Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


jednak nie. Twoje spojrzenie nie jest ostatecznym i tak jak powyżej wciąż widzi kobietę
wiele milionów ludzi. a skoro tak, obraz jest prawdziwy także w oderwaniu od innych.
nasza kultura czy religia nie są wykładnikami jedynie słusznej wizji i nie mogą być podstawą
do zaprzeczenia czegoś, co istnieje niezależnie od nich.
  • Odpowiedzi 47
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


jednak nie. Twoje spojrzenie nie jest ostatecznym i tak jak powyżej wciąż widzi kobietę
wiele milionów ludzi. a skoro tak, obraz jest prawdziwy także w oderwaniu od innych.
nasza kultura czy religia nie są wykładnikami jedynie słusznej wizji i nie mogą być podstawą
do zaprzeczenia czegoś, co istnieje niezależnie od nich.
zacytuję jeszcze może wiersz Tristana Corbiere (1845-1875) w którym podchodzi w sposób
karygodny nie tylko do kobiety ale i samej miłości. jak widać, pokazywanie czegoś w krzywym
zwierciadle jest zabiegiem starym, co nie przeszkodziło aby znalazł się w tomiku "wierszy o miłości":

Do mojej myszatej klaczy

Bez ostróg jedźmy i bez bata,
Prawda, moja kochanko myszata?
Można poganiać w ten sposób krowę,
Ale nie takie kochanki rasowe.

Wędzidła w żeby ci nie włożę:
Kocham cię! dość, że dotknę udem.
Bez siodła i strzemienia: może
Z lekka cię tylko szturchnę butem
W stalową, nerwową nogę.
Ja nie kawalerzysta... W drogę!

Hurra! pędzimy, aż się kurzy!
Twarz moja w grzywie się zanurzy,
Ręce me szyję ci oplotły.
Hurra! teraz przez żywopłoty!

Hurra! teraz przed tobą i mną
Bariera... i poniosłaś mnie znów!
Hurra!... już poza nami rów...
I przez głowę! Kobieto... no!!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


aby pokazać kobietę rozebraną do kości, bezduszną jak była za życia
więc nic nie wartą dla nikogo - bez jej duszy odejdzie nawet Diabeł bo nigdy jej nie było.
aha, kobieta nie musi oznaczać wszystkich kobiet jakie kiedykolwiek istniały,
podobno jak słowo człowiek odmienia się w istocie na miliardy przypadków.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


aby pokazać kobietę rozebraną do kości, bezduszną jak była za życia
więc nic nie wartą dla nikogo - bez jej duszy odejdzie nawet Diabeł bo nigdy jej nie było.
aha, kobieta nie musi oznaczać wszystkich kobiet jakie kiedykolwiek istniały,
podobno jak słowo człowiek odmienia się w istocie na miliardy przypadków.

tak, on sie broni tylko w zbiorze w takim razie, wg nie, inaczej, jeśli stoi pojedynczo, staje się płaskim i jednostronnym wyznacznikiem widzenia. już nie przyłażę pod ten wiersz, Wstrentny, wiec zasyłam czułki, machadła i dzięku za łyżkę soku malinowego pośmiertnie ;))

kłaniam :))
ten wiersz nie miał wznosić na wyżyny. nieraz wiersze są bardziej odbiciem jakiegoś nastroju
niż samych myśli a co dopiero własnego poglądu na to co w wierszu.
dziękuję za wizytę i pozdrawiam soczyście pomalinowo :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


nareszcie jakaś przychylna recenzja :) aż chce się znów żyć!
no to robię sobie przerwę w martwym - dla Ciebie:


Rozpowieść

Jak zwykle w maju wyjechałem nad nieznane jezioro.
Wieczorem rozebrałem się do naga i popłynąłem na drugi brzeg.
Nie ma tam nic, nie powinno być bo w takich wypadkach
zostawiam wyobraźnię razem z koszulką z żorżety i bermudami
do kolan na liściach zwiędłej, obdartej bez reszty ze mnie gałęzi ciała.

Podobno zawsze gdy dopływałem do drugiego brzegu
kochała się na nich para trawiastych duszków
ale tym razem w trzech czwartych zamiarów złapała mnie burza
i to nie moja głowa była dla niej najwyżej położonym punktem.

Była nim myśl o tobie. Zwinięte pięści
dzikiej elektryczności uderzały dookoła
i każda próbowała dosięgnąć moich policzków
aż wreszcie zawróciłem nie osiągnąwszy drugiej strony jeziora.


