Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

opowiedz coś o sobie o mnie dowiesz się z nocnych
piosenek wiem tylko że wciąż żyjesz w tym płonącym
domu wychodzisz z samego rana i stoisz ociekasz
powietrze łapiesz

skacowany
wyciszony zupełnie
wyciszony
zupełnie skacowany
jadę znowu w to miasto
jadę bić się z tym miastem
muzykę mu robić

wróciłem z workiem przez ramię krwią na koszuli
a trochę mnie tu nie było teraz staram się nazwać
drzewo krzyk zapach kobietę cokolwiek

jeszcze nie znam takich słów dopiero będę je łuskał
z przekwitłych pól zeschłych dźwięków na słupach
zbierają się ptaki wszystkie czarne jak wyjazd wcześnie
rano z brudną kurtką dziurą w boku

teraz Budgie
szerokopasmówka

(X 2008)

Opublikowano

znaczy się, że blues artystów ;D
(szampon & kefir z pomidorem ;p)
lubię b., wiersz jest w tym klimacie, aż melancholia w mojej głowie zaśpiewała. spoko.
pozdrawiam
(nie szczerz złotych zębów;p)

Opublikowano

H. Lecter - cóż, dzięki za wizytę i wyłuskanie:)

jacekdudek - Budgie rlz=). to dobrze, nie zdradzę chyba tajemniecy, jak powiem, ze taki miał być /do tego skłaniać=)

kunoichi = już mam srebrne, nie martw się. ze złotymi ciężko, Wania mi się dzisiaj skarżył=)

Michał Kowalski - prosta recepta: po prostu faktycznie czytaj inne wiersze. ale dzięki za zajrzenie tak czy tak.

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Leszczym Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. 
    • Tyle lat kłamałem Ci prosto w serce uczestnicząc wraz z tłumem w Twej powtórnej Golgocie A Ty… czekałeś , aż załamie się moja pycha i egoizm i wyciągniesz mnie z tego tłumu, żebym na kolanach pomagał nieść Twój krzyż   Ile zła musiało upłynąć, żebym zrozumiał, że Twoje przykazania są naturalnym Rajem Nigdy tak przed nikim długo nie klęczałem jak przed Tobą Jezu I nigdy nie czułem się tak szczęśliwy Wreszcie uwolniłem się od strachu, który czułem przeklinając, gdyż nauczyłeś mnie przepraszać poprzez Miłość  
    • @Radosław Wiesz, u mnie często jest trochę pustawo, no nie mam nadmiaru obowiązków, trudnego związku, nie szaleję po sklepach, nie bardzo szlajam się po centrum miasta. Jest więc kategoria pustki. Ale to z kolei niejako wymusiło na mnie w pewien sposób rodzaj dialogu wewnętrznego. No na przykład. Idę sobie raz w tygodniu do kina na film. Ale jako osoba niezajęta siadam na ławce i myślę nad tym filmem. Kilka godzin takie myśli potrafią mnie zająć. Rozmów prowadzę mało. Ale jak się taka zdarzy to sobie nad nimi pomyśluję, więcej z powodu kategorii pustki. Bo właściwie świat nie znosi pustki. Pustelnicy często zostają mistykami. Latami oswajasz się z nudą, aż dostrzegasz, że nudy to właściwie nie ma. Im robisz się starszy tym bardziej dostrzegasz swoją przeszłość. A każdy miał tutaj przeszłość. To tak w skrócie ;))
    • @[email protected] Przyda się trochę odpoczynku, bo poprzedni weekend był energetyczny. 90 urodziny cioci i praca w sztabie WOŚP w szkole synka... W poniedziałek nadzwyczajne zebranie a dziś szkolenie... Masakra...
    • To jest bardzo dobra "reklama" różowych okularów. Pozdrawiam ciepło. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...