Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

lepiej motyle zamień w słowa
bo one żyją ponad czasem,
a motyl bywa bratem iskry
słomiany zapał, błazen raczej
to jakby letnia fidrygałka,
z kwiatka na kwiatek, która tylko
zatrzymać da się kiedy zaśnie
ostrożnie przytwierdzona szpilką
to żart skrzydlaty, rozkraśniony,
co przez niestałość swą ułomną
potrafi krótki wzbudzić zachwyt,
- a słowa?
- słowa się nigdy nie zapomną

Opublikowano

przepraszam że wierszem


nie chcę zamieniać słów w motyle
one nie żyją ponad czasem
i nie zostaną braćmi iskier
po nich pożaru nikt nie gasi

ja właśnie słowa w iskry zmienię
i goreć będą ciała dusze
a z kwiatów zgliszcza ziemne czernie
nad motylami się nie wzruszę

róży nie żałuj gdy płonie las
namiętność drzew zabiera dym
słowa zamazał pamięcią czas
a serca żyją wspomnieniem chwil

pozdrawiam Jacek

Opublikowano

Ładny wiersz, podoba się. Aczkolwiek mam zgoła inne zdanie o motylach ;-)
[url]www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=55165[/url]
Ale bardzo lubię Twoje wiersze, ich melodyjność, lekkość, śpiewność, lirykę zawsze z odrobiną melancholii.

  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

bo nie ten motyl najpiękniejszy
szpilkami przybity w gablocie
lecz ten co szczęście goni
i siada grzecznie mi na dłoni...

Alu, piękny jak zwykle ten motyli lot i tylko pyłek ze skrzydeł osiada cicho mi na rzęsach...
Pozdrawiam arcymistrzynię nastroju i królową słowa. :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @[email protected] Pozdrawiam ciepło, PS męska andropauza czeka na swój debiut literacki ;) bb
    • @Nata_Kruk   Ciekawie bardzo.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Charismafilos  W tym wierszu czuć bezradność. Łzy mógłby by przynieść katharsis. Bardzo mocny i emocjonalny utwór.  Pozdrawiam serdecznie.
    • Kolejny utwór z cyklu "Echo"     Rozsiane w przestrzeni obłokach Roje cząsteczek we mgle Ład nad łady po ich bokach Śmiertelny błysk promień śle   Kształty, kosmiczne cienie, mgławice Zbite w męczarni czarnego snu Podmuch głaszcze umęczone lice Bez pamięci o proroczym dniu   Zapłakała, wojna żniwo zbiera Serca z miłości rozbiera Dusze płaczą, łzy rzęsiste Czarne słońce promieniście Rzuca cieniem ból i mękę Rycerz z rycerzem ręka w rękę Z mieczem, tarczą i siekierą W powitaniu z nową erą Erą mroku i ciemności Z przyczyn rycerza złości   Mrok gęstnieje w powietrza wilgoci Wygnańcy w żywiole walczą, tną A księżniczki łza płynie i się złoci Cztery głowy pochylają się i gną   Proroctwo spełnione, zapłakała złota Pierwsza, za nią druga płynie łza Ciąży jak kark pod ciężarem młota Sen za snem płaczącą w sen kolejny gna   Zapłakała, wojna żniwo zbiera Serca z miłości rozbiera Dusze płaczą, łzy rzęsiste Czarne słońce promieniście Rzuca cieniem ból i mękę Rycerz z rycerzem ręka w rękę Z mieczem, tarczą i siekierą W powitaniu z nową erą Erą mroku i ciemności Z przyczyn rycerza złości   Czarne słońce, niebo czarne W dół doliny czarny rzuca blask Szary krajobraz, losy rycerzy marne Widać krew, słychać mieczy trzask   I dwóch z mieczami między tłumem W szale wpada w walki gąszcz Z natchnieniem, lecz snu bezrozumem Kąsają i walczą sprytem jak wąż   Zapłakała, wojna żniwo zbiera Serca z miłości rozbiera Dusze płaczą, łzy rzęsiste Czarne słońce promieniście Rzuca cieniem ból i mękę Rycerz z rycerzem ręka w rękę Z mieczem, tarczą i siekierą W powitaniu z nową erą Erą mroku i ciemności Z przyczyn rycerza złości
    • @LessLove Miałeś rację, raz jeszcze dziękuję :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...