A ty czekałaś. A ty stałaś na brzegu z czarnym aparatem
i po raz pierwszy na twoich zdjęciach wyszedłem wyraźnie
- wyszedłem aby już nigdy nie wrócić.

Opublikowano

ja po tylu komentarzach napisze tylko ,że ciekawie byłoby zobaczyc Cię deklamujacego ten wiersz;):):)...i dodam ze przed płcia piekna z Krakowa nie byłoby zbyt łatwo;)szanowny Panie Wstretny przyjmujesz Wasc wyzwanie?;):)pozdrawiam :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dla Ciebie wszystko :) a jako żem nie żyw proszę aby płeć niewieścia przyniosła
ze sobą porcelanowe talerzyki z naklejonymi nań literkami alfabetu prócz litery L bo
mnie przerosła za życia. resztę będę układał po zgaszeniu świateł bom bardziej nieśmiały,
niż martwy i deklamując nawet pośmiertnie bisował:



L

Moje ciało jak wahadło
a to w tę to w tamtą stronę
kiwało się nim upadło
rozdzierając nocy zasłonę.

I co? - i nie ma Boga!
angelologii jest żal
i ciebie moja droga
co wierzyłaś w teo Baj.

Tutaj proboszcz Ambroży
ten co umarł przed rokiem
przechadza się na obroży
z nisko spuszczonym wzrokiem.

Bo co? Bo nie ma Boga!
angelologii jest żal
i ciebie moja droga
co wierzyłaś w teo Baj.

Tu twój nieboszczyk tato
żarliwy chrześcijanin
jest porą roku jak lato
a lato jest tu do bani.

Bo jak to? - nie ma Boga!
angelologii jest żal
i ciebie moja droga
co wierzyłaś w teo Baj.

Tu nawet rzygać się nie chce
choć spiłem wszystkie wina
i strasznie szkoda mi cię
że się bez przerwy modliłaś.

Bo co? - bo nie ma Boga!
angelologii jest żal
i ciebie moja droga
co wierzyłaś w teo Baj.


Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


nareszcie jakaś przychylna recenzja :) aż chce się znów żyć!
no to robię sobie przerwę w martwym - dla Ciebie:


Rozpowieść

Jak zwykle w maju wyjechałem nad nieznane jezioro.
Wieczorem rozebrałem się do naga i popłynąłem na drugi brzeg.
Nie ma tam nic, nie powinno być bo w takich wypadkach
zostawiam wyobraźnię razem z koszulką z żorżety i bermudami
do kolan na liściach zwiędłej, obdartej bez reszty ze mnie gałęzi ciała.

Podobno zawsze gdy dopływałem do drugiego brzegu
kochała się na nich para trawiastych duszków
ale tym razem w trzech czwartych zamiarów złapała mnie burza
i to nie moja głowa była dla niej najwyżej położonym punktem.

Była nim myśl o tobie. Zwinięte pięści
dzikiej elektryczności uderzały dookoła
i każda próbowała dosięgnąć moich policzków
aż wreszcie zawróciłem nie osiągnąwszy drugiej strony jeziora.


A ty czekałaś. A ty stałaś na brzegu z czarnym aparatem
i po raz pierwszy na twoich zdjęciach wyszedłem wyraźnie
- wyszedłem aby już nigdy nie wrócić.



:))
a pamiętasz, jak wiało ???

nie ma cię wśród fal
na zdjęciach
nie ma cię "wyraźnie",
choć aparat wysokiej klasy-automatic!!
:(
wyszedłeś definitywnie !
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


raczej wszedłem. ale pamiętam jak było na zewnątrz, czułem jak upływa czas
i cieszyłem się co dzień że zostało mi o dzień mniej życia...




Łąki kwitnące a sady pełne drzew;
przed domem kwiaty jednostronnie piękne,
to znaczy takie - co cieszą poetę,
i słońce, ponieważ zimą słońca pragnie -
pisze, i lekką ręką zamyka wiersz.

Zamyka wiersz, a w wierszu leje się krew
i o przetrwanie ze zwierzem walczy zwierz
głodny - Poeta zapomniał dać mu jeść:
krew! (jedenaście razy: krew!).

Las cofnął się pod naporem stalówki
i tam, gdzie mogły rosnąć zwykłe sosny
kwitnie łąka, na łące mleczne krówki...
życie po myśli! Poeta? - radosny
(bo: krew? krew? krew? i trzy razy: krew?)
a ponad jego wymyślonym domkiem
chciałby się w księżyc wbić siarczysty sopel -
tymczasem świeci wciąż majowe słońce
i mój ty boże... literacki boże:
on też nie może, nie może, nie może...
i bez jest jak krew (i sześć razy: krew).



