Człowiek z Baalbek III

[Samuel L. JAckson]

Mimo obaw, do domu dojechałem dość szybko. W ogóle szybko jeżdżę, chociaż w sumie mandatów na koncie mam niewiele. Milion kilometrów w siedzeniu, wyjeżdżonych w większości w czasach, kiedy pracowałem z ojcem Aleksieja robi swoje. Jazda, to dla mnie w zasadzie rutyna. W domu na wieść o moim wyjeździe zapanowały mieszane uczucia. Z jednej strony – rozłąka. Ale z drugiej – podreperowanie dość mocno nadszarpniętego ostatnio domowego budżetu. Już następnego dnia zacząłem się przygotowywać do wyjazdu czytając wszystko, co o Libanie znalazłem w internecie. O kraju tym miałem raczej mgliste pojecie, a słowo Bejrut nieodmiennie kojarzyło mi się z bombami i terrorystami. Jednakże lektury stron internetowych napawały niejaką nadzieją. Wyglądało to nieźle. Pełen dobrych myśli i potencjalnych projektów jechałem na lotnisko. Całą drogę zastanawiałem się, jak tam będzie. Moje rozmyślania przerwał tylko widok roztrzaskanego w drobny mak samochodu, który mijałem gdzieś na wysokości Glinojecka. Wrak był tak rozwalony, że nie byłem w stanie określić marki pojazdu, z którego strażacy właśnie wycinali martwe ciało kierowcy. Na Okęcie dotarłem około 21, to jest na godzinę przed odlotem samolotu. Zostawiłem samochód na długoterminowym parkingu i starając się nie myśleć o wysokości rachunku za postój wszedłem do hali odlotów. Kobieta przy stanowisku odpraw poinformowała mnie, że jeszcze nikt oficjalnie nie zrezygnował z lotu do Bejrutu, ale kilku pasażerów jeszcze nie zgłosiło się do odprawy. Czyżby blondyna z Mariotta się myliła i nie znajdę wolnego miejsca, pomyślałem?
- Pasażer Jerzy Kosiński odlatujący do Bejrutu rejsem Polskich Linii Lotniczych Lot numer 145 zgłosi się do odprawy biletowo bagażowej – obwieścił lotniskowy megafon. Oho, pomyślałem, może to moje szczęście?
- Pasażer Jerzy Kosiński... - Powtórzył megafon.
- Chyba ma pan szczęście - powiedziała do mnie dziewczyna przy stanowisku odpraw. Niech pan szybko biegnie do kasy i wykupi bilet. Odprawa biletowo – bagażowa kończy się za 15 minut.
Nie zastanawiając się ani chwili pobiegłem do kasy biletowej. Kątem oka zauważyłem, że przygląda mi się uważnie jakiś facet, stojący w kolejce do odprawy. Ale nie miałem do tego specjalnie głowy.

