Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Platoniczne doznania

Tomasz_Biela
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Tomasz_Biela

Tomasz_Biela

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

zasypiam przy tobie
wyszemranym słowem
zapisuję twoje wnętrze monologami

trudno powiedzieć że współżyjemy

nasz związek
posiada niebywale stabilny dystans

ja się niekiedy rujnuję
a ty martwo spoglądasz na mnie
że też nie spalisz się ze wstydu
że nie potrafisz
że może byś chciała
spłynąć rzeką i nie wrócić

mimo że przewlekle czujesz
moje ciepło
to złudzenie mojego oddania
i pewnie dlatego
ty mnie zapewne bardziej
cenisz

budzę się obok ciebie znowu
i bez względu na nastrój
jesteś zimna i ciągle stoisz nade mną

jak martwy anioł stróż
dla mnie jesteś
i pozostaniesz
Ścianą

teresa943

teresa943

Opublikowano
Opublikowano

Tomku!
Jestem pod wrażeniem! Szczerze mówiąc, podobnie jak Arek, nie spodziewałam się takiego "twardego" zakończenia. Jednak po głębszym zastanowieniu doszłam do wniosku, że trafnie oddałeś platoniczne uczucie - "Ściana" to coś nie do przebicia... ale to tylko takie moje...
Podoba mi się ten wiersz.
:))))
Bardzo ciepło pozdrawiam
-Krystyna

kasiaballou

kasiaballou

Opublikowano
Opublikowano

Łyżeczka cynizmu zamiast... osobliwe- jeżeli powiem: intrygujące - czy nie przekroczę nieprzekraczalnej granicy indywidualności ?

Zasakujesz; sztuka w tym, aby podołać za Tobą...( przed Tobą, albo z akcentem na zaś... a to już inny wymiar)mijamy się w płaszczyźnie, chociaż założenie zdaje się być jednorodne - to ci historia...i wołać poproszę, aby rozwikłano - wszak wkład namacalny, a i potencjał obliguje...
Brej nocki, Tomaszu :)
kasia.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • violetta
      Lato nad morzem

      Przez violetta · Opublikowano

      @Rafael Marius był silny wiatr, tak się nie czuło:) woda 23 stopnie, nagrzana, dopisała w kąpielach:) ratownicy fajni, na początek poszczują muzyczne ze słonecznego patrolu i na zakończenie pracy:) trzeba przyznać, że Niemców jest 60%, a Polaków 40%. Ustka wg mnie i Dębina piękna z plażami, w porównaniu z tymi plażami. W Dębinie bardzo mi się podobała plaża, lasek tylko brudny.  @Rafael Marius same plotkary te baby z sanatorium, lepiej się ich wystrzegać:)
    • Na liniach czasu
      Sezon na miłość

      Przez Na liniach czasu · Opublikowano

      Znów poczęstowałeś mnie  Swoim sercem  Smakowało jak kiedyś   Jak soczyste truskawki Rozpływające się w ustach I marzeniach zbyt słodkich   O niekończących się zbiorach Pierwszych pocałunków Mamy znów cały koszyk   Mamy jeszcze  Sezon na miłość  
    • HaroldTaulp
      Pół kontakt

      Przez HaroldTaulp · Opublikowano

      Двери и мебель в едином стиле https://profildoors-center.ru/emalevye-dveri 5 футбольных полей https://profildoors-center.ru/contacts Двери экошпон: особенности, преимущества и как выбрать идеальный вариант https://profildoors-center.ru/alyuminievye-dveri Дверная ручка https://profildoors-center.ru/kupe 7 790 ? Стильное и функциональное решение для разделения и зонирования пространства https://profildoors-center.ru/vhodnye-dveri
    • Migrena
      instynkt

      Przez Migrena · Opublikowano

      instynkt nie kocham cię jak ogień. ogień jest zbyt posłuszny własnemu głodowi. nie kocham cię jak morze. morze od wieków powtarza tę samą liturgię, jakby pamięć była falą, która nie umie się zatrzymać. nie kocham cię jak noc. noc zawsze przychodzi jak ślepiec, który zna drogę, nawet kiedy udaje zagubienie. ja kocham cię inaczej. jak zwierzę, które uciekło z nazwy i nie wie już, czy biegnie, czy jest biegiem. jak wiatr, który rozszarpał się o góry i niesie w sobie odłamki własnego kierunku. jak rzeka, która zgubiła źródło i zamiast początku ma tylko ruch, który nie pyta o powrót. noszę cię w sobie. nie w sercu. serce jest tylko mięśniem, który udaje bóstwo. noszę cię głębiej. tam, gdzie nic nie jest nazwane i nawet cisza nie ma pewności, że jest ciszą. tam pamiętam jeszcze dźwięk twojego śmiechu odbity od szklanki stojącej na kuchennym stole, jakby szkło na chwilę uczyło się człowieka. gdy odchodzisz, świat nie pustoszeje. świat gęstnieje. jakby wyschło powietrze między przedmiotami. na stole zostaje odcisk po szklance. mały krąg niepewności. i przez chwilę nie wiem, czy dotyk ma jeszcze prawo cofać się w siebie. ściany zacieśniają się wokół moich oczu, jakby dom próbował nauczyć się widzenia moją pamięcią. powietrze zapomina, jak być powietrzem, i obsuwa się w ciężar. czas warczy za mną jak ranna suka, która nie rozumie własnego pościgu. nie chcę cię na zawsze. na zawsze to tylko żer dla tych, którzy mylą zastygnięcie z bezpiecznym domem. chcę cię tak, jak pusta przestrzeń domaga się krzyku, żeby rozpoznać własne krawędzie. czasem myślę, że gdybym cię naprawdę odnalazł, musiałbym nauczyć się tęsknić od początku, jakby pamięć nigdy nie istniała. może dlatego nigdy nie przestaję cię szukać. jeśli kiedyś zniknę, nie szukaj mnie w fotografiach. będę ukryty w rzeczach, które nagle staną się zbyt piękne, żeby były niewinne. bo moja miłość nie umie umierać. zmienia tylko ciała, jak zwierzę, które porzuca swoje ślady, kiedy zaczynają mówić za dużo. wraca, jak wracają zwierzęta do miejsc, których nigdy nie opuściły, nawet jeśli już nie pamiętają dlaczego. instynkt nie zna pożegnań.          
    • Migrena
      Erozja

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Berenika97   Nika:)   czasem nie fale nas niszczą tylko to   że przestajemy wierzyć iż gdzies jeszcze istnieje stały ląd .   pyszny wiersz:)   Twoja poezja to już bardzo wysoki poziom.   wiesz przecież o tym:)   pozdrawiam:)    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...