Epitafium dla kobiety

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jednak nie. Twoje spojrzenie nie jest ostatecznym i tak jak powyżej wciąż widzi kobietę
wiele milionów ludzi. a skoro tak, obraz jest prawdziwy także w oderwaniu od innych.
nasza kultura czy religia nie są wykładnikami jedynie słusznej wizji i nie mogą być podstawą
do zaprzeczenia czegoś, co istnieje niezależnie od nich.

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jednak nie. Twoje spojrzenie nie jest ostatecznym i tak jak powyżej wciąż widzi kobietę
wiele milionów ludzi. a skoro tak, obraz jest prawdziwy także w oderwaniu od innych.
nasza kultura czy religia nie są wykładnikami jedynie słusznej wizji i nie mogą być podstawą
do zaprzeczenia czegoś, co istnieje niezależnie od nich.
zacytuję jeszcze może wiersz Tristana Corbiere (1845-1875) w którym podchodzi w sposób
karygodny nie tylko do kobiety ale i samej miłości. jak widać, pokazywanie czegoś w krzywym
zwierciadle jest zabiegiem starym, co nie przeszkodziło aby znalazł się w tomiku "wierszy o miłości":

Do mojej myszatej klaczy

Bez ostróg jedźmy i bez bata,
Prawda, moja kochanko myszata?
Można poganiać w ten sposób krowę,
Ale nie takie kochanki rasowe.

Wędzidła w żeby ci nie włożę:
Kocham cię! dość, że dotknę udem.
Bez siodła i strzemienia: może
Z lekka cię tylko szturchnę butem
W stalową, nerwową nogę.
Ja nie kawalerzysta... W drogę!

Hurra! pędzimy, aż się kurzy!
Twarz moja w grzywie się zanurzy,
Ręce me szyję ci oplotły.
Hurra! teraz przez żywopłoty!

Hurra! teraz przed tobą i mną
Bariera... i poniosłaś mnie znów!
Hurra!... już poza nami rów...
I przez głowę! Kobieto... no!!

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

aby pokazać kobietę rozebraną do kości, bezduszną jak była za życia
więc nic nie wartą dla nikogo - bez jej duszy odejdzie nawet Diabeł bo nigdy jej nie było.
aha, kobieta nie musi oznaczać wszystkich kobiet jakie kiedykolwiek istniały,
podobno jak słowo człowiek odmienia się w istocie na miliardy przypadków.

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

odpisałem post powyżej, widocznie nie zauważyłaś

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

aby pokazać kobietę rozebraną do kości, bezduszną jak była za życia
więc nic nie wartą dla nikogo - bez jej duszy odejdzie nawet Diabeł bo nigdy jej nie było.
aha, kobieta nie musi oznaczać wszystkich kobiet jakie kiedykolwiek istniały,
podobno jak słowo człowiek odmienia się w istocie na miliardy przypadków.

tak, on sie broni tylko w zbiorze w takim razie, wg nie, inaczej, jeśli stoi pojedynczo, staje się płaskim i jednostronnym wyznacznikiem widzenia. już nie przyłażę pod ten wiersz, Wstrentny, wiec zasyłam czułki, machadła i dzięku za łyżkę soku malinowego pośmiertnie ;))

kłaniam :))
ten wiersz nie miał wznosić na wyżyny. nieraz wiersze są bardziej odbiciem jakiegoś nastroju
niż samych myśli a co dopiero własnego poglądu na to co w wierszu.
dziękuję za wizytę i pozdrawiam soczyście pomalinowo :)

[Magda_Tara]

erotyk
nieerotyk
tęsknota
pożegnanie
modlitwa

i erotyk !!
:D
nie umarłeś !!!

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nareszcie jakaś przychylna recenzja :) aż chce się znów żyć!
no to robię sobie przerwę w martwym - dla Ciebie:


Rozpowieść

Jak zwykle w maju wyjechałem nad nieznane jezioro.
Wieczorem rozebrałem się do naga i popłynąłem na drugi brzeg.
Nie ma tam nic, nie powinno być bo w takich wypadkach
zostawiam wyobraźnię razem z koszulką z żorżety i bermudami
do kolan na liściach zwiędłej, obdartej bez reszty ze mnie gałęzi ciała.

Podobno zawsze gdy dopływałem do drugiego brzegu
kochała się na nich para trawiastych duszków
ale tym razem w trzech czwartych zamiarów złapała mnie burza
i to nie moja głowa była dla niej najwyżej położonym punktem.

Była nim myśl o tobie. Zwinięte pięści
dzikiej elektryczności uderzały dookoła
i każda próbowała dosięgnąć moich policzków
aż wreszcie zawróciłem nie osiągnąwszy drugiej strony jeziora.