***
Władimir przekroczył granicę w Terespolu dość szybko. Gdyby nie to, że jego misja była tajna jak to tylko możliwe – wykorzystałby swoje znajomości i przejechał na kanały bez kolejki. Wolał jednak nie ryzykować dekonspiracji w żaden sposób. Teraz, po wprowadzeniu wiz, kolejek i tak praktycznie nie było. Postanowił pojechać do Gdańska. Z poprzednich pobytów w Polsce znał to miasto i lubił je. Miał tam nawet kiedyś dziewczynę – Krystynę. Dziś jednak nie mógł jej odwiedzić. Może po powrocie z Libanu ? - pomyślał.
Całą drogę rozmyślał o czekającym go zadaniu. Miał zabić człowieka. W zasadzie nie była to dla niego nowość – zabijał już przecież w Afganistanie i Czeczenii. Ale to było coś innego. Tam miał naprzeciwko siebie uzbrojonych po zęby bojowników. Tu ofiarą miał być cywil. Doskonale strzeżony i ochraniany, ale jednak cywil.
Władimir zastanawiał się, jak generał Mostovoj dogadał się z szefami Hesbollachu i czy faktycznie miał na tę akcję zgodę najwyższych czynników rządzących Rosji. A jeśli to jakieś indywidualne rozgrywki, albo co gorzej, prywatna wojna Mostovoja ?– myślał Władimir. Co wtedy ? Przecież niewykluczone, że jego rękoma Mostovoj chce załatwić stare porachunki z Mossadem. Z drugiej strony czasy się zmieniły. To nie dawna KGB, która pod rzekomą przykrywką biura politycznego partii robiła co chciała, kiedy chciała i z kim chciała. Świadomość faktu, że nie jest w stanie tego sprawdzić nie dawała mu spokoju. A może zadzwonić do Rusłana? Władimir przed wyjazdem powiedział przyjacielowi w największej tajemnicy, że leci do Libanu, nie wspominając absolutnie o celu wizyty. Rusłan i tak czegoś się tam domyślał. Wpadł kiedyś na Władimira i Mostowoja na Czerkizowskiej, niedaleko konspiracyjnego lokalu FSB. Był wtedy na spacerze z dziewczyną przydzieloną niedawno do ochrony prezydenta. Mówił potem Władimirowi, że dziewczyna zauważyła nieznaczne skinienie głowy Władimira i Rusłana i z wrodzoną babską ciekawością spytała go o przyjaciela. Rusłan udzielił wymijającej odpowiedzi, nie zdając sobie sprawy z tego, że jego towarzyszka rozpoznała także Mostovoja. Ale nie to było teraz największym zmartwieniem Władimira. Dalej zastanawiał się nad telefonem do Rusłana. W końcu najbliższy przyjaciel był osobistym ochroniarzem Putina. Może spróbuje zamienić słowo z prezydentem? A jeśli się mylę? Jeśli Mostovoj działa w interesie państwa i za zgodą prezydenta? Moja kariera w FSB będzie skończona. I to definitywnie. Władimir wiedział, że generał nie puszcza płazem zdrady i knowań za plecami. Co ma być, to będzie, pomyślał i postanowił poczekać do spotkania z szejkiem Nasrallą. Tak... To spotkanie wiele powinno wyjaśnić.

Po przyjeździe do Gdańska zamieszkał w hotelu Heweliusz jako Władimir Ostiakow. Dwudniowy pobyt minął mu szybko i bez jakichkolwiek zdarzeń. Miał wreszcie chwilę czasu dla siebie i postanowił to wykorzystać. Przeszedł się po Długim Targu, potem pojechał na Świętojańską do Gdyni, gdzie ze zdziwieniem ale i przyjemnością stwierdził, że Gdynia wypiękniała od jego ostatniego pobytu, a nowoczesny image Świętojańskiej dodał jej nowego blasku. To nie Moskwa, ale też ładnie - skonstatował. Ostatniego dnia Władimir wymeldował się z hotelu, zostawił samochód w pobliżu konsulatu rosyjskiego, taksówką pojechał na lotnisko i wypożyczył w Avisie Forda na swoje nowe fałszywe nazwisko – Jerzy Kosiński. Dokumenty na nazwisko Ostiakowa starannie spalił a popiół wsypał do muszli klozetowej toalety na lotnisku Rębiechowo. Droga z Gdańska do Warszawy nie należała do najłatwiejszych. Sporo samochodów, a do tego padający chwilami deszcz sprawił, że Władimirowi czas zaczął uciekać miedzy palcami. Muszę przyspieszyć, pomyślał, bo jeszcze nie zdążę na samolot. Ford jechał prawie 160 km/h, kiedy zza zakrętu wyłoniły się dwie wyprzedzające się ciężarówki. Ostatnią myślą Władimira było wspomnienie Krystyny.

