Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

  • Odpowiedzi 63
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



- oniryczny? tak. ale strasznie? bez przesady;sprawozdanie z wykorzystaniem snu jako motywu. gdyby jakieś majaki, senne mary, poplątane wątki; o tak, te mogłyby być straszne.( oczywiście onirycznie ) :)))

- pozdrawiam, strasznie. :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



- oniryczny? tak. ale strasznie? bez przesady;sprawozdanie z wykorzystaniem snu jako motywu. gdyby jakieś majaki, senne mary, poplątane wątki; o tak, te mogłyby być straszne.( oczywiście onirycznie ) :)))

- pozdrawiam, strasznie. :)
Skoro nie przeraża Cię, Panie Andrzeju, "tyle tego"...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



- oniryczny? tak. ale strasznie? bez przesady;sprawozdanie z wykorzystaniem snu jako motywu. gdyby jakieś majaki, senne mary, poplątane wątki; o tak, te mogłyby być straszne.( oczywiście onirycznie ) :)))

- pozdrawiam, strasznie. :)
Skoro nie przeraża Cię, Panie Andrzeju, "tyle tego"...
niestety, przez lata się nagromadziło, to dosadność:P
znam to :P
cmoook Stef
Opublikowano

O, no właśnie, tego bardzo brakuje i o tym pisałam niedawno! - wiecznie czytam jakieś smutne wiersze o smutnej miłości i smutnych zakończeniach, tak jakby na świecie nie istniały żadne szczęśliwe miłości bez zakończeń - i nareszcie jest! Wiedziałam, do Kogo zajrzeć!
A to jest genialne:

już nie będę lepszy
będę bliżej


Dzięki za nutkę ciepła i optymizmu.
Pozdr. :-)

Opublikowano

mnie się też bardzo podoba:)

to jest wiersz o tobie
kiedy śpisz
i o mnie kiedy patrzę

świetne wprowadzenie, potem jest już tylko, wbrew temu co w wierszu;), lepiej:

już nie będę lepszy
będę bliżej

no tak, w sumie, czy możemy zrobić dla siebie coś więcej???..
pozdr ciepło aga

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Nigdy nie pokona ciemność światła kłamstwo prawdy płacz uśmiechu   Zdrada miłości samotność czegoś co zwie się dom niewola wolności   Głupota mędrca zła wola dobra niewiara wiary hałas ciszy   I co najważniejsze nicość życia nie pokona bo jest zbyt ważne
    • „Szanujmy się”   Ruski zęby szczerzy, choć boi się sam siebie, Ukrainiec, po kawałku, widzi się już w niebie. Niemiec swoją dyscypliną tkwi w kompleksie wyższości, Włoch — to śpiew i wino, w życiowej próżności.   Francuz opór stawia, wciąż na barykadzie, Hiszpan, leń, na plaży w słońcu wciąż się kładzie. Anglik gardzi byciem w Europy nacjach, z Irlandią w niezgodzie i w przeciwnych racjach.   Węgier, choć malutki, wielkim się uważa, Polak wciąż na wszystkich o coś się obraża. Portugalczyk z Czechem prawie się nie znają, to i źle o sobie nie opowiadają.   Kraje Skandynawii, jakby z innych światów, za Bałtykiem żyją, z dala Euro-bratów. Belgowie z Duńczykami Holendrów nie lubią, bo przez zapach tulipanów w kierunkach się gubią.   Cygańskie plemiona, Rumun z Bułgarem, żyją duchem lenia, z wakacyjnym czarem. Austriak Chorwatowi przygrarza paluchem, by się nie pchał do niego ze swym pustym brzuchem.   Wszyscyśmy ludnością Europy wielkiej, gdzie różnice kultur oraz wierzeń wszelkich, gdzie miłości piękno winno zapanować — trzeba tylko trochę bardziej się szanować!   Leszek Piotr Laskowski
    • @Kwiatuszek   Bardzo ciekawie napisałaś. Metafora drogi zamiast ścieżki - to rozróżnienie samo w sobie niesie ciężar doświadczenia. Podoba mi się też kontrast między "ześlizgiwaniem się" a "wspinaniem" - oddaje naturalną nieliniowość duchowego rozwoju. Pozdrawiam
    • @karenka    Czytając te wersy, można dosłownie przenieść się do tamtych dni - poczuć zapach lawendy, zobaczyć łany zbóż i maki. Piękny i niezwykle wzruszający wiersz. Bije z niego ogromna miłość i tęsknota, którą ubrałaś w tak czułe słowa.
    • @aniat.   Bardzo zmysłowy,  subtelny wiersz - podoba mi się ta cisza budowana dźwiękami (cmokanie jeziora, trzepot ważki). Czuć w nim chwilę zatrzymaną w kadrze.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...