raj prawdziwy

[Magnetowit_R.]

ból wspomnień
wydartych raz jeszcze z ran zabliźnionych
na nowo odkrywam
tego silniejszego jak nigdy dotąd
mnie

na drodze utwardzonej
poruszam historie dogmaty i spadam w niże piekieł
trących mą próżność lękiem szatana
wyczuwalnego niepokoju że strach śmierci i kary obcy
jak popiół na moim chitynowym pancerzu

liżące boginie za psy przebrane
u mych stóp odchodzą
zaćpane mą siłą
z klęczek nie powstają by trwać
w kojącym zniewoleniu
zmierzam do raju
zwanego niebytem

[f.isia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

patosopatyczna autoanaliza
ale nie wzbudza empatii
u mnie

-f.isia

[paper_doll]

łomatusiunajukochańszajedyna!

Magnetowitku, to strasznie jest przepatetyzowane :( Czy to na serio tekst??? :(

P.

[Bernadetta1]

piekło, śmierc, kara, wspomnienie- faktycznie mieszanka przepoetyzowana...pozdr.

[Danka Kot]

[ komentarz został usunięty przez administrację portalu ]

[Magnetowit_R.]

pisząc popłynąłem, chyba do tradycji romantyzmu nawiązałem. nie zawsze musi być sucho i oszczędnie. a co se bede kwiatków żałował;)

Danka Kot - dziękuję, na nowo myślę że pisanina ma sens.

pozdr

[Stefan_Rewiński]

Pozdrawiam.

[kasiaballou]

pierwszy wers dyskryminujący Autora; dalej też słabo/kalkomania oczywistości - to nie Ty - wywal demoncia w zaświaty/nie rozpamiętuj, bo się mydli - pamiętam Cię w oryginalnej i całkiem "nieugrzecznionej" formie - nie czesz brody, weź to na klatę - ten na nie.
-czytelniczka