Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

w ciemną świętą noc kupały przedzieram się przez bór straszny
za plecami zostawiłem odurzonych
żarem ognisk czarem święta
płonące drwa serca ciała
ku sile plemienia ku chwale boga
w zapamiętaniu póki ich świt nie zgasi
przesilają się nadzieja i żądza

trzask!
to tylko gałązka sucha ale co za
strach!

w oddali gwar milknie słychać tylko pohuk sowi
mrok ogarnia wszystko i już nic nie widzę
a wypatrzyć chcę w gęstwinie
kwiat paproci

szmer!
to tylko wiatr w listowiu szepcze
wiej!

wtem dostrzegam błysk w oddali światło kwiatu czy złudzenie
idę doń on znika przesłonięty drzewem krzakiem liściem mrokiem
idę naprzód jeszcze szybciej by się potknąć paść na ziemię
idę chociaż już nie widzę idę jednak szukam ciągle

wrzask!
to upiorną na ramieniu czuję dłoń wracaj lepiej
spać...

z szerokim ziewnięciem otwieram oczy
znużony poszukiwaniem odkładam pióro
idę do kwiaciarni

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Bardzo dobre! Budujesz ładny obraz, pozwalajć czytelnikowi wejść w tą krainę. Zmartwiło, że nierymowane, ale ta forma tez odpowiada treści i sposobowi przedstawienia ;) ma przecież byc niepokojąco. Na pewno onomatopeje któreś umeiścił jeszcze lepiej pozwalają się odnaleźć w tym świece,a przerzutnia pozwala oddac chaotyczność wejścia w ten las. Co do treści widać, że peel poszukuje kwiata paproci: lecz zasadniczo cohdiz o co innego jeżeli uwzględnimy puentę (która jest dobrva): czyżby peel poprzez pisanie:wszaksamprzyznaje że pióemskzicuje tą baśniową podróż chciał znaleść szczęście, odpowiedź na nurtujące pytania?

Ogólnie jestem za ;)

pozdr.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Mnie też to zmartwiło, mości Adolfie. Jednak rymy wymagają szczególnego nastroju, którego dziś mi nie stało. Dlatego jest taki i dlatego jest tu, gdzie jest. Jeśli w najbliższym czasie przyjdzie chęć i odpowiedni nastrój, dorobię i rymy ;)

Cieszę się, że przypadł do gustu. Co do Waścinej pobieżnej interpretacji - mniej więcej trafna. ;) Dzięki, żeś Waść zajrzał.

Pozdrawiam,
Drax
Opublikowano

mości Draxie, zaczynało się bardzo ciekawie, tak temat jak i pomysł, końcówka też całkiem całkiem, jednak może warto popracować nad środkiem, który opiera się głównie na opisie? wiesz, szmery, trzaski, wrzaski to jeszcze trochu mało. poza tym wkradł się mały patosik: "mrok spowija" ;P
o nie, anunu!

ogólnie - jest przyzwoicie. próbujesz nowości - tak trzymać!
andżelika

Opublikowano

Mościa Andżeliko, dzięki za obecność, a szczególnie za jej ślad. ;) Wprowadziłem garść poprawek. Nie wiem, czy na lepsze, ale teraz jest bardziej przemyślany. Z jakim skutkiem, cztelnicy niech osądzą ;)

Mości Kalosze, trafnie zgaduję, że sugerujesz przeniesienie tego do działu z prozą? Może i coś w tym jest. Ale ja jednak pozostawię to tu, gdzie jest, ponieważ:
1. Próbowałem kiedyś epiki i mam złe wspomnienia ;p
2. Treść, śmiem twerdzić, pasuje tu równie dobrze. A zapis? Ten, jaki zastosowałem, wierz mi nie wziął się z powietrza ;)
3. Proszę nie kpić z PLa. On to źle znosi, podobnie jak Autor ;p

A to, coś Waść wrzucił w cytat, to nie są moje słowa. Mniemam, że to Waścine ich rozumienie.