Rozdział III

W pokoju narad atmosfera była ciężka od papierosowego dymu. Pułkownik Kędzierski palił rzadko, ale w wyjątkowych sytuacjach nawet podwładnym pozwalał palić w swoim gabinecie.
- Poruczniku Żwirski , co dla nas macie – zwrócił się do młodego oficera?
- Niewiele, panie pułkowniku. Sprawdziłem osoby z listy pasażerów. Oczywiście brałem pod uwagę mężczyzn w interesującym nas przedziale wiekowym. Nie sadzę bowiem, aby Rosjanie wysłali na taką misję emeryta lub całkowitego młokosa.
- A konkretniej ?
- Wytypowałem sześciu podejrzanych spośród pasażerów znajdujących się na liście , oraz jednego z listy rezerwowej. W zasadzie nie znalazłem nic ciekawego. Sami businessmani, jeden zapalony turysta. Poza podejrzeniami. Może poza dwoma.
- Macie jakieś sprecyzowane podejrzenia, poruczniku Żwirski ? – niecierpliwie dopytywał się Kędzierski.
- Nic konkretnego, ale pasażer Kosiński przez długi czas przebywał w Stanach Zjednoczonych i całkiem niedawno przypomniał sobie o starej ojczyźnie.
- Nie mamy też żadnych danych o jego przybyciu do kraju. Albo więc przejechał przez któreś z przejść drogowych, na których przy pobieżnej kontroli nie zanotowano jego przekroczenia granicy, albo jest to nasz człowiek.
- A ten drugi ? – zapytał Oleszuk.
- Z tym drugim też jest dziwna sprawa. Polak, zamieszkały oficjalnie gdzieś pod Olsztynem, po rozwodzie, dwójka dzieci.
- I co w tym dziwnego ? Mamy takich miliony –przerwał Kędzierski.
- Spokojnie, panie pułkowniku, to jeszcze nie koniec. Ten Podwaniecki, ma całkiem ciekawy życiorys. Z naszych danych wynika, że po odbyciu służby wojskowej długo studiował, następnie spiknął się z jakimiś Holendrami i coś dla nich robił w państwach byłego ZSRR. Potem zakładał firmy dla pewnego człowieka z Białorusi. Dzisiaj czasami pracuje dla jego syna.
- No dobrze, ale co w tym jest takiego podejrzanego ?
- Ano coś mi się nie zgadza w datach. Do wojska trafił w 1983 roku, przeszedł szkolenie w ośrodku spadochronowym w Krośnie a potem zniknął na jakiś czas i wypłynął pod koniec 1985 roku już jako student. Dziwna sprawa. Ale czekam na materiały z WKU z Gdańska i Olsztyna, może one coś nam wyjaśnią.
- W porządku. Macie na to dwa dni. Pojutrze odlatuje samolot do Bejrutu i chcę mieć rosyjskiego agenta namierzonego. Na razie dajcie dyskretną opiekę Podwanieckiemu i znajdźcie Kosińskiego. Musi mieć przecież w Polsce jakąś rodzinę czy znajomych. Do roboty – pożegnał podwładnych Kędzierski.
Taaak.. myślał pułkownik.. 1983 rok, Krosno, spadochroniarz… Ciekawe, ciekawe. A i ten drugi może okazać się strzałem w dziesiątkę. Ale dlaczego kołacze mi się po głowie ten 1983 rok ? Dziwne...

***
Boswell miał problem. I w zasadzie nie wiedział jak ma się do niego zabrać. Oparł łokcie na mahoniowym biurku i ukrył głowę w dłoniach. Po prawej stronie biurka leżał stos niedbale poukładanych dokumentów. Spomiędzy kartek papieru gdzieniegdzie wystawały zdjęcia. I to właśnie te zdjęcia przyprawiały Boswella o ból głowy.
- Miss Parsons, proszę wezwać do mnie Simmsa – rozkazał przez interkom swojej sekretarce.
- Tak jest, odpowiedziała Parsons – chuda szatynka w nieokreślonym wieku.
Poprawiając lewą ręką fryzurę, prawą wcisnęła kombinację klawiszy na interkomie.
- Panie Simms, szef pana wzywa – powiedziała.
- Co tam znowu – odburknął Simms.
- Nie wiem, ale od dwóch godzin siedzi za biurkiem, pali cygaro za cygarem i ogląda jakieś zdjęcia. Nie wygląda to najlepiej – odpowiedziała Parsons.
Simme wygramolił się z trudem zza swojego stołu. Pokaźna tusza już dawno kwalifikowała go do zwolnienia z agencji. Tylko jego nieprzeciętna inteligencja i zmysł analityczny utrzymywały go jeszcze na powierzchni. W innym przypadku dawno podzielił by los agentów, którzy nie potrafili powstrzymać się od kilku piw i hot-doga w McDonaldsie.

