Narcyz

[adolf]

Na tarczy Miesiąca dwunasta wybija
Gdy wieże Kościołów wskazują na blask
Wiszącej nad głową, we włosach Księżyca
Dwunastej już gwiazdy, zmierzonej przez czas.

Lecz ten się nie trapi, ni tropić jej nie chce
Przegląda się w szybach, co czarne – bo noc
I ciągle narcyza, od-grywa choć nie wie
Że on - swój kochanek, daleko jest stąd.

Nie może się ruszyć, i próżno się zrywa –
Codziennie odrywa srebrzysty swój płat,
Lecz kiedy w swe miejsce, w to samo przypływa –
Od nowa jest sobą, znów starą ma twarz.

Zawodzą ponuro źdźbła traw rozczochranych,
A w nocnej powodzi szum tapla się fal
Nim ranek nastanie, młodzieniec zbłąkany
Skąpawszy się w cieniu, odejdzie znów w dal

Na tarczy Miesiąca dwunasta wybija
Zachodzą kolory i noc czernią wieje
On znów się zakochał, to miłość niczyja
Dlaczego? Bo późno. Bo już wpół-do… siebie!

[czarna porzeczka]

lubię takie pisanie i wiersz podoba mi się
ale w pierwszej zmieniłabym
"dwunasta" -> pół nocy
dzięki

[Baba_Izba]

Bardzo lubię czytać Twoje wiersze, choć nie zawsze się wpisuję.
Musiałam się tego dopiero z czasem nauczyć, gdyż nie jest to poezja
łatwa, (raczej dla cierpliwych).
Poddaję pod rozwagę:
"Nie może się ruszyć, i próżno się zrywa –
Codziennie odrywa srebrzysty swój płat,
Lecz kiedy w swe miejsce, w to samo przypływa –
Od nowa jest sobą, znów starą ma twarz.
Serdeczności wraz z uśmiechem
- baba

[teresa943]

Na tarczy Miesiąca dwunasta wybija
Zachodzą kolory i noc czernią wieje
On znów się zakochał, to miłość niczyja
Dlaczego? Bo późno. Bo już wpół-do… siebie!

Ładnie namalowałeś portret rozkochanego w sobie "narcyza".
:)))))
Serdecznie pozdrawiam.

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzięki za wgląd! ;D pomyslę jeszcze nad tśąstrofą bo i mi nie leży

pozdr

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzięki za wgląd! ;D pomyslę jeszcze nad tśąstrofą bo i mi nie leży

pozdr