Pozdrawiam,
Drax

Opublikowano

Ten "Tumitak Pogromca" jakoś tak kpiarsko wypada w bądź co bądź poważnym tekście. ;p

A podział na wersy miejscami ma znaczenie. Też kiedyś uważałem, że jak poezja - to rym, a jak nie ma rymu - to proza. Ale to nie do końca tak. Biały wiersz daje pewne przewagi nad prozą - chociażby pozwala pozbyć sie niewygodnej interpnukcji, by daleko nie szuakać. Proponuję, sporóbuj Waszmość dla ćwiczenia powstawiać kropki i przecinki w pierwszej części. Ciekaw jestem, co Waści wyjdzie ;)

Pozdrawiam,
Drax

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


złapał diabeł bacę w noc okrutną
i krzyczy hyyy! do piekła pójdziesz
chyba że głośniej ode mnie
piardniesz?

napiął baca mięsień pierdzenia
co go od urodzenia na halach trenował
i ppruu... pruuuu... pru...
wreszcie jak nie pierdnie
pruuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu...
aż diabła gdzieś wywiało

wtem czuje baca
jak ktoś go szarpie za ramię
anioł jaki czy sam zbawiciel
i glos z daleka słyszy

- nie dość baco, że śpicie na zebraniu
to jeszcze bąki głośno puszczacie
i powietrze psujecie towarzyszom!
Opublikowano
z szerokim ziewnięciem otwieram oczy
znużony poszukiwaniem odkładam pióro
idę do kwiaciarni



Udzieliły mi się emocje peela, gdy w tę szczególną noc przedzierałam się razem z nim
przez gąszcz w poszukiwaniu kwiatu paproci...napięcie rosło do zenitu i potem
przebudzenie / cudowna decyzja - kupić kwiaty dla wybranki serca zupełnie realnej.
Sen może tu symbolizować poszukiwanie miłości w pisaniu, w poezji, a to jest jak
szukanie kwiatu paproci, który ponoć zakwita tylko w tę jedną noc i nie można go znaleźć /
zakończenie optymistyczne - własciwie podjęta decyzja.
Ale to tylko moja fantazja (wybujała!).
Wiersz mi się bardzo podoba. Jest dynamiczny, budzi napięcie, doprowadza do
punktu kulminacyjnego i następuje odprężenie.
Na upartego można by się pokusić jeszcze o inną interpretację - erotyczną.
Z przyjemnością czytam Pańskie wiersze.

Serdecznie pozdrawiam
-teresa
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ty chyba nie wiesz, co sam piszesz? Wymaż sobie w dwóch miejscach Tumitaka Pogromcę
i zamień osobę drugą na pierwszą (np. "przedzierał" na "przedzieram") a otrzamasz własny "wiersz" :)
Ależ doskonale zdaję sobie sprawę, że to te same słowa. Ale Waszmość chyba też nieuważnie przeczytałes moją odpowiedź. Przeczytaj, mości Kalosze, jeszcze raz to, co sam przed momentem zacytowałeś. Zresztą, cóż by to miało być, jeśliby to napisać ciągiem? Opowiadanie? Nie masz tu wszak żadnej fabuły, a i akcji tyle co nic...

Mościa Tereso, interesująca interpretacja. Doprawdy, nie pomyślałem o takim odcytaniu, aczkolwiek istotnie nie jest ono pozbawione sensu ;) A interpretacja erotyczna? Chyba bardzo na upartego ;) Dzięki za komentarz i ciekawe uwagi.

