[stara]

[Boskie Kalosze]

stara łódź -
a ty dokąd,
księżycu?

[Boskie Kalosze]

Zainspirowane haiku Magdaleny:

www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=79943#dol

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kolejna wersja - ale chodzi przecież o to, żeby złapać wodę do łodzi ;)


dziurawa łódź -
a ty dokąd,
księżycu?


czyli taki obrazek, ale wieczorem (akurat tylko to znalazłem w sieci)

www.dfv.pl/gallery/tag/łódka?g2_itemId=148211

[Boskie Kalosze]

Kolejny:

dziurawa łódź -
a ty do kogo
księżycu?



"Do kogo" nadaje teraz kierunek, a nawet nabiera kontekstu erotycznego.
I tu jako ilustracja posłuży przepiękny wiersz:


Spotkanie nocą

Szare morze, ląd z czarnego laku,
Żółty półksiężyc wiszący nisko
I drobna fala, co wstrząsając rzeźwi
Te pukle, które sen pomierzwił,
Gdy wchodzę w zatokę łodzią śliską
I gaszę rozpęd na mokrych piachu.

Jeszcze mila po brzegu słonym, gorącym,
Przejście pola aż po ciemne progi,
Stuknięcie w szybę, skrzyp okiennej deski,
Błysk i zapałki płomień niebieski,
I ten radości głos i trwogi,
Cichszy niż nasze serca bijące.


Robert Browning
(nie wiem, kto przetłumaczył)

[Boskie Kalosze]

Jeszcze jedna wersja:


jak cicho
zatonęła w księżycu
stara łódź



I oczywiście ilustracja, niestety tym razem tylko mój wiersz:


Noc czarcią chochlą wody kołysze,
zaplątały się gwiazdy w grążelach.
Księżyc rozcięty pomostem na pół
w sennych refleksach złocisty tka ból,
para łabędzi na nim rozbiela
wtulając dzioby w puszyste cisze.

Na ciemnym brzegu kochanków dwoje,
odblaski chłonie w niemym zachwycie
i wciąż im mało, ciągle nie dosyć,
jakby się bojąc szeptem coś spłoszyć -
myślą zapadli w błogim niebycie
i topią w ustach dnia niepokoje.

[Boskie Kalosze]

Na koniec wersja ostateczna, ale i najlepsza:

Dobranoc :))

[jasna]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Od razu zobaczyłam księżyc "wsiadający" do łodzi i odpływający od Ciebie lub od Was.
Czuję i Twój żal do księżyca i dziecięcą niemal bezradność, ale i zaniepokojenie jego losem.
Twój obrazek nasuwa wiele interpretacji, ale ta jest mi najbliższa z tym, że
z drugiego haiku wstawiłabym tu "dziurawa" (chociaż nie jest to aż tak konieczne) i pozbyłabym się przecinka.

To haiku podoba mi się tak bardzo, że aż Ci go zazdroszczę :-))
Gratuluję i pozdrawiam :-))

[quote]Zainspirowane haiku Magdaleny
No, ale żeby aż tak? ;-))

[I 34]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wiersz w duchu (choć nie wiem, czy BK lubi być z kimś zestawiany, porównywany) poetów młodopolskich. Sylabiczny, szeptany, szatański.

Pozdrawiam, :)

[sionek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Boskie Kalosze,

Lata kreowania świata za pomocą słów i zachwyt czytelników (również mój) zostawiły na Tobie
trudne do usunięcia piętno.
Między dobrą poezją zachodnią a haiku jest taka różnica jak między wynalazkiem a odkryciem.
A jeśli do tego dodać zachodni stosunek poety do czytelnika, to różnica ta może być nawet
sprowadzona do prezentacji przez wynalazcę jego cudownego dzieła i wykonywania doświadczenia
chemicznego tak, by obserwatorzy odkryli kolejne prawo przyrody.

Wygooglaj:
moon water
i przejdź do grafik, a zobaczysz, że to, co się nocą odbija w wodzie (rozmytą plamę światła)
trudno nazwać księżycem. A skoro w łodzi nie ma księżyca-pasażera, zamierzona przez autora
relacja pomiędzy obu częściami utworu jest dla zwykłego czytelnika haiku, tj. dla mnie w ogóle
nieczytelna, przesłanianaa przez relację pomiędzy starą łodzią i zasuwającym po niebie księżycem.
Jednak nawet ta relacja jest wg mnie mało czytelna (księżyc przemierzający niebo/jezioro
bez użycia łodzi), mało spójna jeśli chodzi o nastrój fragmentu i frazy.

Popracuj nie tyle nad kolejnym wariantem/znaczeniem pytania, co nad klimatem całego utworu.


old boat
filled with water
filled with moonlight


Pozdrawiam,
Grzegorz

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Boskie Kalosze,

Lata kreowania świata za pomocą słów i zachwyt czytelników (również mój) zostawiły na Tobie
trudne do usunięcia piętno.
To jest katana obosieczna. Lata czytania haiku, zwłaszcza anlojęzycznych
oddalają od tego co istotne. Przynajmniej coraz częściej nad tym myślę.
Ostatnio przyszedł mi do głowy z pomocą... Chopin. Dlaczego Japończycy
wciąż czują, słyszą muzykę Chopina? Chyba już bardziej od jego Rodaków.

