Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zawstydzona, bezradna
szukająca spotkania oczu.
Z biciem dzwonu w piersi
gdy pukasz do drzwi
widzę ruch klamki
drżę.

Wiem zaraz będziesz
uśmiechniesz się zapomnę
jak cię przywitać.

Wieszasz ulubioną kurtkę
siadasz w fotelu
a ja drętwieję.

W splątanych słowach
wyznaję (...)

Kto nie wierzy
nie kocha.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Uzupełnić interpunkcję - musi być konsekwentnie lub wcale

Zatem

Zawstydzona, bezradna
szukająca spotkania spojrzeń. (szukam spotkania oczu? imiesłowy nie brzmią zbyt ładnie)
Z biciem dzwonu w piersi
gdy pukasz do drzwi
z piskiem klamki
drżę. - niezgrabnie msz, trzeba jakoś inaczej

Wiem, zaraz będziesz;
uśmiechniesz się.
Zapomnę co powiedzieć
na przywitanie. - tak by mi się widziała wersyfikacja (nie koniecznie jednak
musisz brać to pod uwagę)

Wieszasz ulubioną kurtkę,
siadasz w fotelu
- ja drętwieję.

W splątanych słowach
wyznaję ----------- - jaka jest funkcja tych znaków?

Kto nie wierzy
nie kocha - jednak skończyła bym na 'drętwieję'

Serdecznie pozdrawiam i przepraszam za 'przeróbkę'
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Nie podobno ale na pewno występuja oba rodzaje stresu!W moim przypadku jest to eustres!P:))


Zupełnie inaczej odebrałam ten wiersz :)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Nie podobno ale na pewno występuja oba rodzaje stresu!W moim przypadku jest to eustres!P:))


Zupełnie inaczej odebrałam ten wiersz :)))
To miło Droga LadyC!
Serdecznie!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Łukasz Jurczyk   Bardzo dziękuję!    Czytałeś między wierszami - tam, gdzie ja tylko zostawiłam ślady. Dziękuję, że nie bałeś się ciemności.   Czasem wystarczy ktoś, kto nie każe wstawać. Tylko siedzi obok w tym samym milczeniu.   Serdecznie pozdrawiam.  @truesirex    Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) 
    • nie ważne ilu osobom będziesz recytował letni wiersz    ważne byś patrzył prosto w oczy by poczuli jego dal   czyli zimową porą ujrzeli kwiat motyla tęczę ciepły wiatr
    • @bazyl_prost To może koan: - Mistrzu, jak osiągnę oświecenie? - Pąki liści dojrzewają w kwietniowym słońcu.       
    • @Marek.zak1   Dziękuję za ciekawy komentarz. :) Coś w tym jest, bo ja mam zawsze kłopot z określeniem "koleżanki/koledzy". Mam w swoim kręgu osoby z którymi się spotykam poza domem, ale nie są to przyjaciele. I mam znajomych z którymi np. pracuję, wymieniamy się informacjami, spotykamy na uroczystościach branżowych - i też ich nazywam "koleżanki i koledzy" - i na tym nasze relacje się kończą.  Ale wracając do wiersza - ciekawe jest, że założyłeś, że to on został porzucony. :) A może rozstali się i było to obustronne, a może on nie dbał o nią (np. był manipulowany przez kumpli? ) Może musiał wybierać - ona lub oni.:)  Różnie w życiu bywa, a potem człowiek żałuje swoich decyzji. :) Pozdrawiam.  @andrew   Bardzo dziękuję!  Dziękuję za te słowa. Widzę w nich dużo doświadczenia i prawdy. Piękny wiersz. :)   Serdecznie pozdrawiam. :) @iwonaroma   Bardzo dziękuję! Masz rację - prawdziwa empatia to sztuka, której niewielu się uczy. Miło, że to wychwyciłaś. "Kumple od polowań" - trafiłaś w sedno. Granica między kumplostwem a prawdziwą przyjaźnią bywa płynna. I zawsze zostają nieodkryte intencje.   Pozdrawiam serdecznie. :)   @vioara stelelor   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za ten komentarz - czytam go już trzeci raz i za każdym razem odkrywam coś nowego. To, co napisałaś o "zbyt wczesnym zamknięciu rany, jeszcze nieoczyszczonej" - trafiło do mnie bardzo mocno. Chciałam pokazać właśnie to - że czasem największą krzywdą nie jest sam ból, ale odbieranie komuś prawa do jego przeżycia. Że prawdziwa obecność to nie zakrzykiwanie ciszy, tylko umiejętność w niej trwania razem z kimś. Bardzo doceniam Twoją mądrą analizę wiersza.  Serdecznie pozdrawiam.  @Alicja_Wysocka   Bardzo dziękuję!    Twój komentarz to niemal analiza literacka - rozłożyłaś wiersz na czynniki pierwsze i pokazałaś strukturę, którą intuicyjnie budowałem. Szczególnie to zestawienie "język działania kontra  język czucia" - genialnie to ujęłaś. I tak, to właśnie o tym przepisywaniu cudzego doświadczenia na własne kategorie. Bardzo dziękuję za czas i uwagę.   Serdecznie i wiosennie Cię pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...