Pozdrawiam,
Drax
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


"Biały wiersz daje pewne przewagi nad prozą" - nie wiem co czytasz, że wypisujesz takie dyrdymały. Konopnicką? ;)
Poza tym, jak to nie ma fabuły? Idzie, boi się, już nic nie widzi, wypatrzyć chce, wtem dostrzega, idzie doń, już nie widzi idzie jednak szuka ciągle, itp. - zabiegi charakterystyczne dla prozy.
I tak prawie identyczne opowiadanie można spotkać u Cortazara, tylko tam zamiast nocy świętojańskiej mamy święto azteckie a wiadomo, że aby je uczcić trzeba było tysięcy ofiar którym na szczycie piramidy wyrywano serca. Bohater też budzi się, a właściwie... sam sobie przeczytaj :)
Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Pisząc o fabule (trochę błędnie jak sobie teraz uświadomiłem) miałem na myśli te wszystkie fakty, które nie są elementem akcji. Tu w zasadzie takich nie ma. Akcja jako taka jest, acz też w niewielkiej ilości. Piszę mimo wszystko bardziej o odczuciach "bohatera" to one są na pierwszym miejscu. Zdarzenia są ważne tylko o tyle, o ile służą wyrażeniu tych emocji. Dlatego mimo, iż masz być może trochę racji, powtórzę jednak za Piłatem: Quod scripsi, scripsi*. ;)

Pozdrawiam,
Drax

*łac. Com napisał, napisałem
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ale przecież w prozie tak jest? Wnętrze człowieka i targające nim namiętności oddane nawet lepiej niż w poezji, przykładem choćby "Czerwone i czarne" Stendhala.


noc zbiega

i znowuż biegły stopy przez góry i lasy
a oczy szukały wokół
wszakże
nigdzie dojrzeć nie mogły
tego kogo znaleźć pragnęły:
wielkiego cierpiącego
i wołającego na ratunek

wtem trzask! prask! i masz ci los!
zarumienił się aż po siwy włos
odwrócił spojrzenie i uniósł już nogę
aby to złe miejsce opuścić
lecz oto martwa głusza ocknęła się głosem
na ziemi zabuzowało coś w bełkocie
i rzężeniu jak woda
gdy nocą w na wpół zatkanych rurach bełkocze i rzęzi
wreszcie wyłonił się z tego głos ludzki i ludzka mowa:

zgadnij mą zagadkę! powiadaj! mów!
czym jest zemsta na świadku?


A powyżej podzieliłem sobie fragment "Tako rzecze Zaratustra" Friedricha Nietzsche
i dodałem jakikolwiek przystający tytuł. I co? Ten to był poeta dopiero!
Jednak w prozaicznym oryginale, napisane pełnymi zdaniami brzmi to o wiele lepiej.
Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Co to za eksperyment, jak już bodaj koło 1590 roku niejaki Christopher Marlowe
napisał w ten sposób „Tamerlana Wielkiego”:


Przyjdź do mnie i bądź mą miłością
skosztujemy życia przyjemności
co płyną ku nam ze wzgórz i dolin
od gór stromych pól i lasów


Właśnie to dzieło dało w Europie początek nowej formie poetyckiej
zwanej białym wierszem. prawie 5oo lat temu! Niedługo ktoś wlezie
na drzewo z maczugą i będzie udawał nowoczesnego :)
Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Co to za eksperyment, jak już bodaj koło 1590 roku niejaki Christopher Marlowe
napisał w ten sposób „Tamerlana Wielkiego”:


Przyjdź do mnie i bądź mą miłością
skosztujemy życia przyjemności
co płyną ku nam ze wzgórz i dolin
od gór stromych pól i lasów


