-
Ostatnio w Warsztacie
-
gupeczek 0
Atakują mnie nocą myśli natarczywe
wyją,szarpią, kąsają, niepokorne, żywe
Osaczają cierpliwie niczym wilcze stado
Pewne swojej zdobyczy, podchodzą gromadą
Polują na mą duszę jakby coś znaczyła
W Tobie szukam ratunku przyjaciółko miła
Ty słuchasz mej spowiedzi.
Gdy północ wybija, nie mam już w głowie wilków i panika mija.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 51 odpowiedzi
- 1 222 wyświetleń
-
- 45 odpowiedzi
- 1 012 wyświetleń
-
- 33 odpowiedzi
- 761 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 491 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 559 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Florian Konrad · Opublikowano
skłamię ci, że byłem kiedyś w restauracji, gdzie do kotleta przygrywał zespół The Zmarłers i w miarę słuchania zacząłem sobie wkręcać, że cały band stanowią zombiaki, roić, że żywi truposze trzymają gitary, grają na keyboardzie i perkusji. Zmarłersi byli jak najbardziej z niezepsutego mięsa, czego jednak nie chciałem dostrzec, siwiejąc w oczach, przerażony z płaczem opuściłem lokal. zmyślę ci też historyjkę o lekko świrniętej babci, która często opowiadała mi na dobranoc o tajemniczej krainie cudów, do której wroteńka są ukryte pod obcasem jednego z przechodniów. którego? moja w tym głowa, by szukać, zadzierać nogi mijanych ludzi, podnosić im niespodziewanie stopy, odrywać fleki, szarpać za podeszwy (ileż to kopniaków dostałem przez wiarę w gawędzenia pomylonej!)! a potem minus sczepi się z drugim minusem i ujrzysz mnie w światełku prawdy, bez ściem, majaczysk. już niezaciemnialnego. -
Przez Triengel · Opublikowano
Nie ważne jak bardzo życie daje w kość, Ja się nie poddaję, Wstaję i dalej idę, Rozkoszuję się smakiem zwycięstwa, Bo jestem silny, Nie myślę o słabościach, Ze wszystkim sobie poradzę. Kogo ja oszukuję, Bo chyba siebie samego, Słowa te puste są, Bez sensu najmniejszego, Tak mówią wszyscy, By tak postępować, Sobie wmawiać, Że jest się kimś innym. Każdej porażce śmieję się w twarz, Albowiem miłością się otaczam, Którą dają mi bliscy, Dzięki nim jestem tu gdzie jestem, Otuchy w najmroczniejszych chwilach dają, Moja aura przyciąga dobrych ludzi, Gdyż magnetyczną jestem osobą. Bzdury jakich mało, Miłość jest fałszywa, Przez nią życie niemal straciłem, Kolorowy świat nie istnieje, Nie da się tego zmienić, Bo życie to nie bajka, A ludzie tylko zawodzić potrafią Nawet ci najbliżsi. Jak mawiał XYZ, "Dobro zawsze wraca", Zgadzam się z tym stwierdzeniem, Wprowadziłem je w swoje życie, Dało mi to motywację, By chcieć iść dalej, Jestem sam sobie za to wdzięczny. Gdyby tak było, To bym tu nie był, Na samym praktycznym dnie, Do którego wyrzucane są odchody, Takie jak ja, Zapominane i niekochane, Wykorzystane przez społeczeństwo, Jest za co być wdzięczny. Warto jest sobie zawsze dziękować, Za każde najdrobniejsze osiągnięcie, I warto sobie przebaczać, Za każdy popełniony błąd, I dać sobie szansę, Gdyż tak postępuje człowiek rozumny, Którym jestem ja. Dziękować nie mam za co, Nie ja się na ten świat pchałem, Jak mam przebaczyc sobie, Kiedy to ja jestem ofiarą losu, Przecież to takie puste, Za dużo optymizmu, Za mało realizmu, Uważałem tak zawsze, I zdania nie zmienię. -
-
Przez Somalija · Opublikowano
@violetta HahahaZaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
, kupiłam sukienkę z ekoskóry, na której jest napisane: Nie prać... -
Przez Migrena · Opublikowano
@Poet Ka Poe. pięknie i z niezwykłą wrażliwoscią przywołałas ten świat, który już nigdy nie wróci. te limuzyny zapach perfum i kurz na drodze do monte carlo to obrazy, które pod Twoim piórem odzyskują dawny blask . dziękuję Ci za tę magiczną podróż do czasów, gdzie elegancja mieszała się z hazardem życia. jednak ta historia ma swój mroczny przemilczany rewers, o którym tak trafnie przypominasz między wierszami. skoro przywołujemy postać Marty, ukochanej marszałka, nie sposób uciec od prawdy ostatecznej. pod tym "lekko drżącym śpiewem” kryje się przecież niewyobrażalna makabra. wiersz nie jest dobrym miejscem. komentarz już tak. Marta thomas-zaleska nie tylko " straciła życie” w przenośni. jej los dopełnił się w sposob brutalny i do dziś niewyjaśniony. zamordowana, poćwiartowana, odnaleziona w walizkach wyrzuconych do rzeki. to straszliwy kontrast dla świata rautów i pereł, o którym piszesz. Twoja Marta jest przez to jeszcze bardziej krucha i tragiczna. dziękuję, że nie boisz się patrzeć historii prosto w jej ponure oczy, nawet gdy jej spojrzenie jest tak przerażająco zimne. to co Poe namalowałaś słowami to poetycka perełka. masz dziewczyno dużą klasę!!! wyśmienitą:)
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się