Poeci są bez serc, bez ducha - szkieletem swych wymyślonych ludów...
Napisze taki wiersz o księżycu i kropka, koniec (przeciwieństwo
koniec, kropka). A przecież w wierszu księżyc był w pełni
i takim już pozostał na zawsze. Poeta powinien z czasem wrócić
do swojego wiersza i zmienić księżyc w pełni na półksiężyc.
W tym samym wierszu zakochana dziewczyna z Krakowa wzdycha nocą
tęskniąc za swoim ukochanym marynarzem z Piotrkowa Trybunalskiego
przebywającym obecnie na Morzu Karaibskim.
I co z tego? - Autor skończył wiersz, księżyc pozostał cały czas w pełni
a ona do końca wierszowanego świata wzdycha do chłopca.
Nie dostaje okresu bo nie ma księżyca i w końcu myśli,
że jest z marynarzem w ciąży. Poszłaby do ginekologa
ale oczywiście Autor go nie przewidział i nie napisał
choćby w postscriptum, więc jest coraz bardziej zaniepokojona.
Mija miesiąc, drugi i trzeci, mijają lata a ona nie ma okresu
ani nie rodzi. Mija wieczność a jej chłopiec wciąż nie wraca
z Karaibów choć w wierszu obiecał, że za pół roku do niej wróci
z pękiem świeżych bananów. Może znalazł sobie inną?
Zapomniał o niej bo od stu lat już do niej nie pisze
w tym wierszu na po.ółkłej k.rtce gdzieś na dnie szuflady?
Dziewczyna umiera z niepokoju i tęsknoty ale przecież
nie może umrzeć bo Autor nawet i o tym nie pomyślał,
że podmiot liryczny chciałby kiedyś umrzeć tak samo
jak i on sam umarł już wiele lat temu.
A skoro jego czas się zatrzymał, tym bardziej nic tu już
więcej się nie wydarzy, nic nie zmieni więc i ona chce
w końcu odebrać sobie życie. Ba.. sobie - jak, skoro jest
własnością Poety a ten już od dawna nie żyje?

Ech, dziewczyno z wiersza, gdyby cię tak wcześniej przeczytał -
zmieniłbym zakończenie, uśmiercił marynarza z Piotrkowa Trybunalskiego
lub przynajmniej wniósł w twój świat motyla, świeży powiew
wiatru, zakorkowaną butelkę znalezioną o świcie na plaży z karteczką
której już nie dasz rady odczytać, ale będziesz wiedziała, że to ode mnie...
Tylko ja piłbym tanie wina na Morzu Karaibskim, tylko ja,
mimo tego że strasznie cię kocham w tym wierszu byłem
kiedyś na jego zewnątrz.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dla Ciebie wszystko :) a jako żem nie żyw proszę aby płeć niewieścia przyniosła
ze sobą porcelanowe talerzyki z naklejonymi nań literkami alfabetu prócz litery L bo
mnie przerosła za życia. resztę będę układał po zgaszeniu świateł bom bardziej nieśmiały,
niż martwy i deklamując nawet pośmiertnie bisował:



L

Moje ciało jak wahadło
a to w tę to w tamtą stronę
kiwało się nim upadło
rozdzierając nocy zasłonę.

I co? - i nie ma Boga!
angelologii jest żal
i ciebie moja droga
co wierzyłaś w teo Baj.

Tutaj proboszcz Ambroży
ten co umarł przed rokiem
przechadza się na obroży
z nisko spuszczonym wzrokiem.

Bo co? Bo nie ma Boga!
angelologii jest żal
i ciebie moja droga
co wierzyłaś w teo Baj.

Tu twój nieboszczyk tato
żarliwy chrześcijanin
jest porą roku jak lato
a lato jest tu do bani.

Bo jak to? - nie ma Boga!
angelologii jest żal
i ciebie moja droga
co wierzyłaś w teo Baj.

Tu nawet rzygać się nie chce
choć spiłem wszystkie wina
i strasznie szkoda mi cię
że się bez przerwy modliłaś.