- Siadaj Simmy, powiedział Boswell do wchodzącego do pokoju mężczyzny i zapraszającym gestem ręki wskazał mu fotel naprzeciw swojego.
- Skoro mnie wzywasz, musisz mieć nie lada kłopot, - odezwał się Simms.
- A niech to szlak –nerwowo odparł Boswell. Widzisz, było już tak spokojnie a tu szykuje się jakiś hokus pokus.
- I ja mam ci ten pasztet pomóc zjeść? Co masz konkretnego ? – zapytał Simms
- Od kilku miesięcy docierały do nas informacje, jakoby Rosjanie ponownie nawiązali kontakty z członkami Hesbollachu w Libanie i Hamasu na terytorium palestyńskim. Nasi ludzie donosili o sprzedaży najnowszych modeli Strieły i zupełnie nowego systemu naprowadzającego "Purga"
- I to cię tak niepokoi ? – Przecież co jakiś czas mamy tego typu informacje na tapecie.
Boswell wstał z fotela i zaczął krążyć po pokoju.
- Widzisz, coś mi w tej całej sprawie śmierdzi i to ostro. Raporty niby wyglądają dobrze, ale mam przeczucie, ze Rosjanie chcieli, abyśmy dowiedzieli się o tych sprawach. Co więcej – zaczynam mieć pewność, że coś jest nie tak.
- A może jesteś po prostu przewrażliwiony ?
- Na pewno nie. Popatrz zresztą na to zdjęcie – powiedział Boswell wyciągając ze sterty dokumentów dwie fotografie.

Simms przyglądał się odbitkom przez dłuższa chwilę.
- Ten niższy to z całą pewnością generał Mostovoj, ale drugiego, mimo najszczerszych chęci, nie da się rozpoznać z tego ujęcia. Gdzie zrobiono to zdjęcie ?
- Widzisz, Sigmy, ważniejsze jest pytanie w jakich okolicznościach je zrobiono. Otóż Mostovoj od dłuższego czasu nie podlegał naszej bezpośredniej inwigilacji. Czasami rutynowo sprawdzaliśmy jego rozkład dnia. Aż przypadkiem natknął się na niego jeden z naszych ludzi. Mostovoj wchodził do budynku przy Bolshoj Czerkizovskoj w Moskwie, w miejscu, gdzie nigdy dotąd się nie pojawiał. Nasz człowiek z czystej ciekawości wszedł za nim do klatki. Potem stwierdził, ze do mieszkania wszedł młody mężczyzna prawdopodobnie widoczny na naszym zdjęciu.
- I czego to ma dowodzić? – zapytał Simms.
- Ano właśnie tego, że kroi się cos dużego. Mężczyzna wyszedł z miejsca spotkania sam i zauważył chyba naszego agenta. Ten zdążył mu zrobić to nieudane zdjęcie i został zgubiony jak dziecko. Dodatkowo mogę ci powiedzieć, ze rozwalił jeszcze auto miejscowej milicji
- Taaak...A tajemniczy nieznajomy oczywiście rozpłynął się we mgle.
- Zgadza się. A co najdziwniejsze – Mostovoj objęty przez nas dyskretną opieką więcej nie pojawił się pod tym adresem. Właściciel mieszkania twierdzi, że wynajął je z ogłoszenia. Sprawdziliśmy – wygląda na to, że to prawda.
- I chcesz usłyszeć moje zdanie na ten temat – powiedział Simms.
- Owszem.
- Według mnie Mostovoj cos szykuje. I to szykuje w najgłębszej tajemnicy, skoro spotyka się z kimś poza swoim biurem. O ile bowiem pamiętam, nie ma skłonności homoseksualnych, tak wiec możemy wykluczyć spotkania na tym tle ?
- Z całą pewnością - odpowiedział Boswell, siadając ponownie na swoim miejscu.
- Kogo z tym ożeniłeś ?
- Na razie Polaków. Jeżeli Rosjanie zaczną coś kombinować w Bejrucie, to ich standardowa droga przerzutu agentów wiedzie przez Warszawę.
- Myślisz, ze to wystarczy ?
- Polacy są naprawdę dobrzy. Pamiętasz te sprawę z naszymi chłopakami z Iraku. Gdyby nie polski wywiad,Saddam miałby używanie...
- Ale chyba nie zostawisz tego samopas ?
- Nie. Właśnie zastanawiałem się co robić.
- Poślij za nimi kogoś. Proponuję Angelikę. Nie znajdziesz do takiej akcji nikogo lepszego. Aha, i jeszcze jedno – nic im nie mów. To może być nasz as w rękawie.

