Marie Rouen

[Karol Samsel]

Przyniosę pomarańcze, będzie jak u Prousta,
wyrosną rozchodniki na krawędziach lustra,
ty, Marie, zaś zasłonisz swoim dzieciom oczy,
by nie ujrzały matki marzącej po nocy.

Wpierw z twojego ramienia zdejmę akt nadziei,
suchym szeptem poprosisz, abym się ośmielił,
pogaszę wszystkie lampy, jakby był już wrzesień,
znów okłamię cię, mówiąc: „Jestem Ulissesem”.

Dziś gdy stoisz tu naga, chcąca się przemienić,
trzeba ci wierzyć, Marie, w cierpki smak kamieni,
w piersi gorzkie od potu, w śmierć każdej pamięci,
także w to, że Bóg dobry kiedyś nas zadręczy.

Znów zaczniesz się ubierać, i po co to, Rouen,
znów powrócisz do dzieci, jak męczący sen,
ja usłyszę, że pada, nim skoczę przez okno,
przeczytam rozdział z Prousta, zjem parę winogron.

4.09.2008r.

[H.Lecter]

nim skoczę przez okno
przeczytam rozdział z Samsela, zjem parę winogron

Takie mam właśnie plany na dzisiejsze popołudnie...
Pozdrawiam - uwiedziony wierszem, Piotr.

[Alicja_Wysocka]

Ach!
Rozmarzyłam się. Ucałowania dla pióra :)

[czarna porzeczka]

nie lubię
Prousta

[Karol Samsel]

Dzięki, Piotrze. Wielkie dzięki za ciepłe słowo. Ale nie skacz, proszę.

Alicjo, kłaniam się nisko, pióro też.

Czarna Porzeczko, Proust to pretekst. Niemniej jednak - ważny pretekst.

Pozdrawiam serdecznie.

[Fanaberka]

Świetny wiersz, przestrzenny, klimatyczny, z klasą.
No i forma!
Baardzo podoba mi się trzecia zwrotka.
Gratuluję.

[Michał_Kućmierz]

Piękny!

Pozdrawiam M.

[myślątko]

oczy-nocy ten rym tylko taki jakiś

[Karol Samsel]

Bardzo dziękuję, Fanaberko. Bardzo cieszy mnie, że tekst się podoba. Forma i rym były jemu potrzebne. Taka konieczna specjalna okoliczność. Dobrze, że dały się dostrzec.

Myślątko, wiem, że ten rym trochę razi banałem, ale cały tekst ma być takim prostym, wręcz naiwnym monologiem o dramacie pewnej kobiety i pewnego mężczyzny. Może to usprawiedliwi mój wybór. Rozumiem uwagę i dziękuję za jej sformułowanie.

Dziękuję, Michale.

Kłaniam się nisko i pozdrawiam serdecznie.

[Magnetowit_R.]

jest fajnie. tylko uciekla mi plynność wiersza w 3zwr

Dziś gdy stoisz tu naga, chcąca się przemienić,
trzeba wierzyć Marie, w cierpki smak kamieni,
w gorzki piersi pot, w śmierć każdej pamięci,
ufać że Bóg dobry, kiedyś nas zadręczy.


za to 2 zwr ma smak;) pzdr

[Karol Samsel]

Bardzo dziękuję, Magnetowit R.

Jest ciekawie i propozycja rzeczywiście może zainspirować, tyle że ja przyjąłem najbardziej klasyczne rozwiązanie z możliwych - tzn. trzynastozgłoskowiec ze średniówką po siódmej sylabie. W Twojej wersji powstałby bardziej swobodny wariant, a to z powodu nierównej długości linijek i nieregularnej średniówki.

Niemniej jednak kłaniam się nisko, bo zaszczytem jest dla mnie, kiedy ktoś chce pochylić się nad tekstem aż do tego stopnia, aby go parafrazować:).

Pozdrawiam serdecznie.