Bo co? - bo nie ma Boga!
angelologii jest żal
i ciebie moja droga
co wierzyłaś w teo Baj.



wspaniałomyslnie sie godzę na deklamowanie po ciemku;)moze nawet w ducha uwierze:)pod warunkim ze bedzie sypał takimi wierszami z rękawa;)tylko czy aby on ubrany sie zjawi??:):)
Opublikowano

"Ech, dziewczyno z wiersza, gdyby cię tak wcześniej przeczytał -
zmieniłbym zakończenie, uśmiercił marynarza z Piotrkowa Trybunalskiego
lub przynajmniej wniósł w twój świat motyla, świeży powiew
wiatru, zakorkowaną butelkę znalezioną o świcie na plaży z karteczką
której już nie dasz rady odczytać, ale będziesz wiedziała, że to ode mnie...
Tylko ja piłbym tanie wina na Morzu Karaibskim, tylko ja,
mimo tego że strasznie cię kocham w tym wierszu byłem
kiedyś na jego zewnątrz"

:))
nie wychodź na zewnątrz, Poeto
bądź w wierszach,
a "dziewczyna z wiersza" w końcu uwierzy,
że "zewnątrz".... nie ma.
:))
płyń, płyń, nie ustawaj
:))

Opublikowano

Ja mam inny problem - nie widzę powodu do gniewu - wiersz jak wiersz. Tekst przekazuje pewną myśl, i od tego on jest - czy taki, czy siaki, jakoś się dostosować doń trzeba. A czy on ubliża kobiecie? Nie sądzę, ponieważ raczej widzę tutaj żal peela (mężczyzny), a żal jak żal - może być i wulgarny. Wiersz na pewno dobrze jest napisany i to jest zaleta, ale nie widzę też tutaj zbytniej, przesadzonej agresji. Gdzieś tam penis pojawia się, żeby zaniknąć i tyle...
;)

Opublikowano

Długo myslałem co napisac. Bo sonet jest rzeczywiście obrzydliwy. Początkowo też mnie zdziwiło to rozszerzenie tematu, że autor się nie patyczkował i użył ogólnego słowa kobieta, zamaist uszczególnić. To uogólnienie jest na pewno nieeleganckie, ohydne...i I właśnie wtedy doszełem do wniosku że o to chodzi. To ma być sonet zwierzęcy! :D Kobieta rozebrana do kości, człowiek rozebrany do swej zwierzęcości, którą skrywa pięknymi słówkami. Oto jest rentgen sonetów szekspira! Obdarte z płochej otoczki duchowej ukazują to co nią zasłaniamy... bo oto cała prawda o obydwuy płciach, nasza prawdzuiwa natura zakrzywiona pewnym rozwojem mózgu, wynalezieniem przez ewolucję osobowości. To ma być paskudne... czy może wcale nei jest... bo taka jest zwierzęcość która nas stworzyła?

pozdr

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


otóż to! tu nie ma agresji, a jeśli to rodzi się ona dopiero w niektórych Czytelniczkach :)
np. podobne zgorszenie wywołał swojego czasu ten obraz Maneta:

h ttp://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Edouard_Manet_024.jpg

gdzie kobieta również została potraktowana drugorzędnie, zupełnie jakby nie była kobietą
a rzeczą, przedmiotem, tematem do suchych rozważań podczas sjesty.
Manet rozebrał swoją kobietę z ciuszków, ja rozebrałem swoją z kości.
i wcale nie jest powiedziane,że Peelem jest mężczyzna czy w ogóle człowiek.
pięknie dziękuję i pozdrawiam :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


