Pobożne życzenie

[marta_sawicka]

Kochani moi z serca całego
życzę wam darów Ducha Świętego
siedem cudownych skarbów świata
niech każda dusza będzie bogata

Bo w moim sercu nie ma zazdrości
każdemu życze Bożej miłości
a madrość rozum rada i mestwo
pobożność bojaźń umiejętności

Oto są skarby źrodło radości
ja o nie proszę w imię miłości
której nas uczyl Jan Pawel drogi
by kiedys wstapic w niebieskie progi

[lubię latawce]

no, tak miłych i szczerych (chociaż, niezbyt zgrabnych lirycznie) życzeń nie wypada przemilczeć:
dziękuję ;-)

angie

[marta_sawicka]

Dziekuje serdecznie,pozdrawiam:)

[Rachel_Grass]

a jeśli ktoś nie wierzy w Boga?

[Alicja_Wysocka]

Pisanie wierszy o Bogu, to wielce ryzykowne przedsięwzięcie.
Ryzykowne, bo czytają go ci, którzy wierzą i nie wierzą.
Autor musi przekonać czytelnika przede wszystkim do wiersza, nie do swoich przekonań.
Wiersz nie może być podobny do kazania, a ten niestety jest.
I żeby nie było, nie jestem ateistką.

[marta_sawicka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To jest jego wlasny wybor bo Bog daje czlowiekowi wolna wole.Pozdrawiam.

[marta_sawicka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To nie jest kazanie to jest zyczenie mego serca .Pozdrawiam . Papiez Jan Pawel II tez mial ryzykowne zajecie a kochali go wszyscy nawet ateisci.

[zak stanisława]

Marto, a ja ci dziękuję ze wpadasz i przypominasz nam o Bogu !
scmok

[Patryk_Nikodem]

mnie nie musiał uczyć miłości.
płaskie jak denko od słoika.

[marta_sawicka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Odwzajemniam cmoka i serdecznie dziekuje za wpis Stasienko.

[marta_sawicka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No coz przyjmuje slowa krytyki tez ,dziekujwe za szczerosc.

[Drax]

Widzę, żeś Waćpani zaczęła od ostatniego razu liczyć zgłoski. Chwali się, aczkolwiek jest drobne potknięcie: w trzeciej linijce ponad wszelką wątpliwość jest 9 zgłosek. Niezgodność ta nie jest jednak rażąca, nie zakłóca rytmu, więc jest nieźle. Niestety pozostałe zarzuty, skierowane pod adresem tamtego wiersza (Tuląc do serca gałązki jaśminu), odnoszą się również do tego.

Jest więc zupełnie dosłowny. Życzenie jest ładne, ale jak w tytule zupełnie pobożne. A ten wiersz, obawiam się, nie pomaga w jego spełnieniu. Choć ton nie jest kaznodziejski (bo raczej dziecinny), to jednak sposób przedstawienia problemu podobny. Liryka przemawia inaczej, do uczuć raczej niźli do rozumu. Ten wiersz - przykro mi to mówić - może wywołać co najwyżej odrobinę radości z dobrego słowa.

Nie będę powtarzał rad dawanych poprzednio. Zamiast tego dam może przykład. Wiersz o darach Ducha Świętego przywodzi mi na myśl piosenkę Kaczmarskiego pt. Siedem grzechów głównych (jego tekst, żeby nie wydłużać sztucznie i tak już długiego komentarza, znajduje się tu: www.kaczmarski.art.pl/tworczosc/wiersze_alfabetycznie/kaczmarskiego/s/siedem_grzechow_glownych.php ). Proponuję Waćpani przeczytać go (jeszcze lepiej posłuchać, jeśli uzyskałabyś dostęp do nagrania) i zwrócić uwagę na to, jak przedstawione są poszczególne grzechy. Personifikacja to prosty zabieg, a już daje jakiś ciekawszy rezultat. Może w tym kierunku wartoby pójść. A może jeszcze inaczej.

W ten sposób można przekazać jakąś głębszą prawdę, pogląd na pewien temat. Bo życzenia dla samych życzeń? Może chwilowo poprawią komuś humor, a i to nie zawsze, bo na przykład do niewierzących - jak widać po wypowiedziach forumowiczów - nie przemawiają zupełnie (pewnie ze względu na tak konwencjonalne podejście). Do mnie, nawiasem mówiąc, też nie przemawiają, chociaż w swoich poglądach daleki jestem do ateizmu, czy nawet deizmu. Dlatego moim zdaniem potrzeba Waćpani wierszom zmiany sposobu wypowiedzi na mniej dosłowny i nade wszystko czegokolwiek - choćby nawet na początek prostego zabiegu literackiego - któryby uczynił je nieco bardziej przyciągającymi uwagę...

Proszę nie zrażać się i próbować dalej. Pozdrawiam, życząc powodzenia,
Drax

[marta_sawicka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziekuje za konstruktywne uwagi i pozdrawiam