A ty czekałaś. A ty stałaś na brzegu z czarnym aparatem
i po raz pierwszy na twoich zdjęciach wyszedłem wyraźnie
- wyszedłem aby już nigdy nie wrócić.

[Bernadetta1]

ja po tylu komentarzach napisze tylko ,że ciekawie byłoby zobaczyc Cię deklamujacego ten wiersz;):):)...i dodam ze przed płcia piekna z Krakowa nie byłoby zbyt łatwo;)szanowny Panie Wstretny przyjmujesz Wasc wyzwanie?;):)pozdrawiam :)

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dla Ciebie wszystko :) a jako żem nie żyw proszę aby płeć niewieścia przyniosła
ze sobą porcelanowe talerzyki z naklejonymi nań literkami alfabetu prócz litery L bo
mnie przerosła za życia. resztę będę układał po zgaszeniu świateł bom bardziej nieśmiały,
niż martwy i deklamując nawet pośmiertnie bisował:



L

Moje ciało jak wahadło
a to w tę to w tamtą stronę
kiwało się nim upadło
rozdzierając nocy zasłonę.

I co? - i nie ma Boga!
angelologii jest żal
i ciebie moja droga
co wierzyłaś w teo Baj.

Tutaj proboszcz Ambroży
ten co umarł przed rokiem
przechadza się na obroży
z nisko spuszczonym wzrokiem.

Bo co? Bo nie ma Boga!
angelologii jest żal
i ciebie moja droga
co wierzyłaś w teo Baj.

Tu twój nieboszczyk tato
żarliwy chrześcijanin
jest porą roku jak lato
a lato jest tu do bani.

Bo jak to? - nie ma Boga!
angelologii jest żal
i ciebie moja droga
co wierzyłaś w teo Baj.

Tu nawet rzygać się nie chce
choć spiłem wszystkie wina
i strasznie szkoda mi cię
że się bez przerwy modliłaś.

Bo co? - bo nie ma Boga!
angelologii jest żal
i ciebie moja droga
co wierzyłaś w teo Baj.

[Magda_Tara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nareszcie jakaś przychylna recenzja :) aż chce się znów żyć!
no to robię sobie przerwę w martwym - dla Ciebie:


Rozpowieść

Jak zwykle w maju wyjechałem nad nieznane jezioro.
Wieczorem rozebrałem się do naga i popłynąłem na drugi brzeg.
Nie ma tam nic, nie powinno być bo w takich wypadkach
zostawiam wyobraźnię razem z koszulką z żorżety i bermudami
do kolan na liściach zwiędłej, obdartej bez reszty ze mnie gałęzi ciała.

Podobno zawsze gdy dopływałem do drugiego brzegu
kochała się na nich para trawiastych duszków
ale tym razem w trzech czwartych zamiarów złapała mnie burza
i to nie moja głowa była dla niej najwyżej położonym punktem.

Była nim myśl o tobie. Zwinięte pięści
dzikiej elektryczności uderzały dookoła
i każda próbowała dosięgnąć moich policzków
aż wreszcie zawróciłem nie osiągnąwszy drugiej strony jeziora.


A ty czekałaś. A ty stałaś na brzegu z czarnym aparatem
i po raz pierwszy na twoich zdjęciach wyszedłem wyraźnie
- wyszedłem aby już nigdy nie wrócić.



:))
a pamiętasz, jak wiało ???

nie ma cię wśród fal
na zdjęciach
nie ma cię "wyraźnie",
choć aparat wysokiej klasy-automatic!!
:(
wyszedłeś definitywnie !

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

raczej wszedłem. ale pamiętam jak było na zewnątrz, czułem jak upływa czas
i cieszyłem się co dzień że zostało mi o dzień mniej życia...




Łąki kwitnące a sady pełne drzew;
przed domem kwiaty jednostronnie piękne,
to znaczy takie - co cieszą poetę,
i słońce, ponieważ zimą słońca pragnie -
pisze, i lekką ręką zamyka wiersz.

Zamyka wiersz, a w wierszu leje się krew
i o przetrwanie ze zwierzem walczy zwierz
głodny - Poeta zapomniał dać mu jeść:
krew! (jedenaście razy: krew!).

Las cofnął się pod naporem stalówki
i tam, gdzie mogły rosnąć zwykłe sosny
kwitnie łąka, na łące mleczne krówki...
życie po myśli! Poeta? - radosny
(bo: krew? krew? krew? i trzy razy: krew?)
a ponad jego wymyślonym domkiem
chciałby się w księżyc wbić siarczysty sopel -
tymczasem świeci wciąż majowe słońce
i mój ty boże... literacki boże:
on też nie może, nie może, nie może...
i bez jest jak krew (i sześć razy: krew).