jednak wyszczególniłem bo np. dla zakochanego człowieka, ale chyba i dla wszystkich innych,
słowo kobieta ma zawsze jakieś swoje: Imię. nie ma czegoś takiego w męskiej psychice
jak "kobieta" tylko zawsze kojarzy mu się ona się z kimś, kto wywarł wpływ na jego życie.
czy w każdym przypadku musi to być chodzący ideał? pustynia, piach, kości, czyli coś
co dzieje się po latach i powiedzmy patrzący na to mężczyzna już teraz sucho (jak piasek),
rzeczowo podsumowujący tą, którą tak kiedyś kochał.
a skoro jego miłość odeszła tak jak i jej dusza do pana Boga
czy też zabrał ją Szatan - równie bezdusznie podlicza to wszystko za co właściwie ją kochał.
i co się okazuje? że tak naprawdę za nic, a skoro kochał NIC to i sam śmieje się dziś z siebie ironicznie.
masz rację, że to takie podsumowanie sonetów Szekspira. czy tak naprawdę nie chodzi
w nich tylko o jedno? gdyby rozebrać ich treść do kości to zostanie nam... miednica ;)
z jadowitym skorpionem w środku, gotowym jeszcze ukąsić po śmierci tej która kiedyś kochaliśmy. jak wspomnienia o niej.
dziękuję Ci pięknie Adolfie i pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Marek.zak1 zamierzam wydać zdaje się w Ridero czwartą książkę pt. O ironio ;)
    • @jjzielezinski   I wiem - co to jest kompromis, jednak: każdy kompromis musi mieć jakąś podstawę - oparcie i na jakiej podstawie chciałby pan zawiązać ze mną kompromis? Na podstawie dialogu? Człowiek, który ma przewagę Cielesną i Umysłową i Duchową miałby iść na kompromis tylko na podstawie dialogu?   To tak - jakby osoba bezdomna żądała kompromisu z właścicielem mieszkania - logiczne? Nie, nie ma pan racji: jako gospodarz to ja stawiam warunki - gość nie ma prawa niczego żądać i tym bardziej - nie powinien mieć postaw roszczeniowych.    Głosowałem przeciwko wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej, także: byłem przeciwko wspieraniu Ukrainy, de facto: współczesnej - Chazarii i stanąłem po stronie ofiar - Liban, Palestyna i Iran, więc: mam czyste sumienie i nie mam żadnego obowiązku brać odpowiedzialności za wybory innych osób.   I serdecznie dziękuję za oświeconą polemikę i życzę miłego dnia - autor:   Łukasz Jasiński 
    • WOLNY NUMER 23 Września 2014 Spowalniam swoją pieśń Nie jestem szybki gość Ty chcesz wciąż pierwsza przejść A ja - ostatni dojść To wcale nie przez wiek Albo mój życia tryb, Że wolę wolność mieć To matka dała mi Niby zakładam dres, Lecz nigdzie nie chcę biec Będę, jak uda się Odłoż smycz, ja to nie pies To wcale nie przez wiek, Nie przez tą całą śmierć Wolność podchodzi mi Powolność mam we krwi, Lubię powoli wejść Nie chcę do przodu rwać A Ty chcesz szybko przejść: U mnie to musi trwać Nie to, że brak mi dni I nie przez głupią śmierć: Lubię powoli iść Tak mama miała mnie Za szybko prowadzisz się, Zbyt ostro wchodzisz w skręt No, daj mi choć wziąć dech Ta noc to nie jest wtręt Chcę wolno spędzać czas, Wstrzymać go, nim pójdzie w dal "W wieczór goszczę pod Twa Twarz, W wieczność, w Twych Oczu Źal" Zwalniam swoją pieśń Duszę mam wolną dość Ty chcesz w dzień nowy wzejść Ja chcę do nocy dojść Więc dziecko, już mnie puść W mieście szukają cię Jak ktoś chce ze mną pójść Mów, że z wolna zbliżam się Więc droga wolna, idź się puść Na mieście byle gdzie Jak ktoś z tobą zechce pójść: Od czterdziestki do zera zbliżasz się A ja, choć wolny ptak Chcę poszybować tam, Wejść w nocy stromy szlak Pieśni, służyłaś nam, Lecz ze służby zwalniam cię ... SAMSUNG W NOWEJ DZIEWICY Mówiłeś, że jesteś ze mną po grób Że przyjaźń przetrwa sto burz Czy naprawdę kochasz tej dziury bruk Czy udawałeś jak tchórz? Mówiłeś, że kochasz się w jej sekretach Jej wolnośćiach skrytych w licach dwóch Że jest od Ameryki bardziej przystępna Słyszałem, mówiłeś, nie myli mnie słuch Mówiłeś, "Jak to się mogło stać?" Pytałeś, "Jak może być tak? Resztek zhańbionych brać W barze Tout Blues leży na wznak A my, co miłosierdzia