Gdzie rdzewieją miecze: 76. Wór na cebulę

[Łukasz Jurczyk]

76. Wór na cebulę

(narrator: Agrianin)

 

1.

 

Nie miecz mnie wziął.
Drewno, bez gniewu,
znalazło drogę.

 

2.

 

Brat mruknął: „Przeżyj”.
To cała pieśń
Agrianów.

 

3.

 

Miękkie dłonie
w górach znaczą tyle,
co martwe dłonie.

 

4.

 

Muchy uczciwsze
niż ludzie —
przyszły od razu.

 

5.

 

W obozie szydziłem
z tych, co szukali ciepła
nie przy ogniu.

 

6.

 

Teraz bym chciał
choćby starej dłoni,
która zawiąże ranę.

 

7.

 

Mój bandaż to wór,
który kiedyś
trzymał cebulę.

 

8.

 

Dziś po raz pierwszy
wiem, że ziemia
czeka także na mnie.

 

cd.

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Mamy tu brud, samotność i ironię losu. Agrianin , który całe życie uczył się gardzić słabością, kończy jako ktoś, kto oddałby wszystko za najmniejszy gest troski.

 

Góry nie znają miękkich serc,

tylko jeden rozkaz: trwaj.

Reszta to milczenie.