Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Otoczmy Ziemię kolumnadą marzeń
rozpalmy ogień w stos mieniąc światynie
Niech się woń lauru niesie jak najdalej
i z iskier splata wieniec zwany życiem.

Niech wzburzy w pustce, grymas światła, drgnienie
i w lustrze złapie refleks bladej duszy
który świat zmieni prześwietlając zdjęcie
kosmicznej ciemni - z pyłkiem - światem ludzi.

Strzała świetlista skurszy się o pancerz
okalający wszechswiata granicę
Moc popchnei gwiazdy w odwrócony taniec.

Tnijmy kajdany, sieci gwiazdozbiorów
łówmy marzenia w atomowym pyle
by odziać przyszłość w szatę szytą Bogu.

hahahaha rękopisik, będący dowodem dlaczego wolę komputer ;D bo to najładniej chyba jak mogłem :D
h ttp://img2.imageshack.us/img2/4825/scan0018o.jpg

STARA WERSJA:

Dłuto (sonet)
Otoczmy Ziemię kolumnadą marzeń,
rozpalmy ogień w stos mieniąc świątynię!
Niechaj się lauru woń ku gwiazdom niesie
i do rozgrzanej trafi myśli ludzkiej!

Galaktyk fala wydrze wiary płomień
niesiony blaskiem - dusz odbiciem w lustrze!
Gwiezdna korona nie rozjaśni ciemni
[lecz] zestali cząstki - zbliżając do Boga!

Strzała świetlista skruszy się o pancerz
okalający wszechświata granice.
Moc w odwrócony bieg ruszy planety!

Tnijmy kajdany sieci gwiazdozbiorów !
Dzielmy atomy łówmy snów ideę!
Ubierzmy przyszłość - w Bożą szatę cudów!

Opublikowano

dobra, mimo wszystko jest tu sporo patosu, ale ogólnie podoba mi się, bo wiersz jest przemyślany i nie można nie zauważyć tych atrakcyjnie dobranych słów, zwrotów... na szczęście nie ma tutaj rymów:))

mogłeś, adolfie, nie zamieszczać tej starszej wersji, teraz jej wstyd przy nowej, te wykrzyknienia.. hohoo:)

pozdrawiam Cię, Ulka;)

Opublikowano

adolf jestes pierwsza osoba przed laty , która zaczełam na tym forum czytac- wiec ja nie moge byc obiektywna;)Twoje wiersze sa specyficzne-troche patetyczne,ale bardzo romantyczne.Mimo ze znawcy twierdza , ze w tym stylu tak juz dzis sie nie pisze, ze poezja wspolczesna przeszla pewne zmiany powiem tak:pisz nam dalej , bo masz swoj styl .Mnie sie on podoba:):)pozd.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @viola arvensis   Wioluś. w Twoim wierszu widać  rękę poetki świadomej słowa i ciszy między wersami . kogoś, kto nie musi podnosic głosu , by powiedzieć rzeczy najważniejsze. z prostego znaku popiołu  wydobywasz  sens głęboko zakorzeniony w chrześcijaństwie tj. pamięć o kruchosci człowieka, ale i o obietnicy wiecznosci. to przecież gest ze Środy Popielcowej ktory jest nie tylko przypomnieniem  "prochem jesteś”, lecz także zaproszenie do nawrócenia i wewnętrznego odrodzenia. bardzo porusza mnie to, że post został tu pokazany nie jako ciężar , lecz jako łaska zatrzymania . to spojrzenie pełne mądrosći i łagodności, charakterystyczne dla autorki doświadczonej,    duchowo uważnej. wiersz jest jasny, harmonijny, a jednocześnie niesie głębię – jakby pisała go osoba, która sama przeszła drogę, o której mówi , ciepło i z wdzięcznoscią czyta się Twój  tekst. piękny !
    • @Nata_KrukBardzo mi miło :)   @Berenika97 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Tak, właśnie :)
    • @Tectosmith Zainteresowały mnie przede wszystkim interakcje i wzajemne oddziaływania na siebie w tej relacji. Bo jest w niej więcej rutyny i rytuału, niż prawdziwego przywiązania. Jakby była podtrzymywana tylko po to, aby był jakiś punkt odniesienia, a nie po to, aby się w jakimś kierunku rozwijała. Tych dwoje nie jest w stanie nic już sobie dać. A dawanie w miłości jest bardzo ważne.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Skąd ja to znam? ;) Ale do tego trzeba się ustabilizować wewnętrznie i emocjonalnie, bo inaczej można się szarpać w nieskończoność. Bardzo łatwo jest swoją wartość uzależniać od innych ludzi - a powinno być dokładnie odwrotnie. Ty znasz swoją wartość i z niej czerpiesz to, co chcesz dawać. Świadomie i rozważnie. Inaczej zawsze będzie Cię gnębił niedosyt i lęk przed odrzuceniem.
    • @viola arvensis   to prawda :)   Wiola opowiedziała mi swój sen który był  holograficzny  niesamowitą świetlistościa, totalnie  wysycony oraz super  hiperrealistyczny.   ja nie miałem trudnego zadania bo mój wiersz jest tylko odbiciem Jej snu.   sen bolesny, ale  pieknie utkany z wyrazistych scen.   dzięki Wioluś.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...