Właśnie to dzieło dało w Europie początek nowej formie poetyckiej
zwanej białym wierszem. prawie 5oo lat temu! Niedługo ktoś wlezie
na drzewo z maczugą i będzie udawał nowoczesnego :)
Pozdrawiam
Właśnie to ja teraz siedzę na drzewie i macham maczugą, eksperymentuję spadanie,
ale wcale nie znaczy to nowoczesności (i nie musi znaczyć).
Za Wikipedią:
"Eksperyment – w naukach przyrodniczych i społecznych zbiór działań wzbudzających w obiektach materialnych określone reakcje i zjawiska w warunkach pozwalających kontrolować wszelkie istotne czynniki, które poddaje się dokładnej obserwacji.
Klasyczny eksperyment świadomie ingeruje w naturę i polega na analizie skutków tej ingerencji. Ściśle zdefiniowanemu obiektowi dostarcza się bodźców, a następnie obserwuje się reakcję obiektu. Dokładne obserwacje natury, bez ingerowania w nią nazywa się często eksperymentami naturalnymi."
Choć samo spadanie, nie jest nowością, dla mnie - tak - eksperymentem,
więc: już spadam!
Przepraszam Autora, za zajmowanie miejsca w komentarzach.
Pozdrawiam wszystkich
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • sytuacja najgorsza

      znów piszę słowa 

      niech zechcą się rymować 

      niech wpadnie metafora i porównanie by poezja popłynęła a nie tylko szczekanie jak pies na pianie 

      wścieklizną się pojawie w twoim śnie 

      będę bał się wody która oczyścić potrafi ciało i krew a przede wszystkim serce i duszę 

      będę pompował w krwi obiegu gęsta ciemną maź

      nie krew bo ubogą w cały tlen 

      duszę się w twoim śnie 

      i płuca nie napełniają się w zyciodajną materię czyli (powtórzenie cholera ale inaczej sie nir da) z powietrza (jeszcze nie terwz uciekłem tym słowem ale zaraz padnie co w niedawnym wersie i oto jest juz tuz po nawiasie) tlen

      tlen 

      tlen 

      tlen 

      tlen (razy pięć widzisz to rymuje się ze sobą to samo słowo czy off)

      potrzebuję oddechu a jedyne co mam to dym z papierosów którym wśród czterech ścian oddycham i oddychałbym wszędzie tym nikotynowym szczęściem 

      na plaży i w lesie ale tam nie niesie mnie krok

      do monopolowego to jo

      ale nie dalej

      tylko gdy drobne uzbieram wyżebrać się uda na flachę 

      w kieliszek polane ale to niewystarczająca ilość 

      leję tani twardy alklhol w szklankę i wlewam w ryło 

      wuda do ryja

      vvdvdoryjv 

      czarnego skrzydła motyla

      zgubiony w pseudonimach 

      niesiony na skrzydłach 

      znikam

      by zasnąć w sen wieczny jako bezimmirnny

      i to moja nagroda 

      nie do wiary jaki jestem zjebany

      i przeklinać mogą niby inteligentni mówią słowa przysłowia ale prawdziwie mądrzy potrafią nie rzucić kurwą w stronę chama ggdy odpierdala bo w sercu mają miłość Pana i idą w jego słowa by na raj w życiu po sądzie ostatnim zapracować 

      a ja

      odchody piekła 

      robactwo co go diabeł się wyrzeka

      utopiony w rynsztoku z fekalii demonów i grzeszników z kotłów 

      po prostu 

      po kieliszku w szklance się żale 

      szczekanie a na pysku kaganiec

      zeby niepełne w szczęce i dziurawe

      nie obawę a odwagę wykarzesz gdy w twoim śnie będę nawiedzał cię 

      i eutanazję jak się należy z nabitej srebrem strzelby wymierzysz między oczy i nic nikogo tu nie zaskoczy 

      wyzionę tedy ducha i uleci w pył rozbita przez grzechy dusza i opuści atmosferę jak nikt mnie nie chce bo zrobiłem co mogłem by trafić w serce i zdradzić zaufanie i kolejną szansę zamienić na te ostatnie wzruszanie ramionami na nie