Wbiwszy się w dno, w jamę tą Czy nasza modlitwa była tak niewierna, Że Syn odrzucił ją? Zbierzcie morderców tłum mi Zwieźcie ich w dziurę tą Przywiąźcie tu, do kolumny A zburzę świątynię tą Król wasz dobry i dumny Jego korona we krwi Postawcie mnie przy tej kolumnie Zburzyć świątynię dajcie mi Mówiłeś, "Co się stać mogło?" Mówiłeś, że to wilczy zew Łańcuch spadł, wzniósł się obłok A burza niesie wolność i śpiew... Są pewnie lepsze odzew Z całą pewnością tak jest Oślepłem od śmierci i gniewu A to nie jest dla ciebie najlepsze z miejsc Tam w oknie czeka kobieta I łóżko w dzielnicy Saint Roch Napiszę, jak się skończy rok stulecia Jak świątynię obrócę w proch PRÓŻNA 666 ]Nach der technischen Korrektur[ Byłem twoim kompanem, gdy kur piał, Ostatniej kolejki byłem wart. A potem skończył się nam fart, Lub wszystko, co los nam dał. Najpierw w kamasze wzięli cię W najbardziej cywilnej z wojn. Leżała jak sen, więc nie liczyło się, Po której walczysz ze stron. To nie było takie proste, Gdy wstałeś i poszedłeś w świat. Ale zostawmy tę historię Na jakieś sto lat. Wiem, że jarzmo to ci ciąży, Gdy je ze sobą niesiesz w noc. Niektórzy mówią, że czas je wydrążył, Lecz przecież ono ci ciąży wciąż. Zostawiłeś brudne naczynia, Dziecko i strych pełen farb. Wiem, że z partyzantami trzymasz I że ich bronisz barw. Mówiłeś, że jesteśmy równi, Więc daj mi przy tobie stać. Jako przypis do części głównej, Do barw spłowiałych flag. Miły, ja słyszałem twoją spowiedź, Z tobą paliłam, chciałem konie kraść. Zapomnij tę z mchu opowieść, Gdzie zdrada-zemsta ma koniec kłaść. Widzę Ducha Kultury, Na nadgarstku numer ma. Salutuje konkluzjom, które Jakoś umknęły nam. Płakałem po tobie w ten poranek I będę jeszcze płakać znów. Nie jestem stróżem twych snów, Więc nie pytaj, kiedy na twe rany Popłynie deszcz win i róż, I szampana magnum opus bez słów. Lecz nigdy, przenigdy nie będziemy już Tak życiem pijani aż po nów... I już po zabawie, wyjechali przyjezdni, Lecz ja na nogach stoję, stać chcę. Będę stał na tym rogu, gdzie Wczoraj jeszcze tętniła jezdnia. Byłem ci wszystkim, co Bóg dał, Nieba byś przychyliła mi. Lecz się przeliczyły dni, Niebo uchyliło się od liczby ciał.  TANGO ANUS Tańcz mnie, poprzez strach,  po schronienia próg Wznieś mnie, gdzie mirtu gałązkę będę nieść, Gdy będę gołąbkiem, co leci, gdzie chce Bóg, Wtańcz mnie w piękna płonących skrzypiec piec Stańcz mnie, gdzie miłość nie wytrzyma prób, Utańcz mnie w miłości grób.. Pokaż mi swe piękno, Gdy świadczyć miał nie będzie kto Daj  poczuć, jak tętni W tobie Babilonu noc  Pokaż to, czego tylko granice znam, chodź, Wtańcz mnie, gdzie miłość traci moc.. Tańcz mnie tam, gdzie nasz ślub, tańcz mnie wciąż i wciąż Wytańcz mnie czule, zatańcz mnie po krag, Jesteśmy oboje mniejsi niż ta miłość, lecz też ponad nią  Wtańcz mnie, gdzie miłość ma granicę swą, Wtańcz mnie, gdzie miłość wie że koniec to... Dotańcz do tych dzieci, którym rodzić się nie dał czas, Przetańcz przez zasłony, które  starł pożegnań żar, Wznieś namiot azylu, choć pękła ich nić, Odtańcz  mnie tam, gdzie miłość nie znaczy już nic... Tańcz mnie poprzez strach,  po schronienia próg Wytańcz mnie w ten płonący skrzypcami piec Dotknij nagą dłonią lub rękawiczką choć Tańcz mnie tam, gdzie miłości kres Tańcz mnie, gdzie miłość wchodzi w noc Wtańcz, gdzie zechce Bóg "Przytańcz tam, gdzie miłość wciąż jest."    
    • @LessLove to bardzo wzruszający, intymny wiersz. Czuć w nim życie,  które było bajkowe, zrozumienie siebie i drugiej osoby. Wyczuwam także  świadomość  kresu przeżytych razem dni. Trzeba mieć w sobie niezwykłą wrażliwość aby tak pięknie to opisać. Kochać kogoś to niezwykły dar, zwłaszcza w świecie, który uczy nas brać niż dawać. Wzruszasz.
    • @JuzDawnoUmarlem Takie dodatkowe kapcie mają właściciela, który się zadomowił i one się cieszą razem z Tobą :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...