[quote]
Między dobrą poezją zachodnią a haiku jest taka różnica jak między wynalazkiem a odkryciem.
A jeśli do tego dodać zachodni stosunek poety do czytelnika, to różnica ta może być nawet
sprowadzona do prezentacji przez wynalazcę jego cudownego dzieła i wykonywania doświadczenia
chemicznego tak, by obserwatorzy odkryli kolejne prawo przyrody.

Wygooglaj:
moon water
i przejdź do grafik, a zobaczysz, że to, co się nocą odbija w wodzie (rozmytą plamę światła)
trudno nazwać księżycem. A skoro w łodzi nie ma księżyca-pasażera, zamierzona przez autora

Czasem zdarzało mi sie popłynąć nocą na ryby starą łodzią, która przepuszczała
wodę. Wchodzisz do suchej łodzi, bo stała na brzegu odwrócona do góry dnem,
płyniesz hen pod drugi brzeg i nagle patrzysz, a tu... księżyc na dnie. Masz pasażera.
To dlatego coraz ciężej się wiosłuje!

[quote]
relacja pomiędzy obu częściami utworu jest dla zwykłego czytelnika haiku, tj. dla mnie w ogóle
nieczytelna, przesłanianaa przez relację pomiędzy starą łodzią i zasuwającym po niebie księżycem.
Jednak nawet ta relacja jest wg mnie mało czytelna (księżyc przemierzający niebo/jezioro
bez użycia łodzi), mało spójna jeśli chodzi o nastrój fragmentu i frazy.

Ale wtedy musiałbym tłumaczyć swoją obserwację, tak jak teraz ;)
Komuś po prostu żaba wskakuje do stawu, wrony gromadzą się wieczorem na gałęziach
a tu, do dziurawej łódki z każdym ruchem wiosłavdosiada się księżyc.

Popracuj nie tyle nad kolejnym wariantem/znaczeniem pytania, co nad klimatem całego utworu.

[quote]
old boat
filled with water
filled with moonlight

Ten obraz jest statyczny, pewnie zasugerowany fotografią z linka.
Tymczasem chodzi o księżyc vis a vis, który widać nagle na dnie,
kiedy płyniemy dziurawą łodzią:

K



ja
--k--


gdzie K - to księżyc, k - jego odbicie na dnie łodzi, ja - wioślarz


Wydaje mi się, że zapis jest wystarcząjacy. To zanczy: trzeba odrzucić
"nasycanie się" wody w zatopionej łódce wschodzącym księżycem. Skoro
trzeba napisać o tym oddzielnie, to znaczy, że jednak chodzi o coś innego.

Dziękuję i pozdrawiam.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie wiem, może jest młodopolski :) Ale mnie cieszy to, że wydał Ci się:
szeptany i szatański. Chodziło przede wszystkim o oddanie nastroju tego,
co nas ogarnia w takich chwilach:
nagłych stęknięć, tajemniczych trzasków gałązek na brzegu, ni stąd ni zowąd
cichego plusku (czy to na pewno tylko żerująca ryba?).

Dziękuję i pozdrawiam :)

[Boskie Kalosze]

plusk wioseł
- a ty dokąd,
księżycu?



Kolejna wersja.
Myślę, że teraz bardziej widać samą : podróż (czy też: przeprawę)
Przecinek? :) Może to i dobrze, że uwiera? Taka... dziur(k)a w całym ;)

Pozdrawiam

[jasna]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, jak w pierwszym haiku widziałam księżyc "wchodzący" do łodzi, która jest przy brzegu, tak teraz interpretacja trochę zmienia kierunek i też mi się bardzo podoba :-))
Tu można snuć opowieści chyba bez końca.

[quote]Przecinek? :) Może to i dobrze, że uwiera? Taka... dziur(k)a w całym ;)

stara łódź
ta jasna plama na dnie
to ty księżycu?

Pozdrawiam,
Magda :-))

[sionek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Boskie Kalosze,

1) Moje uwagi rzeczywiście dotyczyły obrazka i odległości obserwator-odbicie większej od ok.3 metrów.
Przy odległości mniejszej, księżyc choć zniekształcony trzyma fason ;-).
W tym więc przypadku - nie dotyczą.

2) Widok księżyca w wodzie na dnie łódki nie jest na tyle powszechnym doświadczeniem, by autor mógł
się do niego odwoływać próbując wciągnąć do gry czytelnika. Wg mnie trzeba ten obraz czytelnikowi
bardziej podpowiedzieć lub nie zmieniając utworu (o plusku wioseł) - stworzyć haigę.

3) pomimo (2) haiku o plusku wioseł, chociaż działa (u mnie) na obrazie pyzatego żeglującego po
niebie bez łódki, jest bardzo klimatyczne (dynamika we fragmencie i frazie, w obu częściach elementy
klimatu podróży)


night walk
following the moon
from puddle to puddle


Pozdrawiam,
Grzegorz

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Boskie Kalosze,

1) Moje uwagi rzeczywiście dotyczyły obrazka i odległości obserwator-odbicie większej od ok.3 metrów.
Przy odległości mniejszej, księżyc choć zniekształcony trzyma fason ;-).
W tym więc przypadku - nie dotyczą.