       

      czyli tak

      ja to pies 

      ja to pies chory na wściekliznę 

      za późno na ratunek należy ubić podłe złe zwierzę zagrożeniem jestem 

      oto nke pytam dziś pod koniec dziwnego tekstu kim jestem 

      bo wiem że dzięki nim (Oni) udało mi się dojść do błędu 

      obłędu w jakim tkwiłem

      sprawdź sobje wielbłada jako metafore w arabskich tekstach 

      ja nie jestem Nim

      demon z piekła mnie opętał 

      można powiedzieć 

      ale to nie inne byty kierowały mną a winnego mam siebie 

       

      to nie żale 

      to nie ku chwale

      to ku przestrodze dla ciebie żebyś widział dalej 

      niż ja widziałem 

      mimo okulara szkiełka tylko czubek własnego nosa dostrzegam 

      mimo uszu pełnych miodu nje słyszę szeptow innych niz krzyki ego które mi wmawia że jestem okej

      o jej

      olala 

      paczeko (fonetycznie z portugalskiego tłumaczy się na wysoko ale w niematerialnym sensie tylko wyniesion jakos tak nie wiem jak ci to wytlumaczyc sputaj w Hiszpanii) 

      ego 

      nie niosę światła myślę o sobie 

      ja jestem światłem 

      mów mi słońce 

      mówię o największej gwiezdzie którą znam też na b jak imię i ksywa które nadała mi rodzicielska decyzja i ksywka którą sobie sam potem wymyślam 

      b b b b b

      lubię choć nie wolno mi lubić nic tylko do siebie czuć wstręt i hejt jak nienawiść 

      czemu nie potrafię się zabić 

      skoczyć i skończyć 

      wybrać gałąź i owinąć szyję w pętle i runać niczym nazisci i skończyć jak Hussein tylko w pewności zostawić że napewno winny 

      zabiję cię 

      a to ja zasługuje na śmierć 

      przystaw mi broń do głowy i kurwa mać strzel

      niemetaforyczne jak liryczne zabójstwo tylko elektryczne krzesło ku ulgom 

       

      hau hau buda i łańcuch i kagancu na pysku a nie mi tu bazyliszku 

       

      oto ściana słów które nic nje znacząc cóż skąd miód i mleko i ze srebra zastawa na stole komus kto nie doceni nigdy bo jest matolem