Poeci są bez serc, bez ducha - szkieletem swych wymyślonych ludów...
Napisze taki wiersz o księżycu i kropka, koniec (przeciwieństwo
koniec, kropka). A przecież w wierszu księżyc był w pełni
i takim już pozostał na zawsze. Poeta powinien z czasem wrócić
do swojego wiersza i zmienić księżyc w pełni na półksiężyc.
W tym samym wierszu zakochana dziewczyna z Krakowa wzdycha nocą
tęskniąc za swoim ukochanym marynarzem z Piotrkowa Trybunalskiego
przebywającym obecnie na Morzu Karaibskim.
I co z tego? - Autor skończył wiersz, księżyc pozostał cały czas w pełni
a ona do końca wierszowanego świata wzdycha do chłopca.
Nie dostaje okresu bo nie ma księżyca i w końcu myśli,
że jest z marynarzem w ciąży. Poszłaby do ginekologa
ale oczywiście Autor go nie przewidział i nie napisał
choćby w postscriptum, więc jest coraz bardziej zaniepokojona.
Mija miesiąc, drugi i trzeci, mijają lata a ona nie ma okresu
ani nie rodzi. Mija wieczność a jej chłopiec wciąż nie wraca
z Karaibów choć w wierszu obiecał, że za pół roku do niej wróci
z pękiem świeżych bananów. Może znalazł sobie inną?
Zapomniał o niej bo od stu lat już do niej nie pisze
w tym wierszu na po.ółkłej k.rtce gdzieś na dnie szuflady?
Dziewczyna umiera z niepokoju i tęsknoty ale przecież
nie może umrzeć bo Autor nawet i o tym nie pomyślał,
że podmiot liryczny chciałby kiedyś umrzeć tak samo
jak i on sam umarł już wiele lat temu.
A skoro jego czas się zatrzymał, tym bardziej nic tu już
więcej się nie wydarzy, nic nie zmieni więc i ona chce
w końcu odebrać sobie życie. Ba.. sobie - jak, skoro jest
własnością Poety a ten już od dawna nie żyje?

Ech, dziewczyno z wiersza, gdyby cię tak wcześniej przeczytał -
zmieniłbym zakończenie, uśmiercił marynarza z Piotrkowa Trybunalskiego
lub przynajmniej wniósł w twój świat motyla, świeży powiew
wiatru, zakorkowaną butelkę znalezioną o świcie na plaży z karteczką
której już nie dasz rady odczytać, ale będziesz wiedziała, że to ode mnie...
Tylko ja piłbym tanie wina na Morzu Karaibskim, tylko ja,
mimo tego że strasznie cię kocham w tym wierszu byłem
kiedyś na jego zewnątrz.

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dla Ciebie wszystko :) a jako żem nie żyw proszę aby płeć niewieścia przyniosła
ze sobą porcelanowe talerzyki z naklejonymi nań literkami alfabetu prócz litery L bo
mnie przerosła za życia. resztę będę układał po zgaszeniu świateł bom bardziej nieśmiały,
niż martwy i deklamując nawet pośmiertnie bisował:



L

Moje ciało jak wahadło
a to w tę to w tamtą stronę
kiwało się nim upadło
rozdzierając nocy zasłonę.

I co? - i nie ma Boga!
angelologii jest żal
i ciebie moja droga
co wierzyłaś w teo Baj.

Tutaj proboszcz Ambroży
ten co umarł przed rokiem
przechadza się na obroży
z nisko spuszczonym wzrokiem.

Bo co? Bo nie ma Boga!
angelologii jest żal
i ciebie moja droga
co wierzyłaś w teo Baj.

Tu twój nieboszczyk tato
żarliwy chrześcijanin
jest porą roku jak lato
a lato jest tu do bani.

Bo jak to? - nie ma Boga!
angelologii jest żal
i ciebie moja droga
co wierzyłaś w teo Baj.

Tu nawet rzygać się nie chce
choć spiłem wszystkie wina
i strasznie szkoda mi cię
że się bez przerwy modliłaś.

