Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

po gorących zgliszczach ostrożnie stąpamy
ratujemy co dnia
tu i ówdzie zasuszone w pyle barwne słowa
uśmiechy w ramkach wieloletnich upodobań
opuszczone zbieżne cele

a nocą
samotność przesiewa pytania bez dna
mroczne szczeliny wyobraźni porastają strachem
w zaciśniętych ustach nie wypowiedziane

dwanaście w skali kataklizmu

Opublikowano
a nocą
samotność przesiewa pytania bez dna
mroczne szczeliny wyobraźni porastają strachem
w zaciśniętych ustach nie wypowiedziane

dwanaście w skali kataklizmu


przeraźliwy "niemy" krzyk samotności obok drugiego człowieka...
bardzo wyraźny kontrast między częściami i pointa jak "wykrzyknik"...
tak odebralam po pierwszym czytaniu...dobry wiersz...
cieplutko pozdrawiam
-Krysia
Opublikowano

Zapomniałem napisać że przeanalizuję go na spokojnie i wrócę do tego wiersza, nie jest prosty w swojej wymowie, wiec cięzko oceniać nie zważywszy wszystkiego

jeszcze raz serdecznie pozdrawiam zresztą lubię Twoje wiersze

bestia

Opublikowano

mm...no tak wielka przepaść którą Baba opisała,

tu i ówdzie zasuszone w pyle ---> to jest fajne, chociaż takie nietypowe, jak pył.. można jeszcze zasuszyć? bo przecież pył to kojarzy się z kruchością, to już samo w pyle siedzi
(wszytsko możliwe w poezjowaniu zdaje się czy jak tam..)

uśmiechy w ramkach wieloletnich upodobań
opuszczone zbieżne cele ----> że oni we dwoje

dwanaście w skali kataklizmu i więcej daje takiej sytuacji w życiu,
:)ciepłoniaście

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Witaj Judytko! Chciałam uniknąć słowa "popiół" - "w popiele",
a zasuszony jest - nie - pył, ale w nim - barwne słowa. Zastanowię się jeszcze
nad tym. Ten "pył", użyłam w sensie; coś co opada z atmosfery na powierzchnię po pożarze. Bardzo mi miło, dziękuję serdecznie
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Witaj Judytko! Chciałam uniknąć słowa "popiół" - "w popiele",
a zasuszony jest - nie - pył, ale w nim - barwne słowa. Zastanowię się jeszcze
nad tym. Ten "pył", użyłam w sensie; coś co opada z atmosfery na powierzchnię po pożarze. Bardzo mi miło, dziękuję serdecznie
- baba
a ni ma za co, mm.. no zrób jak uważasz najlepiej Babo, nikam-pyk
tymaczasem
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ta puenta też trochę przesadzona, babo, hę:P

a tak poza tym może się uchowa:)
macham
Witaj Skrzydełko! Peelka uważa, że nie przesadzona ani o ciupinkę.
Tak nocą ma! Dwunastka to najniższy stopień poziomu kataklizmu.
Co do opuszczonych zbieżnych celów: opuszczone- znaczy osamotnione, osierocone,
ale zbieżne, czyli nadal zgodne z dążeniem jego i jej.
Dziękuję za przeczytanie i komentarz.
Serdecznie pozdrawiam
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Z punktu widzenia baby; jak ratownik przystojny, to może być
i skuteczna terapia! Pod warunkiem, że ratownik uczciwie będzie ratował,
a babie nie odbije i będzie chciała wracać w domowe pielesze.
Podoba mi się taka rada!
Serdeczności
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • Postradałem zmysły  (Przez ciebie)   A chłodny świt  Uderzył mnie    Pięścią w twarz    I nie było już  Powrotu na stare śmieci...
    • Aby do woja jajowody - ba.    
    • @Julita. ten wiersz niesie w sobie taki " ciężki" ładunek emocjonalny. Z jednej strony pokazuje obraz cudnej łąki gdzie upersonifikowane kwiaty " płyną z wiatrem", z drugiej zaś przedstawia sytuację, w której podmiot liryczny zmaga się z ciszą i wiedzą...Ciekawa metafora więdnących słów, w odniesieniu do więdnących kwiatów...Piękny, choć nasączony nostalgią wiersz!
    • @Migrena Nie wiem czy trafię za autorem, próbuję :)   bliskość = utrata siebie jedność = ryzyko rozpadu intensywność = przekroczenie granic, które nas chronią   To nie jest bezpieczna miłość. To jest miłość (albo pożądanie), które wchodzi za głęboko, bo  tym samym momencie pojawia się coś niepokojącego, coś jak pęknięcie. Tutaj zbliżenie nie kończy się odpowiedzią. Kończy się eksplozją i ciszą, po której już nie wiadomo, kim się jest.
    • Potrafiłeś najpiękniej ciepłymi dłońmi przywołać ulotność myśli i nadzieję na lepsze jutro uśmiechem oplatałeś liryczną przestrzeń i bezpieczną przystań smagany twoim szeptem wiatr szaleńczo odnajdywał moje spojrzenie w półśnie w nieskończoności w tęsknocie.   Autor fotografii: Mirela Lewandowska

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...