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @jjzielezinski    lecz gdy jeden już mam już we łbie bo z imieniem go dostałam jeszcze drugi w moim domu to bym całkiem oszalała   Zdrówka!
    • „… gdy świtu się doczeka, wstąpi w wodę rzeki, cały z krwi się obmyje wszystkich świata części i pojmie, że on stwarza zło, jak długie wieki i pójdzie w dzień swój, dalej zaciskając pięści.” (Stanisław Skoneczny „Zło”, ze zbioru Istnienie)      Co ty na to człowieku? Też cały w porywach dotarłeś do rzeki, też krew zmyłeś, wytarłeś się słońcem, też się kwiatów nawąchałeś co przy brzegu stały: całe w najstrojniejszych barwach i kolorach?      No co tak…zerkasz? To do mnie takie spojrzenie zdziwione? Coś nie tak pytam? Rozprostuj palce, bo ci się zginają w formy okrągłe. Czy to pięści? Nie potrzeba, nie warto... być produktem domniemań pewnego starego wiersza.      Wiesz? Znasz może co było wcześniej? Nie. To ja ci przybliżę. On napisał, że pełne poznanie świata, to między innymi poznanie miłości, „co nie różni się od nienawiści”. I, że człowiek błądzi przez noc. Ma rację, że noc bywa długa, a droga daleka. Droga, którą ostatnio wszyscy zdają się widzieć celem. Celem… ale do rzeki, czy i poza nią? Jeśli rzeka jest tylko częścią drogi, to musiałby być most, ale… na moście nie można wstąpić w rzekę, nie można choćby kostki stopy umoczyć, strupów rozmiękczyć po tej miłości - nienawiści, po tej drodze, po kurzu, po błocie, po jesieni i trwodze i zmęczeniu i... ciemności. Wygląda na to, że trzeba się zamoczyć w tej rzece i tak być powinno.      A rzeka silna jest, przebiegła, pełna wirów, wodorostów, tataraków. Taka rzeka może być końcem wszystkiego, co znane było jeszcze wczoraj. Może porwać i unieść o tam daleko… daleko. Gdzieś, gdzie już nikt nie mówi w twoim języku, tym znanym przez ciebie od zawsze, tym w jakim ci śpiewano kołysanki, i na obiad wołano, i uczono modlitwy. I… jak się w tym odnaleźć, czystym co prawda, ale takim… bezbronnym w kontaktach z nowym światem.    Popatrz jaki jest morał? Że po kąpieli człowiek zrozumie swoje błędy, zrozumie też, że wiele z nich robi sobie sam, nazywa to złem i naprawdę się postarał, by owo zło powstało. I co z tego? Nauczy się czegoś tym zrozumieniem? Czy może zaciśnie pięści, by być gotowym. Do czego? Tam, gdzie obmyty paraduje, jak iks w równaniu. Tam, gdzie każdy domorosły matematyk zachce sprowadzić go do jednego rozwiązania, do jednego słowa, do jednej płaszczyzny i do jednego zastosowania… tam, właśnie tam jest najwidoczniej dalsza część drogi. Tam gdzie człowieka wypluje rzeka jest świt. A pięści?      … wybór należy do ciebie.    
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Podoba mi się bardzo klimat tego wiersza, jest zmysłowy i działa na wyobraźnię.  Pozdrawiam serdecznie.
    • Cień znajduje się w miejscu gdzie nie świeci słońce Cień jest schowany pod mrokiem, pod czernią pustej w kolory przestrzeni I choć wie, że zasługuje na brak kolorów i zimno gdzie nie docierają promienie słoneczne to ma nadzieję jeszcze ujrzeć białą chmurę na tle błękitnego nieba A zielony kamyk będzie lśnił na szyi zawieszony gdy w przedziale pociągu miejsca będą zajęte wokół przez braci siostry Na szale wagi wrzucili czyny i słowa Tajemnica cienia niech w mroku dokona żywota Oto ja Nie pytam kim jestem Po sugestiach boskości w tekście wcześniej Oto ja wiem na co zasłużyłem Oto ja nagroda to grób bez imienia i nazwiska gdzieś z dala od człowieka najlepiej spalony w kosmosu odmętach Oto ja maski, czapki, twarze plecak pełen noży i broni, flaszek i lufek Oto ja głupiec Oto ja chciałbym byś tu był Ale oto ja nie należy Ci się ten ból który przyjdzie zadać Ci mi Oto ja  Koniec od początku  Dno dnu dedykowane Na nic pacierz i na nic Amen  Oto Bóg i jego uszy zatkane na moje słowa Oto ja, zraziłem Boga myślą mową i czynem Na nic przychodzicie z egzorcyzmem Ekskomunika zdejmij krzyżyka i przestań  Więc przestaje teraz pisa Cień wiem w mroku jeszcze bardziej niewidoczny jest
    • @Jacek_Suchowicz   U mnie dziś od rana było piękne słońce. :)   Gdy się słowo z sercem splata, znika smutek, żal i strata. Skoro życie szybko mknie, niech w dobroci mija dzień!     Dziękuję za tę piękną i kojącą iskierkę!  Serdecznie pozdrawiam. :)      @Charismafilos   Bardzo dziękuję!  "Łagodność i uważność"  - piękne, bo miłość może być cicha i nieżądająca.  Serdecznie pozdrawiam. :)  @andrew   Serdecznie pozdrawiam.    W oceanie dobrych słów, odnajdziemy siłę znów.   W bezkres płyną nasze myśli, by się lepszy świat nam wyśnił.   Dziękuję za ten kojący, morski obraz - prawdziwa przystań dla ducha! :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...