Bo co? - bo nie ma Boga!
angelologii jest żal
i ciebie moja droga
co wierzyłaś w teo Baj.



wspaniałomyslnie sie godzę na deklamowanie po ciemku;)moze nawet w ducha uwierze:)pod warunkim ze bedzie sypał takimi wierszami z rękawa;)tylko czy aby on ubrany sie zjawi??:):)

[Magda_Tara]

"Ech, dziewczyno z wiersza, gdyby cię tak wcześniej przeczytał -
zmieniłbym zakończenie, uśmiercił marynarza z Piotrkowa Trybunalskiego
lub przynajmniej wniósł w twój świat motyla, świeży powiew
wiatru, zakorkowaną butelkę znalezioną o świcie na plaży z karteczką
której już nie dasz rady odczytać, ale będziesz wiedziała, że to ode mnie...
Tylko ja piłbym tanie wina na Morzu Karaibskim, tylko ja,
mimo tego że strasznie cię kocham w tym wierszu byłem
kiedyś na jego zewnątrz"

:))
nie wychodź na zewnątrz, Poeto
bądź w wierszach,
a "dziewczyna z wiersza" w końcu uwierzy,
że "zewnątrz".... nie ma.
:))
płyń, płyń, nie ustawaj
:))

[Alicja_Wysocka]

Chapeaux bas!

:)

[M._Krzywak]

Ja mam inny problem - nie widzę powodu do gniewu - wiersz jak wiersz. Tekst przekazuje pewną myśl, i od tego on jest - czy taki, czy siaki, jakoś się dostosować doń trzeba. A czy on ubliża kobiecie? Nie sądzę, ponieważ raczej widzę tutaj żal peela (mężczyzny), a żal jak żal - może być i wulgarny. Wiersz na pewno dobrze jest napisany i to jest zaleta, ale nie widzę też tutaj zbytniej, przesadzonej agresji. Gdzieś tam penis pojawia się, żeby zaniknąć i tyle...
;)

[adolf]

Długo myslałem co napisac. Bo sonet jest rzeczywiście obrzydliwy. Początkowo też mnie zdziwiło to rozszerzenie tematu, że autor się nie patyczkował i użył ogólnego słowa kobieta, zamaist uszczególnić. To uogólnienie jest na pewno nieeleganckie, ohydne...i I właśnie wtedy doszełem do wniosku że o to chodzi. To ma być sonet zwierzęcy! :D Kobieta rozebrana do kości, człowiek rozebrany do swej zwierzęcości, którą skrywa pięknymi słówkami. Oto jest rentgen sonetów szekspira! Obdarte z płochej otoczki duchowej ukazują to co nią zasłaniamy... bo oto cała prawda o obydwuy płciach, nasza prawdzuiwa natura zakrzywiona pewnym rozwojem mózgu, wynalezieniem przez ewolucję osobowości. To ma być paskudne... czy może wcale nei jest... bo taka jest zwierzęcość która nas stworzyła?

pozdr

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

oj, bo ja jestem szalony... i naprawdę jestem gotów to zrobić! :)
pozdrawiam serdecznie.

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

i kto to mówi! jedna z moich najulubieńszych i tak dziś niespotykanie kobiecych Poetek :)
pięknie dziękuję i odkłaniam się.

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

otóż to! tu nie ma agresji, a jeśli to rodzi się ona dopiero w niektórych Czytelniczkach :)
np. podobne zgorszenie wywołał swojego czasu ten obraz Maneta:

h ttp://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Edouard_Manet_024.jpg

gdzie kobieta również została potraktowana drugorzędnie, zupełnie jakby nie była kobietą
a rzeczą, przedmiotem, tematem do suchych rozważań podczas sjesty.
Manet rozebrał swoją kobietę z ciuszków, ja rozebrałem swoją z kości.
i wcale nie jest powiedziane,że Peelem jest mężczyzna czy w ogóle człowiek.
pięknie dziękuję i pozdrawiam :)

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jednak wyszczególniłem bo np. dla zakochanego człowieka, ale chyba i dla wszystkich innych,
słowo kobieta ma zawsze jakieś swoje: Imię. nie ma czegoś takiego w męskiej psychice
jak "kobieta" tylko zawsze kojarzy mu się ona się z kimś, kto wywarł wpływ na jego życie.
czy w każdym przypadku musi to być chodzący ideał? pustynia, piach, kości, czyli coś
co dzieje się po latach i powiedzmy patrzący na to mężczyzna już teraz sucho (jak piasek),
rzeczowo podsumowujący tą, którą tak kiedyś kochał.
a skoro jego miłość odeszła tak jak i jej dusza do pana Boga
czy też zabrał ją Szatan - równie bezdusznie podlicza to wszystko za co właściwie ją kochał.
i co się okazuje? że tak naprawdę za nic, a skoro kochał NIC to i sam śmieje się dziś z siebie ironicznie.
masz rację, że to takie podsumowanie sonetów Szekspira. czy tak naprawdę nie chodzi
w nich tylko o jedno? gdyby rozebrać ich treść do kości to zostanie nam... miednica ;)
z jadowitym skorpionem w środku, gotowym jeszcze ukąsić po śmierci tej która kiedyś kochaliśmy. jak wspomnienia o niej.
dziękuję Ci pięknie Adolfie i pozdrawiam :)