Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

odchodząc od lęku
coraz szybciej oglądam się za siebie
zrzucam miny
żadna nie wybucha
turlając się jedynie blisko
na wyciągnięcie ręki
co się wydłuża jak wróżba
z kurzej ślepoty

piorunów na niebie
mnoży się o wiele więcej na dłoni
perła skóry otwarta
zalepia twarz
poraniona rankiem
nie liczy już
ran kolejnego przebudzenia

nie ma tu czego szukać
drugiego nieba nie zamknę
do końca
odnaleziony i zdemaskowany na poligonie
surrealistycznych min

pora już rozbroić kilkaset
i spokojnie iść

nie mierząc odległości
od kolejnego zdziwienia

Opublikowano
piorunów na niebie
mnoży się o wiele więcej na dłoni
perła skóry otwarta
zalepia twarz
poraniona rankiem
nie liczy już
ran kolejnego przebudzenia

nie ma tu czego szukać
drugiego nieba nie zamknę
do końca
odnaleziony i zdemaskowany na poligonie
surrealistycznych min


kolejna życiowa porażka? zawód miłosny?

pora już rozbroić kilkaset
i spokojnie iść

nie mierząc odległości
od kolejnego zdziwienia


wycieszenie, pogodzenie się z sytuacją?
nie oglądanie się wstecz?
a może powazna życiowa decyzja?

to takie tam moje, jak zwykle, domniemania...
wiersz bardzo mi się podoba

serdecznie pozdrawiam Tomku :)
Krystyna
Opublikowano

Początek i koniec trzymają poziom, natomiast według mnie w środek tekstu to jest :
turlając się jedynie blisko
na wyciągnięcie ręki
co się wydłuża jak wróżba
z kurzej ślepoty

piorunów na niebie
mnoży się o wiele więcej na dłoni
perła skóry otwarta
zalepia twarz
poraniona rankiem
nie liczy już
ran kolejnego przebudzenia

nie ma tu czego szukać
drugiego nieba nie zamknę
do końca
odnaleziony i zdemaskowany na poligonie
surrealistycznych min

- ten fragment, troszkę wkrada się haos, może też przez to urywanie myśli i wersów - niby ok, ale całokształtnie haos trochę miesza.

Tyle mojego.
Pozdrawiam R.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...