***


Oleszuk siedział w sali odlotów lotniska Okęcie i nerwowo palił papierosa. Dookoła kręciło się kilku pasażerów nocnych samolotów, ale generalnie ruch był minimalny. Obserwacja w tych warunkach będzie niezwykle trudna, pomyślał. Rosjanie nie przyślą przecież do takiej akcji nowicjusza, tylko kogoś doświadczonego, a tacy mają oczy dookoła głowy.
Oleszuk już na początku zauważył i rozpoznał Podwanieckiego. Facet nerwowo przechadzał się po sali odpraw. Z informacji uzyskanych w biurze LOT-u wynikało, ze nie ma go na liście pasażerów. Był natomiast na liście oczekujących. Czyżby jeszcze nie dostał miejsca? – Zastanawiał się Oleszuk. Kosińskiego nie było. A przynajmniej nie było nikogo, kto odpowiadałby zdjęciu i opisowi, jaki Oleszuk dostał z biura paszportów.
Na monitorze pojawił się komunikat o rozpoczęciu odprawy pasażerów odlatujących do Bejrutu. Oleszuk niespiesznie podszedł do stanowiska odpraw i stanął w kolejce. Podwaniecki stał w zasięgu jego wzroku i wyraźnie na coś czekał. Nagle rozległ się komunikat wzywający pasażera Kosińskiego do zgłoszenia się do odprawy. Czyżby przewidywania miały się sprawdzić i Rosjanin pojawi się w ostatniej chwili?- pomyślał Oleszuk.
Po drugim komunikacie dziewczyna przy stanowisku odpraw przywołała Podwanieckiego i coś mu powiedziała. Ten niemal biegiem podszedł do kasy. Dostał miejsce Kosinskiego, pomyślał Oleszuk. Ciekawe... Kosinski się nie pojawia, chociaż ma wykupiony bilet. Nie ma żadnej informacji o zwrocie. Czyżby to była misterna zagrywka Rosjan i prawdziwym agentem był Podwaniecki? A może to fałszywa tożsamość? Oleszuk pamiętał informacje z odprawy, o lukach w życiorysie Podwanieckiego.
Po odprawie paszportowej Oleszuk wyjął z kieszeni komórkę i zadzwonił do pułkownika Kędzierskiego. Nie był to zwykły telefon a najnowsze dzieło inżynierów z Wojskowej Akademii Technicznej – komórka z cyfrowym szyfratorem, w której na złamanie kodu jednej tylko transmisji najszybszy komputer na świecie potrzebowałby trzech miesięcy. A jak zapewniali inżynierowie – kodów było wiele milionów.
- Oleszuk, panie pułkowniku.
- Co tam? – zapytał Kedzierski, który już zaczynał się niecierpliwić czekając na telefon od podwładnego.
- Panie pułkowniku, Kosiński nie zgłosił się do odprawy a jego miejsce w samolocie zajął Podwaniecki. Ciekawa kombinacja, zważając na fakt, że obaj byli w kręgu naszych podejrzanych.
- Dobrze, Oleszuk, bierzcie na tapetę klienta. Po przylocie do Bejrutu Podwaniecki dostanie anioła stróża z naszej delegatury a ty się wyśpij. Kontakt jutro rano. Aha, i jeszcze jedno. Dostałem kwity z WKU w Gdańsku i Olsztynie. Klient szkolił się w Centrum Szkolenia Spadochronowego w Krośnie, wcześniej robił uprawnienia na ciężarówki skierowany przez wojsko a potem ma czystą kartę. Po ponad roku pojawił się na studiach, zakończył i nigdy nie był nawet w Szkole Podoficerów Rezerwy.
