żywych istot o splugawionych śmiercią obliczach ludzkich. Armia żywych umarłych, budzącą swe pluszowe ciała do życia. Zombie pragnące ciała i krwi żywych. Ciała swego stwórcy. Zbliżały się do mnie. Z zakrwawionymi ustami, pianą i śliną na zębach. Grymasami zwierzęcego głodu. Próbowałem odgonić je światłem. Otoczyły mnie prędko  wypowiadając tylko jedno słowo. Stwórca. Jestem Waszym stwórcą  a Wy moim szaleństwem! Czułem ich ostre kły  wbijane w szyję, ręce i nogi. Obaliły mnie szybko. Zagryzły jak wściekłe psy. Zlizując krew z ciała i siebie nawzajem. Do jej ostatniej, słodkiej kropli.
    • @beta_bŁadnie, beto. Sylabiczny, ze średniówką, równy i z sensem - kupuję go i pozdrawiam :)
    • @Tomasz.OTomaszu, podszedłeś z humorem do tego wiersza.  Wiesz, jeśli się chwalisz - i tak nikt tego nie słucha. Jeśli sam o sobie - mówisz źle, to się dobrze sprzedaje - to takie moje motto życiowe :)
    • @EwelinaWawrzyniak I z syfu można coś wyczytać. Przeważnie to jest, czy dana osoba żyje dobrze, czy źle. Niektórzy lubią rozgardiasz, ale taki poukładany, w którym wszystko znajdą. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...