2) Widok księżyca w wodzie na dnie łódki nie jest na tyle powszechnym doświadczeniem, by autor mógł
się do niego odwoływać próbując wciągnąć do gry czytelnika. Wg mnie trzeba ten obraz czytelnikowi
bardziej podpowiedzieć lub nie zmieniając utworu (o plusku wioseł) - stworzyć haigę.

3) pomimo (2) haiku o plusku wioseł, chociaż działa (u mnie) na obrazie pyzatego żeglującego po
niebie bez łódki, jest bardzo klimatyczne (dynamika we fragmencie i frazie, w obu częściach elementy
klimatu podróży)


night walk
following the moon
from puddle to puddle

Tak, spacerujące haiku jest bardzo ładne, ale mówi o czymś innym.
Wiadomo, że po deszczu księżyc świeci w kałużach. Plusk wioseł chyba jest dobry,
bo nadaje tempa a nieszczelna łódź pozostaje w domyśle. Co prawda dziura na dnie
nie jest już tak oczywista, ale czy o to chodzi? Raczej o to, że księżyc też... płynie.
Ten na niebie i ten w łódce - na gapę. Co do Twojego 2) punktu to zgadzam się
z nim całkowicie. Ale czy to powód, żeby dostrajać swoją wrażliwość do tego,
co oczywiste? Dlatego wspomniałem o żabie i wronach - może żaba jest po prostu
sygnałem do ataku dla wodnego drapieżnika, a wrony... co niby w tym niezwykłego,
skoro nawet kury zlatują się wieczorem do kurnika?
A jednak tworzą obrazy, jak dla mnie - prawdziwie piękne, bo... zazębiające się
gdzieś poza tym, co zwykłe i oczywiste.

Pozdrawiam.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo fajne, myślałem nawet o tym, że księżyc jakby wyłazi wtedy niepostrzeżenie z wody
i wiesz, co mi przyszło do głowy? Nieoczekiwanie coś zgoła innego:


wczesna jesień -
kto by pomyślał wiosną
że przez dziury w ubraniu?


czyli coś takiego:


jesień -
coraz większe
dziury w swetrze


Tylko tu odzienie staje się coraz lżejsze i dlatego "na własnej skórze" czujemy
to co nadchodzi, a czego nie poczulibyśmy w innej sytuacji.
Natomiast dziurawa łódź sprawia, że coraz ciężej nią wiosłować.
W końcu zauważamy w niej... księżyc. - A ty dokąd, psubracie?

Dwie odwrotne sytuacje, które jednak tak samo "zmuszają", żeby spojrzeć - na zewnątrz siebie ;)

Pozdrawiam.

[sionek]

Boskie Kalosze,

Cały czas chodzi mi o to, że czytelnik wiele może sobie dopowiedzieć, wytłumaczyć, itd.
ale trzeba mu takie możliwości stworzyć, np. w utworkach:

nocny połów -
na dnie starej łodzi
jedynie księżyc

stara łódka
nabiera wody -
wysiadka, księżycu


czytelnik znajdzie wytłumaczenie tego, jak to jest możliwe, że w łodzi jest księżyc.
U Ciebie czytelnik sobie tego nie wytłumaczy, gdyż dla niego (dopóki ustawa nie mówi inaczej)
księżycem jest to coś na niebie. Ten obraz jest tak mocny, że gros czytelników może w ogóle
nie wziąć pod uwagę tego, że może chodzić (również, a nawet przede wszystkim) o coś innego.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To wszystko, w skompresowanej formie, powinno być w utworze, a nie w komentarzu.

Pozdrawiam,
Grzegorz

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie, to jest obraz a nie historyjka obrazkowa. Tak jak coraz więcej wron siada na gałęzi
i kojarzy się to komuś z gęstniejącym zmrokiem, a nie z tym, że zapomniał zamknąć kurnik ;)
Podobnie w tym haiku chodzi o nastrój, a nie opis jakiejś sytuacji, jakby to była jakaś
historyjka obrazkowa. Dość mam rysunków :)

Pozdrawiam.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak :) Kiedy przeczytałem Twoje haiku z księżycem i łodzią, również pomyślałem
sobie, że to nieprzebrany temat.
Ale, ale... już prawie jesień - najwyższy czas wyrzucić księżyc na brzeg.
Niech poczuje się tak samo obco, i niepotrzebnie jak ci, którzy muszą
wracać tam, gdzie nie chcą wcale wracać:


jesienne ognisko
z naszego dziurawego kajaka
- od dziś księżycu śpisz w trawie


Aha... metafora? Czemu nie, w końcu mówi to Peel, to jego słowa :)

Pozdrawiam.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ha ha... nawet znalazłem ilustrację, tylko coraz częstsze jesienne rosy trzeba
domalować w wyobraźni :)))

www.photoblog.pl/heartbox/20979893/bo_ksiezyc_spi_w_trawie.html