Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jest piękna jak kwiat
I dłonie Jej niczym płatki
Z ziemi wyrastają
Pną się do Nieba

Twój uśmiech, jak słońce ogrzewa
Powoduje, że rośnie w siłę nasze uczucie
Jak wezbrany strumień Miłość wzbiera
Kochamy się bardzo czule.

Kobieta jest piękna jak róża
W zimie schylona i czeka
Na uśmiech jej ukochanego
Najszczęśliwszego na ziemi człowieka!

Opublikowano

to nie jest Kobieta;
to wyidealizowany, a więc nieprawdziwy, wykreowany aż do kiczu Obraz istoty której Nie Ma, nie istnieje;
choć kto wie...może to autoportret...
hmmm-to pardon!
świat jest pełen niespodzianek - wszystko możliwe.
Wszystko!
:))
J.S

Opublikowano

Żeby odczytać ten wiersz należy zdjąć okulary i zastanowić się nad nim. Jest to wiersz o miłości i bez udziału zbrodni, może dlatego wg was słaby. Ale ja wiem, że to jest Poezja przez duże P i ona, to będzie na szczycie!

Hania.

Opublikowano

Kobieta

Jest piękna jak kwiat
rozległa jak świat
I dłonie Jej niczym
płatki kruszonego chleba
szybują nad Ziemą
chcą być blisko Nieba

Twój Uśmiech Powszedni
jak Słońce ogrzewa
Powoduje, że rośniesz
o Miłości śpiewasz
Jak wezbrany strumień
czułości porozumień

Kobieta nieduża
jest piękna jak róża
W zimie schylona czeka
na pierwsze promienie uśmiechu
Potem wzbiera szczęściem
z Zamęścia nadejściem?

Opublikowano

zwroty osobowe w wierszu zastanawiają mnie
p.L niestety utożsamiany jest przeze mnie z autorką gdyż to poezyja serduchem prawdopodobnie pisana, a w tym wypadku nie jestem w stanie rozgraniczyć tych dwóch postaci
tak więc p.Lka chwali kobietę swego życia zapewne, co dość zaskakująco kojarzy misie z miłością lesbijską :))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka ... poczuć stopami  chłód trawy  pójść spacerkiem  wzdłuż murawy    z wróblami  się podroczyć  jakiś kwiatek  przeskoczyć    uśmiechnąć  się do siebie  będzie jak w niebie  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia   
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - zmieniłem zakończenie - myślę że nie popsułem  - dzięki za przeczytanie  -                                                                                                                                                   Pzdr.serdecznie.
    • @Benjamin Artur   Twój wiersz zaczyna się od metafizycznych pytań, by za chwilę zderzyć odbiorcę z prozą życia i "miłością chowaną do teczki". Największe wrażenie zrobił na mnie jednak motyw sznura - i to genialne przejście od banalnego obowiązku z pralni do mrocznej metafory w puencie. Powtórzenia "Który to już rok…" budują duszny klimat wypalenia i rutyny. Bardzo dobry tekst.  
    • Stara kopiejka   Potoczyła się po bruku. Wracałem właśnie ze szkoły, bo ją zamknięto, gdy nagle zobaczyłem demonstrację: transparenty, krzyczący ludzie, machanie rękami. Czuć było, że zaraz będą strzelać. I wtedy ją dostrzegłem. Toczyła się – mała, miedziana kopiejka.   Schyliłem się i podniosłem ją z ziemi. Spojrzałem na ludzi. Ich twarze tworzyły wielość w jedności – tak dramatycznie do siebie podobne, złączone tymi samymi emocjami. Schowałem monetę do kieszeni i ruszyłem w stronę Alej.   Wiał ostry wiatr, a na głowę spadały wielkie płaty śniegu. Wszedłem w bramę, a potem na drewniane, kręte schody. W domu czekała już matka.   Moneta została ze mną na pamiątkę. Miedziana kopiejka z 1904 roku – dla późnego wnuka.
    • @Arsis cały czas ta sama klasa:)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...