- Hmm, to dość dziwna kombinacja
- Owszem, biorąc pod uwagę, ze były to czasy tuż po stanie wojennym i gość mając kategorię A – Teoretycznie nie miał prawa wykręcić się od wojska. Chyba, że w grę wchodzi opcja, która od kilku dni kołacze mi się po głowie - kontynuował szybko Kędzierski.
- Co takiego, panie pułkowniku?
- Na początku lat osiemdziesiątych krążyła po ówczesnym MSW plotka o supertajnej jednostce do zwalczania specjalnych zagrożeń. Podobno mieli być szkoleni w Związku Radzieckim przez rosyjski specnaz i wywiad. Taki dzisiejszy Grom. Potem projekt padł ze względów politycznych i finansowych. Ale czy na pewno? Może kogoś jednak szkolili i na przykład zwerbowali w trakcie szkolenia?
- Nigdy o czymś takim nie słyszałem – odpowiedział Oleszuk.
- Bo jesteś za młody, żeby znać te sprawy. Spróbuję popytać tu i ówdzie – może się czegoś dowiem. A teraz dość tej paplaniny, bo się spóźnisz na samolot.
- Odmeldowuję się, panie pułkowniku – powiedział Oleszuk wyłączając telefon. Przez najbliższe 3,5 godziny nie będzie mu potrzebny.
W tym czasie, jak zauważył Oleszuk, Podwaniecki kupił bilet, przeszedł przez odprawę nie niepokojony przez celników i straż graniczną i spokojnie poszedł robić jakieś zakupy w sklepie wolnocłowym. Oleszuk dyskretnie mu się przyglądał.
Kim jesteś, u licha, pomyślał? Jeśli jesteś tym, za kogo cię uważam, to będziesz mój. Oleszuk postanowił się nie martwic. W końcu jest jeszcze pułkownik Kędzierski, niech on się martwi. Z tą myślą, witany uśmiechem stewardessy, wszedł na pokład samolotu. Zajął miejsce w ostatnim rzędzie, skąd doskonale mógł obserwować podejrzanego. Jak jednak wkrótce zauważył – Podwaniecki przykrył się kocem i zasnął. Mi też należy się odpoczynek, pomyślał Oleszuk wygodniej układając się w fotelu.

CDN

[Dominika Iks]

Hej, Kapitanie! Naostrzyłeś już noże? Właśnie wrzuciłam Twoją ulubioną Modliszkę. Wiem,że z utęsknieniem czekasz na dalsze przygody mojej bohaterki.
Zaraz zabieram się za Twoje dzieło. Pewnie całości nie dam dzisiaj rady, ale jutro z pewnością dokończę i wrzucę swój komentarzyk.
Pozdrawiam!

[Dominika Iks]

Wciąga coraz bardziej. Chociaż odczuwam lekki chaos- dotyczy przeskoków akcji. Ale zrzućmy to na karb mojego ADHD i trudności z koncentracją uwagi.
Zatem mamy tu też olsztyńskie klimaty!
Troszkę pogubiłeś znaki diakrytyczne no i ciąglenie łączysz partykuły "by". Zamiast :"podzielił by" sugerowałabym "podzieliłby".
Oczywista czekam na dalszy ciąg.