Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

kurczaki i wielkie jaja

gracjana
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

gracjana

gracjana

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano
żywa pamięć
subtelnej natury

kiedyś wszystko było proste
siedziały na grzędzie
piały o poranku
spacerowały ze słońcem za rękę
chrapały aż się pióra trzęsły

dzisiaj
zaburzenia metaboliczne
syndrom nagłej śmierci
w przestrzeni poziomej
o rozpiętości 80 cm
zmuszają do konsultacji

jednak przepływ informacji
między gospodarstwem a rzeźnią
można zgłuszyć dobrym żarciem
doczołgali się do swoich miejsc
i zajęli trawieniem

smutne oczy
w ostatnim ujęciu spoglądają na
obdarte ze skóry ciało
bez znieczulenia trafia pod nóż
ponoć zestresowane
mają gorsze mięso i
odcięte końcówki dziobów
niektóre psy są uczulone na kurczaka

dziś w angebocie
zamiast kurzych łapek mamy łapkę p. ździsia
emil_grabicz

emil_grabicz

Opublikowano
Opublikowano

Tematycznie bardzo aktualne(święta Wielkiej Nocy). Sama prawda o rzezi niewiniątek. Mam wyrzuty sumienia, bo również "jestem" na drobiu, chociaż nie tylko. Aby człowiek mógł się utrzymać przy życiu, wiele istnień musi za to zapłacić życiem. Wegetarianizm też najczęściej jawi się troską o dietę i zdrowie, zaś mniej z powodów martyrologii hodowlanego mięsa rzeźnego.
Smutne i prawdziwe, jak tekst przypominający nam o tym, co wcale nie wyhamuje masowego uboju drobiu i innych poczciwych zwierząt oswojonych... ze śmiercią. Pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • hollow man
      Dymi dom

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Magdalena Męskim oczom też Dymi dom szczurów Na Monciaku fiesta Jak w Pampelunie Płynie do morza rzeka Dziewczęta swobodnie Wrzące unoszą się Nad rozpiętymi Koszulami nocnych Sztukmistrzów    
    • Charismafilos
      Słońce wschodzi nad wszystkimi

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @andrew jak zwykle, dzięki za komentarz! :)
    • Charismafilos
      ,,Różaniec''

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Paulina Dreko sama prawda! :)
    • Paulina Dreko
      ,,Różaniec''

      Przez Paulina Dreko · Opublikowano

      Różaniec potężniejszy niż broń Różaniec kwiatów liliowej róży ma woń. Różaniec Miłości szlakiem przeżyty. Różaniec z duszy przeżyć uszyty. Różaniec najpiękniejszej duszy taniec. Różaniec życia mego kompanier Różaniec uśmiechu posłaniec Różaniec mój pokorny wybraniec Różaniec siły nosiciel Różaniec mój miły pocieszyciel Różaniec bogaty wnet marzyciel Różaniec stały mój obrońca. Różaniec promienieje odblaskiem słońca Różaniec moc jego trwa bez końca. Różaniec który daje mi siły, mój miły. Wybraniec duszy który we mnie niepokój ducha zawsze skruszy, mnie wysłucha cichym szeptem w stronę ucha. Przytuli ukoi uleczy, i pokornie mą duszę pocieszy!.
    • Leszek Piotr Laskowski
      Tam i tu.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Tam i tu”   Kiedyś z pewnością nadejdzie ten mój dzień, nikt go już za nic nie powstrzyma. Kiedy moje „ja” zamieni się w cień, a dusza moja będzie go wstrzymywać.   Trzymać i puszczać — niechętnie, powoli, żałobie miejsca płaczem ustępując. I gdy moje ego z siebie się uwolni, to pójdę za nią tam, gdzie jej oczekują.   Dochodzę, ale jakbym nie miał siebie, i czuję, że w sobie jestem, nie wchodząc. Nie widzę słońca ani gwiazd — ale wiem, że nie smutno mi pod mej duszy wodzą.   Trochę szaro i ponuro, nieznano. Przyzwyczaić się będzie trzeba — to początki. Bez słów jakieś rozkazy wydano, choć to koniec, rodzinne czuję się wątki.   Byłem tu już kiedyś — pierwsze myślenia, jednak jakoś cudem do życia wróciłem. Wpuszczony chyba tak, dla zwiedzenia, chwilę tylko, parę sekund przebyłem.   Tu trafia się na zawsze! — niektórzy snują, bo w miejsce to wchodzi się tylko raz. Ludzie wejść tu boją się, panikują, te wymiary zna tak niewielu z nas.   Niewielką różnicę w nich zauważasz, kiedy strach kończy rozpacze i żałości. I nie dziwisz się już, i nie rozważasz o dwóch tych światach — na dziś i na wieczności.   Leszek Piotr Laskowski

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...