ale czyż to chodzi o zapomnienie

[Anna_M.]

ale czyż to chodzi o zapomnienie

wydmuchując szereg spalonych
ludzi nie ma
rozmów nie ma

tylko czasy miejsca książki myśli
pozostałości się rozcieńczają
a głosy zmieniają swoje barwy
pozostałości obrastają w mętną ciszę
a głosy cichną i cichną

ale czyż to chodzi o zapomnienie

jestem coraz czystsza i czystsza szsza
jestem prawie przezro-czysta
coraz więcej mnie we mnie
coraz mniej mnie w wodzie
i głosów coraz mniej

ale czyż to chodzi o zapomnienie

[Witold Marek]

Nie lepiej: "rozcieńczają się pozostałości"? I może mimo wszystko "czy" zamiast "czyż"? Ale nie upieram się aż tak.
"Szeregu spalonych" nie do końca rozumiem.

Kontemplacja własnego stanu i obrona-powątpiewanie w powierzchowne definiowanie go jako "zapomnienie".

"Czystsza i czystsza szsza"... Całe to onomatopeiczne, lingwistyczne oddanie zmian zachodzących w świadomości podmiotu lirycznego - udane.
A jeśli to nie chodzi o zapomnienie, to o co -? Strach pomyśleć :)
Wciągające, pozdrawiam.
[sub]Tekst był edytowany przez Witold Marek dnia 30-07-2004 15:33.[/sub]

[Aleksandra Anna]

Podoba mi się. Jest w nim coś co skłoniło mnie do gruntownego wczytania się. Ten wiersz dźwięczy w głowie. Na ogół nie lubię powtórzeń, jednak "ale czyż to chodzi o zapomnienie" wydaje mi się świetnie wplecione pomiędzy strofy. Generalnie +. Pozdrawiam.

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"Rozcieńczają się pozostałości" - może faktycznie lepiej, ale przy "czyż" pozostanę :) tak jakoś mi bardziej pasuje.
"szereg spalonych" - nie będę mówić do końca, ale zaznaczę, że wiąże się to z ludźmi z następnego wersu (coś w rodzaju - "spaleni" ludzie; niedosłownie oczywiście).
Dziękuję bardzo za opinię.Pozdrawiam.