Źródło

[wojtekjarowski]

To źródło wcale nie gasi pragnienia,
Chociaż zda Ci się,płynie czysta woda,
Ono nazywa się źródłem cierpienia,
A woda w nim jest zatruta i słona.

Jeżeli przypadkiem się jej napijesz,
Będziesz pragnąć wciąż,więcej i więcej!
Stracisz rachubę - umarłeś czy żyjesz?
Lecz zostanie ból...i pęknięte serce...

[Rafał Różewicz]

banał.

a jego kulminacja nastąpiła w ostatnim wersie.

przykro mi. Pozdrawiam.

[Bernadetta1]

rymy- ,,pragnienia- cierpienia''itd. ...raża pospolitością...niestety nieudana próba:( pozdr.

[a._mrozinski]

I znowu - wiersz zrodzony z najintymniejszych uczuć, myśli jest w efekcie anonimowy, niczyj i wszystkich. Co drugi nastolatek mógłby to napisać. Gdzie Ty w tym jesteś?

Arek

[Mr._Żubr]

Poza banałem jest tu jeszcze jakaś taka... bo ja wiem... nieporadność językowa? No jakoś dziwnie się to czyta.
Pozdrawiam

[Bernadetta1]

ja myślę że ta nieporadność wynika prostoty rymów....one stwarzają właśnie wrażenie infantylności tego utworu:(..pozdr.

[Rachel_Grass]

podpisuję się pod komentarzem a.mrozinskiego - w takim wierszu nie ma ani poezji, ani autora. jest bezpłciowy i nieznośnie wtapia się w miliony innych.

[wojtekjarowski]

Oj,oj:-)
Przyjmuję wszystkie komentarze do wiadomości,dziękuję za szczerość i idę na długi spacer:-)
Pozdrawiam.

[IN]

nie lubię popękanych serc :(